Hij blijft opvallend rustig. Zeker in contrast met de andere bandleden van I Am Oak die rond ons heen stuiteren alsof ze verzuimd hebben om hun dagelijkse portie Ritalin in te nemen. Als we de snackmuur van de Febo passeren, wordt bassist Stefan Breuer (The Subhuman) op Hitchcockiaanse wijze aangevlogen door een agressieve duif. Dit tot grote hilariteit van percussionist Dave Mollen (Daeve) en banjo-speler Robby Wouters. Zangeres/toetseniste Aino Vehmasto (The Secret Love Parade) blijkt op het moment dat File Under-fotograaf Tom wil beginnen met de fotoshoot, zoek te zijn geraakt. Ondanks dit alles blijft zanger/gitarist Thijs Kuijken opvallend rustig. De 25-jarige Utrechtenaar die opgroeide in Bergeijk (ah, vandaar die naam) is het type muzikant waarvoor de term introvert lijkt te zijn uitgevonden. Ik stel hem voor het interview met hem alleen te doen, want welbeschouwd is Thijs in principe in zijn eentje I Am Oak.

#| |

| André | Incubate 2010 | Interview | Into The Great Wide Open 2010 | 02 september 2010 - 17:57 | reacties (1)

Het kwam niet echt als een verrassing, Sia had immers al eerder aangegeven dat al het gedoe rondom muziek maken niet echt haar ding was, maar blijkbaar mag ik mezelf gelukkig prijzen dat ik er onlangs in die rete-ongezellige tijdelijke Vredenburg-uitwijkbunker bij was. Ze wil namelijk het liefst nooit meer touren en promo-activiteiten doen. Dan heeft ze daar toch het meest ongelukkige moment ooit voor uitgekozen. Met het catchy en zomerse "Clap Your Hands" heeft ze net haar eerste grote hit te pakken en lijkt een doorbraak naar een groter publiek onvermijdelijk. Tijdens het eerdergenoemde concert viel me al op dat in het nieuwe werk vooral de uptempo-met-catchy-hooks-per-strekkende-meter-kant van Sia naar voren komt. Ongetwijfeld heeft de aanwezigheid van Greg Kurstin (oa Lily Allen, Little Boots) hieraan bijgedragen. Verder staat het er in het privéleven van de goedlachse Australische zonnig voor. Dit alles levert een zomerse popplaat op waar helaas nauwelijks ruimte is voor Sia's andere, serieuzere kant. We Are Born mist de diepgang en warmte van Some People Have REAL Problems en het avontuurlijke van Colour The Small One. Voor mij is het ten opzichte van die twee voorgangers een wat eenzijdig, oppervlakkig album. Nergens weet Sia bijvoorbeeld te raken zoals ze dat voorheen met een "Breathe Me" of "Soon We'll Be Found" wel deed. Tegen het einde doet ze nog wel een halfgeslaagde poging met de retro-triphop van "I'm In Here". Beter geslaagd is de afsluitende, goed gekozen cover van Madonna's "Oh Father".

#| |

| André | 19 juli 2010 - 08:57 | reacties (1)

'I am very hard to live with', zingt Koen-Willem Toering in gedoodverfde single-kandidaat "Hard To Live With". Mag ik het daar even helemaal niet mee eens zijn? Ik kan namelijk heel erg goed leven met het nieuwe album waarmee hij, Erik Harbers (basgitaar), Nicky Hustinx (drums) en Gijs Coolen (gitaar) op de proppen zijn gekomen. Niet dat ik en de vier heren van Woost vergevorderde plannen hebben om te gaan samenwonen. Dat zou namelijk niet werken. Het zelf-geproduceerde Six Minutes South laat namelijk duidelijk horen dat het viertal inmiddels zo goed op elkaar is ingespeeld, dat ze daar mij als vijfde wiel aan de wagen niet bij kunnen gebruiken. Onderlinge chemie heet dat. Wat ze wel nodig hebben is een fijn label dat ze eens goed onder de aandacht gaat brengen bij al het volk dat Woost al drie albums lang schromelijk over het hoofd zag. Hopelijk hebben ze dat label met Morning Coffee Records van Marike Jager gevonden. Die pakte in ieder geval onlangs bij DWDD meteen haar kans om de band eens flink te promoten. Goede zaak. De inventieve rock met poppy inslag in de lijn van bands als Kashmir, Radiohead en Motorpsycho met vleugjes Beatles en Pink Floyd verdient het om gehoord te worden. Vorig jaar was de eer aan de collega's van Moss om door te breken; voor dit jaar zet ik zonder blikken of blozen mijn geld in op Woost. Het zou onderhand eens tijd worden.

