Eigenlijk zou het volgende niet van invloed moeten zijn op een recensie. Maar het wekt aardig wat frustratie op bij ondergetekende. Dat de platenmaatschappijen het vroegtijdig uitlekken van releases meer dan beu zijn, kan ik begrijpen. Maar ik word er niet blij van om in plaats van een recensie-exemplaar een linkje naar een online stream te krijgen. Het heeft iets zinloos, die digitaal gewatermerkte liedjes zonder download-optie. Niet echt handig voor een recensent die de muziek liever in de auto luistert of op zijn iPod zet. Nu is het zo dat alles wat geluid maakt opgenomen kan worden. Vroeger hadden we daar cassettebandjes voor. Je weet wel; die dingen op die hippe retroshirts. Het levert alleen wat onnodig extra werk op. Wat echter helemaal frustrerend is, is dat de stream er keer op keer uitklapt. Vooral als het tijdens een kneiter van een nummer zoals "Under The Sheets" van Ellie Goulding is. Zo staan er wel meer op haar debuutalbum Lights. Die lekkere tweede single "Starry Eyed" of het uitzonderlijk mooie "Wish I Stayed" bijvoorbeeld. Ellie schrijft nu eenmaal erg goede liedjes. Ze lijkt ze haast achteloos uit haar mouw te schudden. In basis folky maar met een state-of-the-art (wellicht soms iets te gepolijste) productie die er een onweerstaanbare electrosaus overheen gooit. De antihype-politie zal er een zware kluif aan hebben om met dit album het tegendeel te bewijzen. Geen minpunten? Jawel, die online stream dus. Die vind ik stom. Ellie onwaardig.

Voor me op de tafel ligt een mooi stukje handwerk. Eigenlijk is het niets meer dan een bedrukt lichtgeel A3-tje om een cd gevouwen. Er zit een touwtje om de linkerbovenhoek en de rechteronderhoek om het geheel bijeen te houden. Ik kocht het kleinnood van Ruth Dekker nadat ze met haar echtgenoot Brookln voor een schandalig klein publiek van zo'n tien man (inclusief barpersoneel) in het Mezz Café in Breda een bijzonder fraai optreden had gegeven. Het hoesje bleek een creatieve noodoplossing. Een paar dagen ervoor in Amsterdam was er in hun auto ingebroken en de onverlaat was er vandoor gegaan met een lading cd's. Dan was het in ieder geval een dief met smaak. Ik vind het een beetje stom van mezelf dat ik nooit een stukje aan Parachutes and Lifeboats van Rue Royale heb gewijd. Een erg fijn album met akoestische popliedjes waarin de stemmen van het echtpaar Dekker een harmonische huwelijk aangaan. Als ik me niet zo stug had gehouden aan zelfopgelegde regels dan had het album - waar achterop '(c) 2008 Be With Me Music' staat - ongetwijfeld hoog in mijn jaarlijstje van 2009 gestaan.

Soms ben ik van het ene op het andere moment ineens blij. Dat kan variëren van kleine binnenpretjes tot uitbundige vrolijkheid met bijbehorende vreugdedansjes. Dat laatste voornamelijk binnen de veiligheid van de eigen huiskamer. Indien gewenst met de gordijnen gesloten, maar dat is geen vereiste. Zo kan het zijn dat uitbundige vrolijkheid mij plotseling overvalt op onhandige locaties. Als er bijvoorbeeld onverwachts een liedje dat ik toevallig wel heel erg leuk vind uit de geluidsinstallatie van de supermarkt schalt. "Dirty Place" van de Deense deerne Maria Timm is zo'n liedje. Omdat de gemiddelde hamsterende supermarktbezoeker niet op uitbundige vrolijkheid berekend is, probeerde ik die energie kanaliseren met een pas-de-deux met mijn winkelwagentje. Het kleine binnenpretje kreeg ik bij het mailtje van Storm met de woorden: 'Dit is echt iets voor jou.' Hij zit er wat dat betreft namelijk niet vaak naast. De liedjes op MySpace deden mij al grijnsbreed glimlachend meehupsen. Toen ik The Plan in al zijn glorie beluisterde, wist ik het na de niet geheel vlekkeloze landing - dat wordt een fikse blauwe plek - bij mijn afsluitende dubbele axel zeker: Maria Timm gaat het voor mij helemaal worden in 2010! Hoe kan het ook anders met elektropop-parels als lekkernijen uit een zelfgeschepte snoepzak die mij in een frisse adem doen refereren aan Lykke Li, Annie, The Knife, Alice Rose en Moloko (toen Roisin nog tight sweaters droeg). Genoeg getypt. Meubilair aan de kant. Tijd voor nog een vreugdedans!

