Je moet er tegen kunnen, de ietwat geëxalteerde stem van Damon McMahon. Alsof Noel Gallagher van Oasis en Jim James van My Morning Jacket een liefdesbaby hebben gekregen, zo klinkt het soms. McMahon noemt zich al drie platen Amen Dunes en onder die naam brengt hij lo-fi die steeds minder rafels en steeds meer een bestudeerd lawaai laat horen. En dat is een ontwikkeling die niet zonder risico’s is. Straks zit je opgescheept met designer jeans, met alle scheuren, gaten en rafels op exact de juiste plekken. Maar zover is het nog niet. De slijtplekken klinken alsof ze op natuurlijke wijze tot stand zijn gekomen. Ergens tussen de eerste twee platen van het eerder genoemde My Morning Jacket, Will Oldham en The Mountain Goats kun je Amen Dunes vinden. Gitaar, percussie, een piano en die galmende stem, meer heeft hij niet nodig. En net zoals het de eerder genoemde helden regelmatig overkomt, vliegt Amen Dunes ook weleens uit de bocht, maar daar staan op Love weer bloedmooie liedjes tegenover als “Lilac in Hand” en de door een piano voortgedreven afsluitende titeltrack “Love”. Lekker, zo’n al versleten, lang gedragen spijkerbroek.
mij=Sacred Bones
4 reacties