In al haar enthousiasme had singer-songwriter Christine Oele van het Amsterdamse Nevada Drive ermee ingestemd dat ik vorig jaar zomer al een recensie van de mij toegezonden promo van High Resolution Blues online zou zetten. Begrijpelijk. Ik kon niet anders dan concluderen dat het gepaste trots was. In de inmiddels op verzoek van de band verwijderde recensie sprak ik lovende woorden en refereerde ik onder andere aan Anna Ternheim, Natalie Merchant en Tanita Tikaram. De laatstgenoemde vooral vanwege de prettige gelijkenis in timbre met de stem van Oele. Ondertussen is het album uitgegroeid tot een van mijn favoriete releases van Nederlandse bodem van de afgelopen jaren. Ik liep ermee door zonnige, naar bloesem geurende stadsparken, maar ook over de door druilerige buien natgeregende straten. Ik ontwaakte ermee op katerige zondagochtenden en genoot ervan tot diep in de nacht met aangenaam gezelschap en een goed glas wijn. Eerder dit jaar ontving ik de definitieve versie van het door mij gekoesterde kleinood en door wat subtiel productioneel oppoetswerk en wat slimme wijzigingen in de trackvolgorde bleek deze zo mogelijk nog fraaier geworden. Producer/gitarist Rene Ahoud heeft puik werk afgeleverd door de arrangementen van benodigde ademruimte te voorzien. Ze leiden niet af van Oele's kenmerkende, emotioneel geladen zang en intrigerende teksten en laten de songs langzaam voorbij trekken als zorgvuldig geschoten scènes uit een tijdloze filmklassieker.

# |

|

| André | 03 mei 2012 - 08:57 | reacties (0)

Lotte Kestners Stolen is een typisch geval van een (nog) niet gerecenseerd album uit 2011 dat eigenlijk meer aandacht had verdiend. Ze dook onder andere op in de jaarlijstjes van Blink, Vonx en Klaas (die haar zelfs op nummer een zette). Hij had net zo goed ook in mijn lijstje kunnen staan, ware het niet dat ik de een-punt-aftrek regel hanteer voor een coveralbum. Achteraf gezien, had ik wel wat minder streng mogen zijn. Anna-Lynne Williams - de zangers die achter het pseudoniem Lotte Kestner schuil gaat - verstaat namelijk de kunst van het zich volledig eigen maken van het zorgvuldig uitgekozen bronmateriaal. Of het nu gaat om Damien Jurado, The National, Eels, The Cure, New Order, Interpol of zelfs Kent (in het Zweeds!), dankzij haar betoverende set stembanden en sobere instrumentatie (akoestische gitaar en spaarzaam wat toetsen) weet ze de nummers moeiteloos naar zich toe te trekken. Maar vooral die stem dus. Al vanaf mijn eerste kennismaking met Anna-Lynne in Trespassers William ben ik volledig verslingerd aan die prachtige stem van haar. Ik zou bijna in het cliché vervallen dat daarmee zelfs boodschappenlijstjes of telefoongidsen als wonderschone poëzie zouden klinken. Gelukkig doet ze dat niet. In plaats daarvan staan er op bandcamp echter nog een tweetal EP's met extra covers, waaronder haar adembenemend mooie interpretaties van Beyoncé's "Halo" en Elvis Costello's "I Want You".

# |

|

| André | 29 december 2011 - 08:57 | reacties (1)

Ik mag als de timing en mijn fysieke staat het toestaat in de donderdagnacht altijd graag luisteren naar Beneath The Surface, de online radioshow van Bella Union-labelbaas Simon Raymonde. Fijne smaak heeft de beste man. Hij neemt tijdens de uitzending zelf altijd actief deel aan de bijbehorende, oergezellige oldskool chatbox (gemiddeld aantal bezoekers: slechts vijftien man). Simon weet menigeen telkens weer te verrassen met zijn uiteenlopende keuzes en kersverse ontdekkingen. Voorlopig is het mooiste onbekende pareltje waar hij dit jaar mee op de proppen kwam het wonderschone "Finally" van het Noorse trio Philco Fiction. Ik was meteen verkocht. Hoe te omschrijven? 'Throw Lykke Li, The Knife, The XX and Regina Spektor in a blender', las ik ergens. Vond ik een beetje te algemeen, maar het zit wel in die richting. Vooral de prachtige diepe-fjorden-met-mistflarden-melancholie in de stem van zangeres Turid Solberg mag niet onvermeld blijven. "Help" was de tweede single die ik hoorde en die ging wat meer richting The Knife, maar deed vooral naar nog meer smaken. Album Take It Personal toont aan dat die twee nummers goede voorbodes waren. Mocht u een voor de hand liggende naam in dit stukje gemist hebben dan is dat uiteraard Björk. En als ik naar Philco Fiction luister dan weet ik wat ik tegenwoordig bij haar mis: de ongeforceerde en ongebreidelde componeer-zucht de ze had ten tijde van Homogenic en Vespertine. Ook hier wordt vrolijk genre-gehopt, van dansbare pop tot gritty jazz en filmsoundtracks, zonder dat het in een onsamenhangend ratjetoe verzandt. Mijn dank gaat uit naar meneer Raymonde. Misschien moest hij ze maar eens proberen te strikken voor zijn eigen label? Ze zouden er zeer zeker niet op misstaan.