1. Annie - Don't Stop
2. Lisa Mitchell - Wonder
3. Twiggy Frostbite - Through Fire
4. Fever Ray - Fever Ray
5. Tom Pintens - Winter Maakt Ons Vrolijk
6. Florence And The Machine - Lungs
7. Devon Sproule - ¡Don't Hurry For Heaven!
8. Bell X1 - Blue Lights On The Runway
9. Lily Allen - It's Not Me, It's You
10. Titiyo - Hidden

Speciaal voor hen die net zoals ik aangenaam verrast waren door de happy accident-ontdekking Lisa Mitchell. Dat verhaal kreeg namelijk nog een aangenaam staartje. Regelmatig babbel ik wat bij met een Argentijnse muziekliefhebber die ik heb leren kennen via het Goldfrapp-forum. Toen ik hem wees op meisje Mitchell, kwam hij met een andere Australische dame aanzetten: Lenka. Ze begon haar carrière ooit als actrice (ze blijkt ook een rolletje te hebben gespeeld in de uiterst charmante Aussie comedy-film The Dish) maar kwam vervolgens tot de conclusie dat zingen meer haar ding was. Dat gebeurt geloof ik wel vaker met Australische actrices. Niet dat de muziek van de eenendertig-jarige zangeres verwantschappen vertoont met die van showgirl Kylie, hoor. Eerst deed ze dat in de experimentele electrorock-band Decoder Ring. Dat bleek echter een tussenstop want inmiddels heeft ze die band verruild voor het lonkende solopad. Lenka verhuisde naar L.A. om daar een prettig poppy singersongplaatje op te nemen dat eind vorig jaar in Amerika werd uitgebracht. Dat het album onlangs pas in Engeland en Polen (of all places) werd uitgebracht, is voor mij een mooi excuus om het alsnog onder de aandacht te brengen. Lenka is een tikkie commerciëler en speelser dan Mitchell en dat maakt haar muziek op maat gesneden voor de muzikale aankleding van series zoals Grey's Anatomy (die daar dan ook gretig gebruik van maakten). De fijne, weelderige arrangementen doen de rest.

"Klein? Als in Jeroen Kleijn?" Ik vond het op zich geen rare vraag bij het zien van de bandnaam in combinatie met het label Excelsior Recordings. Het deed mij meteen vermoeden dat de man die we regelmatig op de drumstoel van acts - en dan voornamelijk Johan - van dat label tegenkomen, zich op een soloproject had gestort (en verdomd als het niet waar is: ook hier duikt Jeroen Kleijn op in de credits). De naam Klein blijkt echter de band rondom de Groningse zangeres Merel Wijnberg te herbergen. Die band bestaat verder uit gitarist Eric Leenes en singer/songwriter Roel Kleintjens. Met de laatste is meteen de naam verklaard. Hoewel het net zo goed voor de gekozen aanpak had kunnen staan: klein houden. Spaarzame instrumentatie met als middelpunt de prettig in het gehoor liggende stem van Wijnberg (die me zo nu en dan aan Marike Jager doet denken). Deze keuze werkt in het voordeel van Klein. Met volgepropte arrangementen, bakken strijkers en stevige triphop-beats was de naam Hooverphonic namelijk niet ver weg geweest. Een referentie die ik meer voor de hand vind liggen dan het in de bio genoemde Portishead. Zeker als we de onderkoelde, desolaat klinkende derde van het Bristolse triphop-bastion in ogenschouw nemen. Zo spannend wordt het namelijk nergens op A Devil's Bargain. Hiermee kom ik meteen op de makke van deze release: In een groot deel van de voortkabbelende liedjes mist het aan spanning en zeggingskracht. Daar tegenover staan echter wel enkele pareltjes zoals het onderhuids tintelende "Mayday".

