De tweede dag was vooraf voor mij het minst interessant. Als het dan ook nog eens gaat regenen - weliswaar voorspeld, maar toch - blijkt het overzichtelijke karakter van het festival een klein manco: er is geen tent waar je kunt schuilen en tegelijkertijd van muziek kunt genieten. Veel regenjassen, veel paraplu's, maar uiteindelijk ook een droge avond.

#

|

| Artikel | Dennis | Haldern 2008 | Jnnk | 09 augustus 2008 - 14:25 | reacties (2)

Het aantal festivals dat ik dit jaar meepik is karig. Gelukkig compenseren de vele optredens die ik los zie een boel. Ik had echt supergraag naar Haldern (meer nog dan naar Lowlands) gewild, maar door de weinig overlap tussen de vakanties van Mevrouw Storm en Junior en de Jongedame zit er niets anders op dan dat ik op het moment van Haldern in Denemarken aan het Kattegat zit. Ach ja, je kunt niet alles hebben. Een van de redenen dat ik graag naar Haldern gewild had is omdat My Brightest Diamond daar speelt. Ik ben namelijk nogal fan van Shara Worden, de mevrouw die achter My Brightest Diamond schuil gaat. Aan haar nieuwe plaat A Thousand Shark's Teeth is ze ruim een half decennium aan het knutselen geweest. Da's best lang voor net iets meer dan drie kwartier muziek. Die tijd heeft ze onder andere besteed om het klassieke karakter dat de liedjes in eerste instantie allemaal zouden hebben voor een deel om te buigen tot een ander geluid, dat soms zelfs naar triphop ("To Pluto's Moon"!) neigt. Ik moest daar, net als George likkebaardend bij haar eerste album Bring Me The Workhorse, toch wel een beetje aan wennen. Maar ik beet door. Tear It Down, dat voor het grootste deel uit remixen van Bring Me... bestond, wende uiteindelijk ook. En de sublieme stem van My Brightest Diamond zou zelfs liedjes van Zanger Bob nog goed laten klinken. Dat de liedjes in eerste instantie wat onwennig zijn komt ook door de enorme rijkheid aan soms bijna onhoorbare subtiele details in de instrumentarium. My Brightest Diamond kan zich zo aansluiten bij Elbow in hun strijd tegen de Loudness War . Uitgebalanceerde kunstwerkjes zoals Worden laat horen op A Thousand Shark's Teeth zijn de beste wapens hiervoor. Ze geven je namelijk stuk voor stuk een sereen, vredig gevoel en doen je kluisteren aan je speakers.

#

|

| Haldern 2008 | Haldern 2011 | Storm | 07 augustus 2008 - 20:21 | reacties (0)

Ik weet het nog goed. Toen in 2002 poppodium Mezz in Breda haar deuren had geopend, stonden er regelmatig hippe electro acts waar het rock-met-echte-gitaren liefhebbende Bredase publiek geen raad mee wist. Jamie Lidell bijvoorbeeld. Als ik me niet vergis, was dat zelfs zijn allereerste optreden in Nederland. Een stuk of vijftig aanwezigen waren getuige van een uitgelaten Lidell die met louter zijn stem en wat (overstuurde) microfoons zijn eigen begeleidingsband bij elkaar sampelde. Indrukwekkend. In zijn voorprogramma stond zijn maatje Mocky. Ik weet niet zeker hoe ik had gereageerd als je me toen had verteld dat Lidell in samenwerking met Mocky nog eens op de proppen zouden komen met een gelikte funky soulplaat. Eentje waarop hij zelfs opzichtig poogt Stevie Wonder's Songs In The Key Of Life naar de kroon te steken. Van de kleurrijke figuren uit de Berlijnse scene kun je namelijk van alles verwachten. Op voorganger Multiply was deze onverwachte koerswijziging al ingezet. Droeg dat album nog de sporen van Lidell's elektronische experimenteerdrift, op Jim is het soul - met de hoofdletter S - wat de klok slaat. Rijkelijk gearrangeerde, tot verblindend aan toe opgepoetste gospelsoul. De avontuurlijke luisteraar zal wellicht het experimentele van Multiply missen. Met de geheide lente/zomerhit "Another Day" op zak zal het mij echter niet verbazen als de Brit met de lichthese soulstem nu definitief zijn weg naar het grote publiek zal vinden. Op Motel Mozaique doorstond zijn kersverse, retestrakke band in ieder geval met vlag en wimpel de festivaltest.

