Het is druk op de zondagochtend bij de bakkerij in de supermarkt van camping Stortemelk. Dit is de dag dat een gedeelte van de bezoekers van het Into The Great Wide Open festival het eiland zal verlaten. De laatste dag. Je merkt het aan de sfeer. Iedereen komt een beetje gelaten over. Of zou het gewoon de kater van gisteravond zijn? Ik loop naar de kassa met mijn twee vers bemachtigde ham/kaas-croissants en iets drinkbaars van wat er nog over was in die halflege schappen. Daar aangekomen vang ik ongevraagd nog wat details over de liefdesperikelen van een van de kassameisjes op. Ook goedemorgen. Laten we de dag maar eens rustig beginnen met de zachtaardige folk van onze Belgische vrienden van Isbells.

Gezeten in het gras van het sportveld, luisterend naar de klanken van Isbells is het aangenaam wakker worden. Niets wereldschokkends maar daar heb ik ook geen behoefte aan op dit vroege uur. Net zo min als aan een krantenartikel met een diepgaande politieke analyse. Nee, dan lees ik liever het speciaal door kinderen op het festival in elkaar gedraaide, dagelijkse Kolder-krantje. Zelden zo'n vermakelijke festivalkrant gelezen. Met name de interviews zijn memorabel. Zo weet ik nu over Gijsbert Kamer dat hij "het liefst Bob Dylan interviewt en nooit nerveus is" en dat Ferry Roseboom "op school nooit is blijven zitten".

# |

|

| André | Artikel | Into The Great Wide Open 2010 | 09 september 2010 - 20:57 | reacties (6)

De aankomst op camping Stortemelk is dit jaar een stuk vriendelijker. Waar nu het tent-vliegeren deel uitmaakt van de art trail, deden mijn lief en ik dat zelf vorig jaar spontaan tijdens het opzetten van onze iglo bij windkracht tien met ontmoedigende hoosbuien. Op de donderdag worden we verwelkomd met zonnestralen onder een steeds strakker blauw wordende hemel en het weer zal gedurende de rest van het lange Into The Great Wide Open-weekend volop blijven meewerken.

De sfeer zit er onder de vroege vogels meteen al goed in. Zo goed zelfs dat het door Rederij Doeksen gratis aangeboden concert van Tim Knol in de bolder aan vrijwel alle gemoedelijk bijbabbelende aanwezigen een beetje voorbij lijkt te gaan. Tim zet met zijn solide band een degelijke maar ook onopmerkelijke show neer en slaagt er maar niet in de vonk naar het publiek over te laten slaan (zie hier overigens wel een aardig videointerview). Dat De Bolder ondanks de aankleding bij het podium met de kenmerkende konijnen nog steeds meer weg heeft van een buurthuis met meeuwenmotief helpt daar niet aan mee. Tevens heeft De Bolder te kampen een haperende geluidstechniek - het is iets wat ik hier een keer zal benoemen, maar het blijft helaas het hele festival zo. Wij besluiten een kijkje te gaan nemen in het restaurant waar El Pino & The Volunteers alvast een voorproefje geven van waar ze de volgende dag het festival mee zullen openen.

# |

|

| André | Artikel | Into The Great Wide Open 2010 | 08 september 2010 - 12:57 | reacties (1)