Happy accidents, wie houdt daar nu niet van? Zo was ik onlangs aan het zoeken naar wat de Australische muziekpers en bloggers te melden hadden over de nieuwste Augie March. Eind vorig jaar reeds verschenen, maar ik had 'm helaas over het hoofd gezien. Tijdens die zoektocht stuitte ik op een aantal lovende recensies betreffende het negentienjarig singer/songwriter-talent Lisa Mitchell. Nu ben ik er nooit vies van om daar een luisterpoging aan te wagen. Een bezoekje aan haar MySpace-pagina was genoeg om mij ervan te overtuigen om haar album Wonder meteen maar te bestellen. Een hele jonge Lisa werd in 2006 nog zesde bij Australian Idol. Sindsdien heeft ze via het uitbrengen van een tweetal goed ontvangen EP's in haar thuisland al aardig wat muziekliefhebbers voor zich weten te winnen. Dat schiep hooggespannen verwachtingen. Met haar onweerstaanbare debuutalbum Wonder lost ze die echter moeiteloos in. Mitchell schrijft het type liedjes met spitsvondige teksten dat je in sympathieke indie-films hoort langskomen (en waarvan vervolgens de titel onleesbaar snel op de aftiteling voorbij komt). Gegarandeerd dat je het aanstekelijke "Neopolitan Dreams" voorlopig niet meer uit je hoofd krijgt, door de kamer danst bij "Oh! Hark!" en bij "Red Wine Lips" ook vindt dat ze daar wel heel erg dicht in de buurt van Feist komt. Kippenvel kan worden opgedaan bij "Pirouette", "Love Letter" en "Valium". Niet in de laatste plaats door Lisa's altijd oprecht klinkende stemgeluid, dat klinkt alsof we hier met het jongere zusje van niemand minder dan Fileunder-favoriet Emiliana Torrini te maken hebben.

Op vakantie in eigen land. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dat niet zo vaak gedaan heb. Limburg, de Veluwe en Zeeland. Veel verder kom ik niet. Als kind werd ik door mijn ouders vrijwel iedere zomer meegenomen naar Oostenrijk. Iets waar ik nog steeds met veel plezier aan terugdenk. Maar ik ben dus bijvoorbeeld nog nooit op een van onze eigen Waddeneilanden geweest. Op school leerde ik het ezelsbruggetje TVTAS opdreunen en zo weet ik dat Vlieland na Texel het tweede eiland in het rijtje is. Nooit gedacht dat Vlieland voor mij ineens een vakantiebestemming met een onweerstaanbare aantrekkingskracht zou zijn. Allemaal dankzij het lovenswaardige initiatief om op deze prachtlocatie een kleinschalig driedaags festival te organiseren met een line-up om je vingers bij af te likken: Into The Great Wide Open.

De organisatie - volgens de site 'een club mensen die elkaar kennen uit de popmuziek en die op Vlieland hun droomfestival werkelijkheid doen worden' - had gehoopt om minimaal zo'n tweeduizend kaartjes te kunnen verkopen. Een paar weken geleden werd echter de allerlaatste barcode afgedrukt en was de maximale capaciteit van vierduizend bezoekers bereikt. Vanaf deze plek een welgemeende felicitatie voor de organisatie. Hulde. Het tentje ligt hier inmiddels reeds klaar voor vertrek. Ik heb alleen geen houten haringen, maar dat lossen we wel op als we op camping Stortemelk arriveren. Om de voorpret te verhogen hangen hier naast het 'niet vergeten'-lijstje de blokkenschema's alvast op het prikbord. Eens kijken waar we ons allemaal op kunnen gaan verheugen.

'Door jezelf te laten leiden door intuïtie kunnen mooie dingen ontstaan.'
Ze viel er gewoon letterlijk door van haar stoel. Ze had ook helemaal geen speech voorbereid. Zo verrast was Anna Ternheim met de Zweedse Grammy voor Album van het Jaar die ze in ontvangst mocht nemen. 'Het is niet de eerste keer dat ik een Grammy heb gewonnen, maar voor dit album had ik het echt niet verwacht. Ik was al blij met het feit dat ik bij de uitreikingen aanwezig was. Ik was tevreden met het album en had er al succes mee bij mijn publiek, degene die mijn cd's en kaartjes voor de concerten hadden gekocht. Ik weet gewoon niet goed wat ik ervan moet zeggen. Het is uiteraard een grote eer, maar ik voelde mezelf al een winnaar voordat ik daar aanwezig was. Het zit hem eigenlijk ook niet in die prijzen. Het is het publiek dat het verschil maakt. Je kunt wel een prijs winnen, maar dat wil nog niet meteen zeggen dat het publiek je muziek ook zal waarderen. Hoewel ik in dit geval wel dankzij de publieksstemmen heb gewonnen.'