#| |

| André | 17 mei 2010 - 16:57 | reacties (0)

Mocht ik er ooit aan toekomen om een lijstje te maken met mijn beste concerten ooit, dan zal het adembenemend mooie, akoestische concert van Natalie Merchant in Paradiso in 2002 ongetwijfeld in de hoogste regionen eindigen. Vervolgens trakteerde de voormalige frontvrouw van de 10.000 Maniacs ons in 2003 op de geslaagde verzameling folky songs The Carpenters House Daughter. Daarna kwam het lange wachten. Merchant besloot zich terug te trekken en zich aan het moederschap te wagen. Ik had eigenlijk de hoop al opgegeven dat er ooit nog nieuw werk van haar zou verschijnen. Gelukkig bleek ik het bij het verkeerde eind te hebben en is er wel degelijk een nieuw album verschenen. Leave Your Sleep heet het. Vijf jaar lang heeft ze eraan gewerkt en er doen meer dan honderd muzikanten op dit dubbelalbum mee. De zesentwintig songs zijn interpretaties van gedichten waar ze in die periode research naar deed. Toen ik voor het eerst hoorde van dit ambitieuze projekt, vreesde ik dat het wel eens het scenario voor een pretentieus, grotesk gedrocht zou kunnen zijn. Het zal niet de eerste keer zijn geweest dat een artiest zich daarin verslikt. Merchant heeft dat echter voorkomen door de juiste keuzes te maken. Literaire hoogstandjes wisselen zich bijvoorbeeld moeiteloos af met eenvoudige kinderversjes, die overigens inclusief achtergrond-informatie over de schrijver in het fraaie, bijgesloten boekwerkje na te lezen zijn. Daarnaast besloot ze alles live in te laten spelen. En last but not least is daar natuurlijk haar stem die zo kenmerkend is dat het zich perfekt als verbindend element leent. Muzikaal gezien beweegt ze zich soepel door een veelheid aan stijlen - van klezmer en New Orleans jazz tot sobere folk en reggae - zonder dat het in een ratjetoe verzandt. Toch heb ik een tweetal persoonlijke puntjes van kritiek: ik mis de in mijn ogen gouden combinatie van alleen Merchants stem plus piano en het wat expirimentelere geluid wat in het verleden juweeltjes als "Golden Boy" opleverde. Tevens kan ik me voorstellen dat het niet ieders kop kruidenthee zal zijn doordat het overgrote deel een 'traditioneel' muzikaal jasje heeft gekregen. De om onduidelijke redenen uitgebrachte, enkele CD-versie met een selektie van zestien songs kan men overigens links laten liggen, omdat daarop wonderschone songs als "The Land Of Nod" en "Indian Names" ontbreken.

#| |

| André | 26 april 2010 - 12:57 | reacties (0)

