Fijne tongbreker, die titel Reminiscences. Probeer ‘m maar eens drie keer snel achter elkaar uit te spreken. Eigenlijk best opmerkelijk, want de zang is zo nu en dan erg ver naar achteren gemixt, waarschijnlijk om het stevige Spaanse accent bij Prisma Circus te verbloemen. Het zou me dan ook niet verbazen als ze zelf flink moeite zouden hebben met die titel. Muzikaal hebben ze daarentegen weinig moeite om de psychedelische bluesrock accentloos uit te voeren. En lekker. De songs zijn voor psychedelische begrippen niet overdreven lang en zijn steevast voorzien van lekkere riffs en solo’s met veel wah-wah. Ook de ritmesectie is niet voor een kleintje vervaard en in de lekkere up-tempo track “Napalm” zit zelfs een drumsolo. Bovendien zijn de snelle songs in de meerderheid. Wat heet, furieuze songs, waarbij gitaar én bas én drums zich zelden op gezapig doordrentelen laten betrappen. De zang van bassist Alejandro Carmona Blanco is een beetje het ondergeschoven kindje, zowel in vocale kwaliteiten en als in zanglijnen, maar dat is in dit genre niet heel ongewoon. Aangezien dat hier wordt aangegrepen om er extra vaak instrumentale tierlantijnen doorheen te gooien, is dat ook iets waar ik niet echt mee kan zitten. Reminiscences zit als bonus in een prachtig, kleurrijk digipack, met geintjes als de tekst van “The Mirror” in spiegelschrift. Fijn debuut.
mij=World in Sound
4 reacties