Toch had de Zweedse singer/songwriter de nodige twijfels of zelfs angst dat Leaving On A Mayday misschien niet zou aanslaan. Ze was er zich terdege van bewust dat het album anders klonk dan de twee voorgangers, niet in de laatste plaats door de inbreng van producer Björn Yttling. 'Ik heb heel vaak met Andreas (Dählback) samengewerkt. Onze samenwerking verloopt altijd erg soepel. Hij heeft mijn eerste twee albums geproduceerd. Alleen al daarom, om nieuwe stappen te nemen, nieuwe ideeën te krijgen, leek het mij een goed idee om met andere mensen te werken. Ik vond dat ik iemand anders moest zoeken om dit album te produceren. Ook om elkaar wat ruimte te geven. Wat niet wil zeggen dat ik in de toekomst niet weer met hem zal samenwerken. Ik wilde voor het nieuwe album mezelf in een situatie plaatsen waarbij ik niet kon voorspellen wat er zou gaan gebeuren. Daarom heb ik contact opgenomen met Björn. Ik kende hem van vroeger en had zijn producties beluisterd. Hij sluit geen compromissen bij wat hij doet. Hij heeft aan hele uiteenlopende soorten muziek gewerkt: jazz, pop, rock en singer/songwriter. Er is een soort van eenvoud en helderheid in zijn sound die me aanspreekt. Zo wilde ik graag te werk gaan.'

'Ik weet echt serieus niet hoe het moet, een liedje schrijven.'
'Die nominatie betekent gewoon heel veel. Ik verwacht helemaal niet dat ik zoiets ga winnen, maar dat geeft niet. Ik vind het echt een grote erkenning.' Inmiddels weten we dat Marike Jager zoals ze zelf al voorspelde inderdaad geen Edison in ontvangst heeft mogen nemen. De nominatie zelf was voor haar al een aangename verrassing. 'Ik heb het hele juryrapport nog niet gelezen maar ik las wel iets over een eigen sound. Nou dat vind ik echt supergaaf om te horen. Dat streef je wel na. Dan sta je ineens in het rijtje met Ilse DeLange en Trijntje Oosterhuis. Hele gevestigde namen.'

Het gaat goed met Marike. Ik spreek haar op een van de eerste mooie lentedagen van dit jaar waarop de de zon haar uiterste best doet om net zo hard te stralen als de dertigjarige singer/songwriter zelf. Het werd dan ook de hoogste tijd voor een interview op File Under. Op onze site staan immers niet voor niks al aardig wat foto's van de dame met het warrige haar dat desondanks altijd goed lijkt te zitten en volgens Storm niet alleen de leukste maar ook de beste singer/songwriter van Nederland is. Met de release van haar zowel door critici als publiek positief ontvangen tweede album Celia Trigger lijkt de stap naar het grote publiek te kunnen worden gemaakt. 'Eindelijk. Mensen snappen het ook, zeg maar. Je zit jarenlang in een soort van underground-circuit. Dat is wel bereikbaar voor heel veel bandjes, maar die stap naar het grote publiek is een hele moeilijke opgave. Daar heb je tv voor nodig en grote kranten en media. Dat is wel een lange weg. Zo'n Edison-nominatie doet een hoop. Dat is heel belangrijk. Het is echt zo'n klassieke prijs. Hij is er al negenenveertig jaar. Dat voel je wel. Het is niet zo'n nieuw wedstrijdje met sms-jes of zo.'

'Het voelt als thuiskomen'
'Wacht even, ik ga proberen een koptelefoontje aan te sluiten... *KRAK! PIEEEEEEEP!!* ...' Soms loopt het afnemen van een interview niet van een leien dakje. Het begon allemaal al met het feit dat ik, dankzij een auto die dienst weigerde, niet in staat was aanwezig te zijn bij de persdag van Bell X1 in Amsterdam. Toch besloot ik het interview met zanger Paul Noonan alsnog telefonisch af te nemen. Hoewel ik geen voorstander ben van zogenaamde phoners - je gaat toch die veelzeggende blikken missen - weet ik uit het verleden dat het soms toch een mooi resultaat kan opleveren. En ook al had ik Paul nog geen jaar geleden gesproken, toch vond ik dat zijn band nog steeds niet de aandacht had gekregen die deze in mijn ogen wel verdiende. Het beluisteren van de promo van het nieuwe album Blue Lights On The Runway bevestigde dit gevoel alleen maar.