Francoise Dorléac was een Franse actrice die in 1967 bij een auto-ongeluk overleed, slechts 25 jaar oud. Vanaf nu is ze ook de naamgeefster van het project van Erik de Jong (Spinvis) en Geike Arnaert (ex-Hooverphonic). De samenwerking is te danken aan regisseur Hans van Nuffel, voor wie Spinvis een filmscore aan het maken was. Van Nuffel suggereerde Arnaert er bij te halen en er bleek chemie te zijn. Zoveel zelfs dat er meer materiaal ontstond dan voor de film gebruikt zou worden en het resultaat is volgens Spinvis 'verre geluiden, stonede reverb en space-echo. Het is nogal duistere, "drugs-orientated" muziek geworden.' Om er vrolijk aan toe te voegen: 'Ik ben er dan ook erg blij mee.' Spinvis is altijd herkenbaar, maar tegelijkertijd weet je nooit precies wat hij gaat doen. Dat maakt hem een interessante artiest, maar evenzeer kan het betekenen dat je aan sommige projecten moet wennen. Of dat je er nooit aan went. Zeker toen ik de stem van Arnaert voor het eerst hoorde, vreesde ik voor het laatste. Ik ben niet van de ijle vrouwenstemmen, absoluut niet zelfs. Maar al halverwege de eerste luisterbeurt constateerde ik dat ik Arnaerts stem perfect vond passen in Spinvis' laagjesmuziek. Martina Topley-Bird hoor ik erin, Kristin Hersh en hier en daar Björk. Arnaert zingt meestal zoals Spinvis zijn muziek opbouwt: geen grote gebaren, rustig opgebouwde melodielijnen, maar tegelijkertijd voegt ze in frasering en dynamiek voortdurend licht schurende randjes toe. Waar Spinvis een zeer ritmische manier van zingen heeft, bevat Arnaerts stijl veel minder ritme en veel meer melodie, hoog en laag, hard en zacht. Dat maakt dat Dorleac geen Spinvis-met-zangeres wordt, maar echt een apart project. De stonede klanken waar Spinvis het over heeft vind ik nogal meevallen - of ik verkeer van nature in een geestverruimde staat, want voor mij zijn het gewoon liedjes met kop en staart. Wel zijn de meeste nummers langzaam en is er veelal sprake van uitgerekte lagen in plaats van elkaar braaf afwisselende refreintjes en coupletjes. Pas in het vijfde nummer, 'Lemon Pie', gaat het tempo wat omhoog en krijgt Arnaets stemgebruik wat meer Spinvissiaans ritme. De single, 'Tommy And The Whale', is een door akoestische gitaar gedomineerd up-tempo kampvuurliedje. Volgens mij moet dat kampvuur te organiseren zijn op Vlieland, waar Dorleac dit weekend zijn opwachting maakt. Is er iemand die weet hoe lang het roeien is naar Vlieland?

# |

|

| Into The Great Wide Open 2010 | Prikkie | 03 september 2010 - 20:57 | reacties (4)

Het kan al niet meer zo worden als vorig jaar. Onze vrienden in barre tijden werden onze buren in Vak Blauw en onze vrienden gaan niet meer. Ik wilde dezelfde voorwaarden scheppen, zodat alles zou lijken op vorig jaar, maar ik weet ook dat ik dat niet moet willen. En toch. Het was misschien wel het fijnste weekend van het jaar. En het zou zo fijn zijn als het dat nu weer zou zijn. Over twee uur vertrek ik naar Vlieland, voor de tweede editie van Into The Great Wide Open.

Heeft dat dan nog iets met muziek te maken, in mijn geval? Natuurlijk. Het begon er vorig jaar mee dat er zulke leuke bandjes en muzikanten op het eiland zouden zijn. Tegelijk met mij. Loney Dear, Kyteman, Tom Pintens. Muzikanten en bezoekers, allemaal eilanders. Nu zijn het er nog veel meer, terwijl het eiland niet groter is geworden. En veel meer bezoekers zijn er ook niet. Wij, samen op het eiland met Modest Mouse, Timber Timbre, de matrozen van Moss, en de admiraal, voor een keer Kapitein Freebee. Piraat Arno en de echte Pete & The Pirates, de scheepsjongens van Wolf Parade, allemaal eilanders. Eilandmensen en eilanddieren.