#

|

| André | Crossing Border 2010 | Haldern 2008 | Lowlands 2008 | 08 mei 2008 - 08:50 | reacties (0)

Het moet ergens begin vorig jaar geweest zijn dat ik ze voor het eerst hoorde. De kennismaking moet plaatsgevonden hebben rond de tijd dat Battles Mirrored ter wereld bracht. En terwijl ik "Atlas" een dijk van een single vond kon de rest van dat album me op de een of andere manier niet bekoren. Met een gevoel van onbehagen ging ik op zoek naar genre-genoten, want er móest meer wiskundig verantwoorde indiedansrock zijn op deze aardkloot. Om vervolgens tegen een live EP van Foals aan te lopen. Ik was meteen onder de indruk van dit korte, enigszins gejaagde setje van zes nummers. Losjes werden ambient-achtige gitaarlijntjes aan elkaar verweven terwijl er lustig aan werd gerommeld op drums en met toetsen. Het spelplezier was hoorbaar aanwezig. Vervolgens kwam ik hen een half jaar later opnieuw tegen als voorprogramma van Bloc Party, waar ze net als naar Battles ook goed naar geluisterd hebben. Tot mijn grote verbazing stond het vijftal uit Oxford in een cirkeltje met de gezichten naar elkaar toe de zaal plat te spelen met een gigantische bak hyperactieve muziek. Zo ver als ze zich van het publiek distantieerden, zo hard kwamen de bliepjes en riffs en andere fijne herrie op de trommelvliezen terecht. Nog niet vaak was ik zo onder de indruk van een band die zo weinig interactie met het publiek vertoont. Een gebrek aan ambitie valt ze ook niet te verwijten, want de succesvolle singles "Hummer" en "Balloons" die op de EP stonden zijn op hun eerste echte album Antidotes niet terug te vinden. En hoezeer ik het prijs dat ze hun fans niet tweemaal laten betalen voor hetzelfde materiaal zouden die nummers nou net dat scherpe randje wat ik aan de plaat mis kunnen zijn. Want het klinkt allemaal zo gepolijst, zo vloeiend. Ik mis de foutjes, de anomalieën, de uitzonderingen, de asynchroniciteit in het soundscape dat Foals live zo fantastisch neerzet. Het is allemaal een tikkeltje te glad en te geproduceerd, er is iets gewoon net iets teveel gas teruggenomen bij het maken van de plaat. Mocht na beluisteren het kwartje nou niet vallen (en je was niet op Motel Mozaïque): ga ze dan voor je je oordeel plaatst vooral live zien. Of in ieder geval aanschouwen, want oogcontact maken blijft toch lastig...

#

|

| Gastschrijver | Haldern 2008 | Lowlands 2008 | Lowlands 2010 | 28 april 2008 - 16:21 | reacties (1)

Enkele jaren geleden kreeg ik van een bevriende journalist een tape met de eerste twee cd's van Perry Blake. Ik was verkocht. Prachtig vond ik zijn zoetgevooisde melancholische liedjes. Helaas haalden Blake's volgende cd's bij lange na niet hetzelfde niveau. Dat kwam vooral doordat Blake de stap van zoetgevooisd naar aalglad, mierzoet en dicht gepolijst maakte. Een hele foute stap wat mij betreft. Ik hoop altijd nog dat hij een stap terug maakt de goede richting op, maar heb weinig hoop hierop. Dus hoop ik al een tijdje op een adequate vervanger. Scott Matthew - verwar 'em niet met de Brit Scott Matthews - popt zo maar vanuit het niet op als een meer dan geschikte kandidaat voor. Wat hij laat horen op zijn titelloze debuut komt namelijk meer dan behoorlijk in de buurt. Die plaat kent elf vrij ingetogen en minimale singer/songwriter liedjes. Het grootste verschil met Blake zit 'em in de stem. Die van Matthew klinkt meer getormenteerd. Het maakt dat de songs van de in Australië geboren, maar vanuit New York opererende Matthew net iets meer bite hebben. Je zou ze best onder torch songs kunnen scharen. Dan kom je al snel uit bij Anthony & The Johnsons, de huidige ongekroonde koning van de torch song. Ik luister zelf liever naar Scott dan naar Anthony. En eigenlijk zou jij dat ook eens moeten doen. Zeker als je tenminste houdt van mooie broze singer/songwriterliedjes met licht theatrale inslag. In het maken daarvan is Matthew namelijk een meester. Helaas tot nu toe wel een vrij onbekende. En dat moet snel veranderen als het aan mij ligt.