# |

|

| André | Eurosonic / Noorderslag 2012 | 15 november 2011 - 08:57 | reacties (6)

Nu niet meteen hard wegrennen als ik het over triphop heb. De muziek van Anomie Belle refereert namelijk meer aan de spannende, onder-de-huid-kruipende, sexy variant van vóór de tijd dat triphop ineens muzikaal behang voor reclameblokken en Net5-series werd. Dit is geen singer-songwriter opgeleukt met een "hip" beatje. Integendeel. Dit is het bewijs dat er in dit ooit uit de gratie gevallen genre nog steeds gewoon hele goede muziek wordt gemaakt. Vergeleken met debuut Sleeping Patterns is de muziek een stuk stijlvaster en heeft Toby Campbell (zoals haar ouders haar noemen) haar stem wat prominenter in de mix gezet. Dat pakt goed uit. Misschien niet voor iedereen want ze heeft een "voice-like-marmite" á la Karin Dreijer Anderson (Fever Ray/The Knife) of Lou Rhodes (Lamb) op haar kittigst. Ook haar achtergrond als klassiek geschoolde violiste werpt haar vruchten af in de vaak zeer smaakvolle strijkarrangementen. Samenwerkingen met hiphoppert Mr.Lif, sirene Anna-Lynne Williams (Trespassers William, Lotte Kestner) en Jon Auer (The Posies) leveren stuk voor stuk hele fijne nummers op. Met name de combinatie met de zoetgevooisde stem van laatstgenoemde in het wonderschone "Picture Perfect" is precies wat de titel belooft - zij het dat inhoudelijk juist het omgekeerde wordt bedoeld. De schone schijn van de American Dream, waar 'your picture perfect hard-working hands come up empty every time'. De vaak sociaal geëngageerde teksten - waarbij het belerende opgeheven vingertje gelukkig achterwege blijft - dragen bij aan het eigen smoelwerk van dit zeer geslaagde album. Om verliefd op te worden.

# |

|

| André | 29 oktober 2011 - 20:57 | reacties (0)

2011 mag wat mij betreft de boeken ingaan als het jaar van de betere breakup-platen. Mooi genre. Begin dit jaar tilde Adele haar carrière naar een hoger plan door haar slaapkamergrieven in soulvolle popliedjes te gieten. Vervolgens liet Nicole Atkins horen dat een relatiebreuk dwars door je ziel kan snijden (met name in "The Tower"; wat een nummer mensen!) Zijn we daar net van bekomen, staat Amy LaVere met haar uitgelopen mascara op de stoep omdat het tussen haar en haar drummer-vriendje passé is. En zo blijkt maar weer eens dat iedere vrouw zo haar eigen methode op na houdt om te dealen met dit soort shit. Amy bijt van zich af. "Damn Love Song" is meteen een klap met de vlakke hand in het gezicht van haar voormalige geliefde. Verderop in "Red Banks" fantaseert ze zelfs - ondersteund door een grommende bariton sax - over zijn al dan niet per ongeluk veroorzaakte verdrinkingsdood. 'No, I didn't push him in / Lord, he'd killed me if I did.' En dat alles gezongen met een bedrieglijk onschuldige kinderstem waar wel degelijk een volwassen vrouw van vlees en bloed achter schuilgaat. Ondersteund door jazzy ritmiek en het betere koperwerk zingt ze over "A Great Divide" en naarmate het album vordert wordt de sfeer broeieriger, het licht spaarzamer en de beelden koortsachtiger; Lynchiaanser zo u wilt. Nothing to lose, dus waagt ze zich aan een geslaagde cover van Beefhearts "Candle Mambo" en gaat ze onpeilbaar diep met "Cry My Eyes Out": inderdaad om te huilen zo mooi!