'Why music?' is de eerste vraag die op haar website staat, direct gevolgd door haar antwoord in de vorm van de tegenvraag 'Why breathing?' Muziek is een noodzaak volgens de Canadese Allison Crowe en dat is duidelijk hoorbaar in de intensiteit van haar zang en pianospel. Om artistieke vrijheid te waarborgen en in navolging van een van haar grote voorbeelden Ani DiFranco, startte ze in 2003 haar eigen label Rubenesque Records waarop ze reeds een tweetal EP's en een zestal albums uitbracht. Toch zou het goed kunnen dat je - behalve hier - nog nooit van haar hebt gehoord. Wellicht komt daar verandering in met de release van Spiral. Acht eigen composities die naast de eerdergenoemde DiFranco in de lijn van Jewel en Sarah McLachlan liggen, aangevuld met een drietal covers. Haar interpretaties van "Chelsea Hotel No. 2" (Leonard Cohen) en "Throw Your Arms Around Me" (Hunters & Collectors) zijn meer dan prima. "Why" is echter zo onlosmakelijk Annie Lennox dat de lat van het origineel ten opzichte van Allison's adequate versie domweg te hoog ligt. Luisterend naar de kwaliteit van haar eigen werk, rijst al snel de vraag waarom ze überhaupt covers speelt. Door de afwezigheid van een overbetaalde knoppendraaier is de produktie sober gebleven, ondanks de toevoeging van ondersteunende orkestraties. Hoewel het een en ander hierdoor af en toe uit balans klinkt, komt de focus te liggen waar die moet zijn: op Allison's krachtige, emotioneel geladen stem. Met name de indrukwekkende live-versie van "Wake Up" versterkt de behoefte om deze dame eens live aan het werk te kunnen zien.

#| |

| André | 16 april 2010 - 16:57 | reacties (1)

'Kijk nou, ik krijg er gewoon een rood hoofd van!'
Als een wervelwind komt ze café De Bruine Pij in Breda binnenstormen. Op het moment dat ze haar hagelwit met zuurstokroze Skullcandy-koptelefoon in haar tas wil stoppen, gaat haar mobiele telefoon. Even weet ze niet zo goed of ze eerst zal opnemen of toch maar eerst die koptelefoon zal opbergen. Tegelijkertijd is ook een optie maar dat blijkt niet echt handig. Al snel schuift haar telefoon langzaam tussen haar schouder en hoofd vandaan en ze kan hem nog maar net op tijd opvangen alvorens hij op de grond valt. Dit is dus typisch Jess - het alias van de achtentwintig-jarige Janneke Steffens. Het getuigt dan ook van veel zelfkennis en gezonde zelfspot dat ze zichzelf in haar bio de Bridget Jones van de Nederlandse popmuziek noemt.

#| |

| André | Interview | 08 april 2010 - 16:57 | reacties (0)

'Hallo! Ik ben er weer! Ik ben er klaar voor!'
'Ik heb me door mijn gevoel laten sturen. Uiteindelijk merkte ik dat er bij mij de behoefte aanwezig was om verder te gaan. Ongeacht of iemand er op zat te wachten of niet. Het was iets wat ik moest doen. Voor mij ook een soort bevestiging dat het goed is waar ik mee bezig ben.' De ochtendwandeling die hij deze morgen heeft gemaakt heeft bij Sivert Höyem een gezonde blos op zijn gelaat getoverd. De kale Noorse zanger met het donkerbronzen stemgeluid oogt ontspannen. Hij neemt rustig de tijd om de op hem afgevuurde vragen te beantwoorden. Hij geeft toe door een diep dal te zijn gegaan in de periode voor de opnames van zijn derde solo-album. De plotselinge dood van zijn vriend en muzikale kompaan Robert Burås, het vervolgens uiteenvallen van zijn band Madrugada en het overlijden van zijn vader; allemaal dingen die hem niet in de koude kleren zijn gaan zitten. Toch klinkt Moon Landing niet als een loodzware verwerkingsplaat. 'Het grootste deel van mijn verwerkingsproces vond tijdens de laatste tour met Madrugada plaats. Ook dat was iets waarvan ik het gevoel had dat het iets was wat we moesten doen. Het was goed zo. De beslissing om aan het einde van die tour besloten definitief te stoppen was voor mij op dat moment een hele logische maar ook een hele pijnlijke. Ik had geen zin om na te denken over hoe verder te gaan. Ik wist me even geen raad en besloot mezelf afwachtend op te stellen.'