#

|

| Crossing Border 2009 | Haldern 2008 | Storm | 24 april 2008 - 20:31 | reacties (2)

Ik ben mooi op tijd voor het optreden van Mystery Jets in het voorprogramma van Kate Nash in Paradiso, 2 april jl. De zaal is nog vrij leeg, maar zal snel volstromen met heel veel Kate Nash-meisjes: Vrij jonge, licht alternatieve meisjes in allerlei vormen en maten. Het is een uitverkochte zaal vanavond. Als Mystery Jets begint is de zaal dan ook al behoorlijk vol. De band geeft een erg goed optreden met alleen nummers van hun ondertussen verschenen tweede plaat: Twenty One. Ze pakken de zaal in en ik hoor van verschillende kanten dat Kate Nash nog flink haar best zal moeten doen om dit te overtreffen. Wat ze mijns inziens bij lange na niet doet, maar daar denkt het merendeel van de zaal, die uiteraard voor Kate gekomen is, waarschijnlijk anders over.

#

|

| Eddie Baby | Haldern 2008 | Interview | 23 april 2008 - 23:22 | reacties (0)

Ik hou wel van een verrassing. Uiteraard het liefst eentje in de categorie 'aangename verrassingen', maar zelfs eentje van het onaangename soort kan op z'n minst prikkelend zijn. Stel dat ik besluit op eBay dat comfortabel uitziend paar schoenen van een vertrouwd merk te bestellen. Gewoon een paar onopvallende, fijne stappers. Soepel leder. Robuuste zool. Enkele dagen later zal een koerier de schoenendoos aan mijn huisadres afleveren en tot mijn grote verbazing blijkt de inhoud daarvan niet overeen te komen met het eerder genoemde schoeisel. Sta ik daar enigszins verbouwereerd met opvallend glimmend rode, laklederen dansschoenen. En toch... ergens hebben deze schoenen iets aantrekkelijks, hoewel ik dit type niet van deze leverancier had verwacht. Het stugge leder en de spekgladde zooltjes - die regelmatig een uitglijer veroorzaken - maken het inlopen er niet gemakkelijker op. Maar ik ben een doorzetter en vertrouw erop dat ik over een tijdje met gepaste trots met deze blitse schoenen over de stoeptegels paradeer. Alleen jammer dat die veters steeds los schieten. Zo nu en dan maak ik een pijnlijke smak op het trottoir. Ik ben gewoon een beetje eigenwijs. Ik zou mezelf moeten realiseren dat deze schoenen zich beter lenen voor op de dansvloer. Net zo eigenwijs als de Guillemots dus. Op de opvolger van hun breedbeeld-melodramatische Through The Windowpane glijden Fyfe Dangerfield en de zijnen nogal wat kanten op. Van eighties pop, kaarslichtballades en Ladytron-esque electro tot zelfs R&B a la Justin Timberlake. Dit levert een onsamenhangend maar desondanks intrigerend album op. Het type album dat de kampen binnen de Guillemots-aanhang behoorlijk zal verdelen. Voorlopig ben ik zelf nog even op zoek naar die schoenlepel.

#

|

| André | Haldern 2008 | Motel Mozaique 2008 | 10 april 2008 - 20:22 | reacties (4)