Het is niet altijd verstandig om een artiest op Twitter te volgen of op Facebook te liken… in enkele gevallen kan dit het vellen van een onafhankelijk oordeel over de door deze artiest geproduceerde output zelfs behoorlijk beïnvloeden. Zo volg ik al een paar jaar Juliana Hatfield op Twitter, een zangeres die ooit in een duister verleden ergens in de jaren negentig nog best wel eens leuke muziek maakte… Zeker toen ze nog met Evan Dando ging (of niet?) Dagelijks komen haar beslommeringen langs in mijn feed, maar helaas zijn haar meeste posts volstrekt nietszeggend en niet zelden doelloos geklaag en gezeur om niks. En elke dag een nieuwe foto van haar hond gaat ook vervelen. Toch zette ik vol goede hoop haar nieuwe plaat op, die ze met haar originele band The Juliana Hatfield Three opnam, hun eerste plaat sinds het niet onaardige Become What You Are uit 1993. Helaas blijkt al snel dat ze ook qua muziek het ultieme zeikwijf is geworden. Met teksten als ‘If only we were dogs, it would be so easy to be… happy’ (“If Only We Were Dogs”) of ‘All my friends are crazy, and my boyfriend mean’ (“Ordinary Guy”) vraag ik me werkelijk af of Hatfield echt die 47-jarige indie-heldin van weleer is, of een pathetisch pubermeisje uit een buitenwijk van Cleveland. Muzikaal en compositorisch is Whatever, My Love ongeïnspireerd en bijzonder eentonig. Sorry Juliana, maar wat een vreselijke plaat is dit.
mij=Laundromat