#| |

| André | Interview | 30 maart 2010 - 20:57 | reacties (0)

'Ik vind dat het onze taak is om te dromen.'
Knalpaars, gifgroen en fluorescerend geel. Vier keer op een rij. Ze doen bijna pijn aan mijn ogen, deze felgekleurde beenwarmers. Wat een apart toeval dat ik ze nu tegenkom. Op de achtergrond schalt Head First uit de speakers. Het Goldfrapp-album dat ongetwijfeld de boeken in zal gaan als hun eighties album. Negen compacte composities bomvol catchy hooks, vette synthesizermelodieën en pompeuze drums met zo'n galmende knal precies op de tel. Je zou er haast felgekleurde beenwarmers van gaan dragen. Toch klinkt alles ontegenzeggelijk herkenbaar Goldfrapp. Neem dat van mij aan. Ik volg de verrichtingen van de intrigerende Alison Goldfrapp en haar muzikale compagnon Will Gregory namelijk op de voet. Laat ik er geen doekjes om winden en verklappen dat ik fan ben. Dus daar sta ik dan, wachtend voor een hotelkamerdeur in The Grand in Amsterdam op een teken van de vertegenwoordiger van EMI om naar binnen te gaan. Ik heb niet snel last van zenuwen voor een interview. Vandaag gieren ze door mijn keel. Alison heeft nu eenmaal de reputatie niet de gemakkelijkste dame te zijn als het op interviews aankomt. De deur gaat open. Ik ben aan de beurt.

#| |

| André | Interview | 23 maart 2010 - 14:57 | reacties (2)

Eigenlijk zou het volgende niet van invloed moeten zijn op een recensie. Maar het wekt aardig wat frustratie op bij ondergetekende. Dat de platenmaatschappijen het vroegtijdig uitlekken van releases meer dan beu zijn, kan ik begrijpen. Maar ik word er niet blij van om in plaats van een recensie-exemplaar een linkje naar een online stream te krijgen. Het heeft iets zinloos, die digitaal gewatermerkte liedjes zonder download-optie. Niet echt handig voor een recensent die de muziek liever in de auto luistert of op zijn iPod zet. Nu is het zo dat alles wat geluid maakt opgenomen kan worden. Vroeger hadden we daar cassettebandjes voor. Je weet wel; die dingen op die hippe retroshirts. Het levert alleen wat onnodig extra werk op. Wat echter helemaal frustrerend is, is dat de stream er keer op keer uitklapt. Vooral als het tijdens een kneiter van een nummer zoals "Under The Sheets" van Ellie Goulding is. Zo staan er wel meer op haar debuutalbum Lights. Die lekkere tweede single "Starry Eyed" of het uitzonderlijk mooie "Wish I Stayed" bijvoorbeeld. Ellie schrijft nu eenmaal erg goede liedjes. Ze lijkt ze haast achteloos uit haar mouw te schudden. In basis folky maar met een state-of-the-art (wellicht soms iets te gepolijste) productie die er een onweerstaanbare electrosaus overheen gooit. De antihype-politie zal er een zware kluif aan hebben om met dit album het tegendeel te bewijzen. Geen minpunten? Jawel, die online stream dus. Die vind ik stom. Ellie onwaardig.

#| |

| André | 28 februari 2010 - 12:57 | reacties (0)

Voor me op de tafel ligt een mooi stukje handwerk. Eigenlijk is het niets meer dan een bedrukt lichtgeel A3-tje om een cd gevouwen. Er zit een touwtje om de linkerbovenhoek en de rechteronderhoek om het geheel bijeen te houden. Ik kocht het kleinnood van Ruth Dekker nadat ze met haar echtgenoot Brookln voor een schandalig klein publiek van zo'n tien man (inclusief barpersoneel) in het Mezz Café in Breda een bijzonder fraai optreden had gegeven. Het hoesje bleek een creatieve noodoplossing. Een paar dagen ervoor in Amsterdam was er in hun auto ingebroken en de onverlaat was er vandoor gegaan met een lading cd's. Dan was het in ieder geval een dief met smaak. Ik vind het een beetje stom van mezelf dat ik nooit een stukje aan Parachutes and Lifeboats van Rue Royale heb gewijd. Een erg fijn album met akoestische popliedjes waarin de stemmen van het echtpaar Dekker een harmonische huwelijk aangaan. Als ik me niet zo stug had gehouden aan zelfopgelegde regels dan had het album - waar achterop '(c) 2008 Be With Me Music' staat - ongetwijfeld hoog in mijn jaarlijstje van 2009 gestaan.

