Ik was in eerste instantie wat verrast dat Hollow Shrine uitkwam bij het label GlassVille. The SixxiS zit in het steviger spectrum, terwijl GlassVille vaak albums van acts uit de melancholiekere proghoek uitbrengt. Het wordt wat begrijpelijker als je de achtergrond van de band leest. Vijf multi-instrumentalisten (zanger Vladdy Iskhakov speelt zelfs geregeld viool), die bewust voor heel verschillende soorten publiek gingen staan in het voorprogramma van acts als Buckcherry, Winger, The Winery Dogs, Adrian Belew Power Trio en onlangs Spock’s Beard. Voor hun debuut hebben ze gekozen voor producer David Bottril (o.a. producer van Tools Ænima en Lateralus) en die heeft gezorgd voor een strakke, vrij sobere mix. Ja, er zijn volop gitaarsolo’s, complexe ritmes en meer van die elementen uit de hardere progressieve hoek, maar de nadruk ligt toch vooral op de ontwikkeling van de melodie. De zang van Ishakov is vaak het vloeiende element met veel lang aangehouden noten op de staccato gitaarpartijen. Voeg daarbij de productie en je krijgt iets dat bijna klinkt als Amerikaanse rock uit de negentiger jaren. Het is alleen net even wat verfijnder en dat is alleen maar toe te juichen. Het enige punt bij dit album is dat je hoort dat ze veel ideeën hebben en dat ze die ook allemaal willen gebruiken. Dat maakt dat de stijl van dit vijftal nog wat onevenwichtig is. Gelukkig hoor je wel dat er voldoende klasse aanwezig is, die er vroeg of laat uit moet komen. Want The SixxiS is van alles, maar niet gewoon. In dat licht bezien is het eigenlijk heel logisch dat dit album bij GlassVille uitgekomen is.
mij=Glassville