# |

|

| Artikel | Into The Great Wide Open 2010 | Jnnk | 02 september 2010 - 11:57 | reacties (3)

Ik schrok zelf een beetje van het gegeven. De editie van Into The Great Wide Open die komend weekend plaats gaat vinden is het eerste festival in pak 'em beet vijf jaar waar ik zonder (morele) File Under-verplichting naartoe ga. Geen voorbeschouwing, geen nabeschouwing, geen foto's, niks. Ik vind het bijna eng. Gelukkig ga ik met mijn gezin en een stel goede vrienden. Zij zullen mij met plezier (en bier) ondersteunen dit weekend. Ik heb dan ook nog bijna geen flauw benul wat ik allemaal ga bekijken. Het kon wel eens de weg van de minste weerstand worden. Gewoon een beetje rond hobbelen en zien wat er op ons pad komt. Misschien dat ik nog wel een beetje lichte dwang uit ga oefenen. Zo lijkt de zaterdagmiddag me uitstekend om naar Caitlin Rose te luisteren. De drieëntwintigjarige zangeres uit Nashville heeft na een paar ep’tjes net haar debuutalbum Own Side Now uitgebracht en haar muziek lijkt me nu precies iets dat de hele karavaan waarmee we op tour gaan kan bekoren. Beetje singer/songwriter, dikke dot country, goede stem, niet al te lastige liedjes. Het verbaast me niet dat ze Linda Ronstadt als grootste invloed noemt, want daar schuurt ze met grote regelmaat langs. Sterke troef is haar stem. Van mij zou het wel net iets avontuurlijker mogen, of met minder twang. Niet voor niets spreekt een ingetogen track als "Things Change" me het meest aan. Rose kiest hierin net niet voor de voorspelbare afslagen en bovendien excelleert haar stem. Dat zou ze meer moeten doen. Het contrast met het vlijtig huppelende "That's Allright" (een cover van een matig Fleetwood Mac-liedje) dat daarna volgt is behoorlijk groot. Beter is dan "New York City", dat opvalt door zijn mooie meerlagige zanglijnen. Het zijn deze songs die mij doen vermoeden dat er meer in deze jongedame zit dan er nu uitkomt op Own Side Now. Je mag namelijk niet zomaar optreden op GWO, Take Root en samen met Phosphorescent en Deer Tick…

# |

|

| Into The Great Wide Open 2010 | Storm | Take Root 2010 | 30 augustus 2010 - 20:57 | reacties (2)

Concept-cd’s die handelen over een recente gebeurtenis, dat zie je niet vaak. Sterker nog, ik kan ze niet eens herinneren. Wolf Parade waagt zich er aan. Hun nieuwe gaat over de expo van 1986 die in Vancouver plaats vond. Die expo had als thema ‘Transport and Communication: World In Motion - World In Toch’. Je zou er heimelijk mijmerend over kunnen verhalen, Wolf Parade doet het met een juiste inslag. Dat ze daarbij qua sound ook wat meer terugkrijgen naar de eighties, da’s niet zo onlogisch. Je kunt er zonder moeite Joy Division in terughoren, maar ook de wat mindere folky periode van The Waterboys. Soms gaat het bijna te ver. Zo grijpen de synths van zanger/toetsenist Spencer Krug in "Oh You, Old Thing" bijvoorbeeld bijna letterlijk terug op de sound van Gary Numan. De basis blijft echter wel lekkere indierock, maar de songs zijn wel wat donkerder en klinken wat nerveuzer dan op de eerste twee platen van de band Het schrijven van songs doen Dan Boeckner en Spence Krug, de baasjes van Wolf Parade, nog steeds niet samen. Voor de totale sound maakt dit echter weinig uit. Ondanks het feit dat Expo 86 als een concept-cd de archieven in gaat, zijn de songs juist prima los van elkaar te beluisteren. Ik ben zelf wel gek van die licht-dramatische toon in de stem van Spencer Krug, maar ik kan me voorstellen dat die niet bij iedereen heel gemakkelijk valt. Helemaal als hij gaat zwabberen met zijn stem zoals hij wel heel nadrukkelijk doet in het afsluitende "Cave-O-Sapien" wat met zijn up-tempo duidelijk een vreemde eend in de bijt is. Dat kunnen ze beter over laten aan een band als Hot Hot Heat.

# |

|

| Into The Great Wide Open 2010 | Storm | 19 augustus 2010 - 20:57 | reacties (0)