#| |

| André | Interview | 02 februari 2010 - 16:57 | reacties (2)

Soms ben ik van het ene op het andere moment ineens blij. Dat kan variëren van kleine binnenpretjes tot uitbundige vrolijkheid met bijbehorende vreugdedansjes. Dat laatste voornamelijk binnen de veiligheid van de eigen huiskamer. Indien gewenst met de gordijnen gesloten, maar dat is geen vereiste. Zo kan het zijn dat uitbundige vrolijkheid mij plotseling overvalt op onhandige locaties. Als er bijvoorbeeld onverwachts een liedje dat ik toevallig wel heel erg leuk vind uit de geluidsinstallatie van de supermarkt schalt. "Dirty Place" van de Deense deerne Maria Timm is zo'n liedje. Omdat de gemiddelde hamsterende supermarktbezoeker niet op uitbundige vrolijkheid berekend is, probeerde ik die energie kanaliseren met een pas-de-deux met mijn winkelwagentje. Het kleine binnenpretje kreeg ik bij het mailtje van Storm met de woorden: 'Dit is echt iets voor jou.' Hij zit er wat dat betreft namelijk niet vaak naast. De liedjes op MySpace deden mij al grijnsbreed glimlachend meehupsen. Toen ik The Plan in al zijn glorie beluisterde, wist ik het na de niet geheel vlekkeloze landing - dat wordt een fikse blauwe plek - bij mijn afsluitende dubbele axel zeker: Maria Timm gaat het voor mij helemaal worden in 2010! Hoe kan het ook anders met elektropop-parels als lekkernijen uit een zelfgeschepte snoepzak die mij in een frisse adem doen refereren aan Lykke Li, Annie, The Knife, Alice Rose en Moloko (toen Roisin nog tight sweaters droeg). Genoeg getypt. Meubilair aan de kant. Tijd voor nog een vreugdedans!

#| |

| André | 11 januari 2010 - 08:57 | reacties (2)

1. Annie - Don't Stop
2. Lisa Mitchell - Wonder
3. Twiggy Frostbite - Through Fire
4. Fever Ray - Fever Ray
5. Tom Pintens - Winter Maakt Ons Vrolijk
6. Florence And The Machine - Lungs
7. Devon Sproule - ¡Don't Hurry For Heaven!
8. Bell X1 - Blue Lights On The Runway
9. Lily Allen - It's Not Me, It's You
10. Titiyo - Hidden

#| |

| André | Jaarlijst 2009 | 25 december 2009 - 12:57 | reacties (0)

Speciaal voor hen die net zoals ik aangenaam verrast waren door de happy accident-ontdekking Lisa Mitchell. Dat verhaal kreeg namelijk nog een aangenaam staartje. Regelmatig babbel ik wat bij met een Argentijnse muziekliefhebber die ik heb leren kennen via het Goldfrapp-forum. Toen ik hem wees op meisje Mitchell, kwam hij met een andere Australische dame aanzetten: Lenka. Ze begon haar carrière ooit als actrice (ze blijkt ook een rolletje te hebben gespeeld in de uiterst charmante Aussie comedy-film The Dish) maar kwam vervolgens tot de conclusie dat zingen meer haar ding was. Dat gebeurt geloof ik wel vaker met Australische actrices. Niet dat de muziek van de eenendertig-jarige zangeres verwantschappen vertoont met die van showgirl Kylie, hoor. Eerst deed ze dat in de experimentele electrorock-band Decoder Ring. Dat bleek echter een tussenstop want inmiddels heeft ze die band verruild voor het lonkende solopad. Lenka verhuisde naar L.A. om daar een prettig poppy singersongplaatje op te nemen dat eind vorig jaar in Amerika werd uitgebracht. Dat het album onlangs pas in Engeland en Polen (of all places) werd uitgebracht, is voor mij een mooi excuus om het alsnog onder de aandacht te brengen. Lenka is een tikkie commerciëler en speelser dan Mitchell en dat maakt haar muziek op maat gesneden voor de muzikale aankleding van series zoals Grey's Anatomy (die daar dan ook gretig gebruik van maakten). De fijne, weelderige arrangementen doen de rest.

#| |

| André | 15 november 2009 - 16:57 | reacties (0)