Shaking Godspeed heeft sinds hun tweede plaat alweer een bezettingswisseling ondergaan. Organist/bassist Paul Diersen (die zelf de opvolger was van Pieter Holkenberg) is vervangen door maar liefst twee nieuwe bandleden: gitarist Rocco Ostermann en bassist Alex van Damme zijn de gelederen van de Gelderse formatie komen versterken. Dat deed mij vrezen dat ik jengelende orgels die ik nu juist zo geweldig vond op de eerste twee albums zou gaan missen. Maar verdomd, Shaking Godspeed MKIII staat me net zo aan als de eerste twee line-ups. Sterker nog, het toevoegen van Ostermann heeft de band ook nog eens de mogelijkheid gegeven om meer te spelen met de zang en gitaar. En dat betaalt zich uit in alleen maar pluspunten op Welcome Back Wolf. De plaat heeft nog meer dynamiek en doldrieste wendingen in de songs zodat ik als luisteraar steeds weer op het puntje van mijn stoel zit. Tracks als “Goodby Poupon” zijn een achtbaan die zijn weerga niet kent. Het klinkt een beetje als Fatal Flowers on speed. Superweird, maar ganz toll. Ook het iets rustiger “Life on Planet Earth” roept die gedachte bij mij op. De rauwheid is dan misschien een beetje verdwenen door de nieuwe line-up zonder orgel, de dynamiek is twaalf songs lang onweerstaanbaar en test al je zintuigen. Probeer de gejaagdheid die “Future Boogie” over je heen drapeert maar eens te weerstaan. Volstrekt onmogelijk en onnodig.
mij=Suburban