Terwijl ik mijn huis binnenloop en mijn jas uittrek, gaat de telefoon. De manager van Bell X1 vanuit Amerika aan de lijn; of ik al klaar ben voor het interview met Paul? Hè, dat zou toch pas over een uur zijn? Daylight saving time blijkt roet in het eten te hebben gegooid. Halsoverkop zet ik de telefoon op speaker, pak mijn dictafoon en druk op record. Waar had ik die notitielijst neergelegd? Geen idee. Jammer dan. 'Hi André, is je auto alweer gerepareerd?' Mijn bevestigend antwoord ontgaat Paul; hij staat buiten het hotel en hoort niks door het voorbijrazend verkeer. Het aangesloten haperende koptelefoontje blijkt niet de ideale oplossing, maar is in ieder geval beter. Nog een geluk dat Paul van het spraakzame type is waar je vijf eurocent ingooit en voor twee euro terugkrijgt.

Natuurlijk zitten jullie niet te wachten op cijfertjes. De wetenschap dat 4 inderdaad het vierde album van Johan is, lijkt me overbodige informatie. Daarnaast ga ik er vanuit dat het feit dat het album precies op vier mei verschijnt op toeval berust. Dat Johan uit vier bandleden bestaat mag een bekend feit zijn. Voor het eerst in de geschiedenis van de band zijn het echter dezelfde personen die ook het voorgaande album bevolkten. En als ik Jacob de Greeuw was, dan zou ik proberen deze samenstelling ook voor de toekomst veilig te stellen. Want als een ding duidelijk wordt bij het beluisteren van het nieuwe album dan is het wel dat Johan in deze formatie op dreef is. De keuze om eens wat minder tijd te besteden aan het bijschaven en polijsten pakt goed uit. De muziek klinkt vertrouwd Johan, maar dan een tandje rauwer, onstuimiger. Luister bijvoorbeeld eens naar het stevig doorbeukende "The Receiving End" waarin drummer Jeroen Kleijn even heerlijk los mag gaan. Ook de nummers van de hand van bassist Diets Dijkstra en gitarist Maarten Kooijman, waarin zij zelf de vocalen voor hun rekening nemen, komen goed uit de verf. Voor de vierde keer op rij bewijst de band een vaste waarde te zijn in het Nederlandse muzieklandschap. Zelf vind ik het onzin om cijfers aan muziek te geven, maar als we daar hier wel aan zouden doen, zou ik nu vier uit vijf uitdelen. Waarom niet de volle vijf? Omdat het altijd beter kan. Dat stimuleert en houdt scherp. En wie weet verschijnt die volgende Johan dan nog sneller.

Goede Vrijdag. Wat er in ieder geval goed aan is, is het weer. Ook in hartje Rotterdam stijgt het kwik naar zo'n drieëntwintig graden en dan is het aangenaam vertoeven op een van de volgestroomde terrassen. Hoewel de zon tegen het eind van de middag wat vaker verstoppertje speelt achter wat pesterige wolkjes, blijven de gevreesde onweersbuien uit en lijkt het een prima avondje te worden om rond te zwerven door de binnenstad. Komt dat even mooi uit, want op deze dag is de negende editie van het altijd leuke festival Motel Mozaïque van start gegaan. Iedere keer wist de organisatie wel een aantal klinkende of veelbelovende namen te strikken en ook dit jaar lijkt men hierin geslaagd. Dat die namen dan af en toe een beetje onhandig tegenover elkaar staan geprogrammeerd, moet je dan maar voor lief nemen. Zo zal menigeen net als ondergetekende met een scheef gezicht naar het blokkenschema hebben gekeken met de conclusie dat Fever Ray, Jóhann Jóhannsson en Handsome Furs een wel erg vervelende overlap is. Mijn lief zegt dat ik het ook van zonnige kant kan bekijken - het weer is er immers naar - en dan maakt het niet uit waar je op dat moment binnenloopt; overal valt er dus wel iets fraais mee te pikken.