Timber Timbre – Hot Dreams

Ondanks dat ik op festivals was waar het Canadese Timber Timbre speelde, is deze band een beetje langs mij heen gegaan. Vier albums brachten ze inmiddels uit, en nu is er met Hot Dreams een vijfde. Spijt van de gemiste optredens had ik al snel nadat ik opener “Beat The Drum Slowly” hoorde. Wat een spannende track: de psychedelische (Meddle) begintonen gaan langzaam over in een donker desolaat geluid waar de stem van Taylor Kirk overheen meandert. Het is net alsof je overstapt in een andere dimensie en boven de wereld uitstijgt. Prachtig, en dat meer dan vijf minuten lang. Uiteindelijk is er een noisy stukje dat me terugbrengt op aarde. Daar zingt Kirk in de titelsong “Hot Dreams” dat hij verliefd wil worden op een donkere dame. Het walsje gaat langzaam voort, en Timber Timbre komt er in al haar pracht naar voren. Ik voel mee met Kirk en voel zijn pijn. Dan is er een saxofoon die me meeneemt naar het einde. Ze hebben donders goed in de gaten dat verveling op de loer ligt en dat ze het van de accenten moeten hebben om de luisteraar bij de les te houden. In “Curtains?!” gaat het tempo omhoog en word ik weer in die andere dimensie getrokken ondanks (of misschien wel dankzij) dat het liedje wat meer experimenteel wordt met psychedelische uitstapjes. “Bring me Simple Men” had op het repertoire kunnen staan van Lee Hazlewood en Nancy Sinatra. Al kijkt Nancy dan zwijgend en goedkeurend toe. Wel worden er wat speelse valse tonen aan toegevoegd. Dit wordt verder uitgebouwd in “Resurrection Drive Part II”. Zo kan ik nog even doorgaan: Timber Timbre waakt voor de valkuil van saaiheid. Dit is typisch zo´n plaat waar je je af moet kunnen sluiten voor de buitenwereld, de muzikale schoonheid moet ondergaan en dankbaar moet accepteren.

mij=Full Time Hobby/Konkurrent