# |

|

| André | Crossing Border 2011 | 04 augustus 2011 - 08:57 | reacties (6)

Nietsvermoedend nipte ik aan mijn allereerste prosecco van dit jaar. Gezeten op het lang gewenste zonovergoten terras had ik in de verte het geluid van de aankomende fanfarestoet reeds opgemerkt. Het had echter nog geen reactie in mij losgemaakt. Hooguit een lichte vorm van irritatie. Ik geef er niet veel om, fanfares. Opgeklopte joligheid met schel en veelal vals kopergeschal. Hoe kon ik weten dat alles zou veranderen op het moment dat ik háár zag, de kleine majorette die parmantig de stoet vooruit gelopen was? Een windvlaag blies een bloesemregen over het plein. De zon leek nog wat extra stralen op het schouwspel te focussen. Het koper schitterde als nooit tevoren. Vrolijke klanken weerkaatsten op de kleurrijke, pasgeverfde gevels. Zwierige ritmes daagden de volgestroomde terrassen uit om een vreugdevolle dans te maken. Ouders sloegen verrukt de handen ineen bij de aanblik van hun kinderen die rondom de kleine majorette dansten en haar met blozende rode konen toezongen. Bedwelmd door een roes van lentekriebels keek ik toe hoe ze haar baton richting hemel wierp. Draaiend hoog boven de menigte. Tot boven de boomtoppen. Boven de roodgepande daken. Steeds hoger en hoger. Alsof ze de zon wilde raken. Ik was op slag verliefd.

# |

|

| André | 23 mei 2011 - 16:57 | reacties (0)

Onlangs vroeg een Zweed op Facebook aan mij wat ik het mooiste woord in de Nederlandse taal vond. Hoewel er meer antwoorden mogelijk zijn - ligt net als bij favoriete muziek aan mijn stemming - kwam ik met 'lieveheersbeestje' op de proppen. Had hij me nu naar het lelijkste woord gevraagd dan had ik waarschijnlijk met 'flatscreen' geantwoord. Voor zover dat een echt Nederlands woord is natuurlijk. Laat Tom Pintens op de openingstrack van zijn nieuwe album De Oogst juist dat woord tot vervelens toe herhalen. Geen goede binnenkomer. Gelukkig is dit licht irritante nummer niet exemplarisch voor de rest van het album. Pintens besloot de zolderkamer-intimiteit van zijn twee vorige albums te verruilen voor een ietwat meer onstuimige band-benadering. Gebleven zijn de kenmerkende taalkronkels van (inmiddels ex-vriendin) Ellen Schoenaerts aangevuld door die van Dries Helsen, Luc de Vos en Remco Campert (in "De Duinen", een geslaagde interpretatie van diens gedicht "Jongeling"). De gewijzigde aanpak legt zo nu en dan Pintens' Belgenrock-roots (Flowers for Breakfast, Zita Swoon) bloot, zoals in het losrockende eindstuk van "Een Nieuwe Dag". Helaas zorgt deze aanpak er ook voor dat de muziek wat afstandelijker is geworden. Persoonlijk prefereer ik de manier waarop Pintens' muziek voorheen de luisteraar voorzichtig omarmde en toefluisterde. Desondanks is ook dit derde album van deze veelzijdige zuiderbuur wederom geslaagd te noemen.

# |

|

| André | 19 april 2011 - 12:57 | reacties (0)

De kans is groot dat op het moment dat je deze recensie aan het lezen bent het echtpaar Ruth en Brookln Dekker ergens in een klein zaaltje of huiskamer aan het optreden is. Dat doen ze graag. Dat doen ze goed. Iedere avond weer een paar zieltjes erbij gewonnen. Zo wordt de groep Rue Royale-liefhebbers stap voor stap steeds een beetje groter. Geen schreeuwerige hype maar een hartverwarmende, persoonlijke benadering. Die aanpak zorgde er onder andere voor dat het duo een beroep kon doen op hun fanschare om via pre-orders de opnames van hun tweede, volwaardige album te financieren. Geld goed besteedt. Het in een fraai stukje huisvlijt gestoken Guide To An Escape - verkrijgbaar via de site - laat zich het best omschrijven als de ideale soundtrack voor een independent roadmovie. De spaarzaam gearrangeerde, veelal akoestische indie-pop met als sterkste punt de haarfijne samenzang plaatst je op de achterbank van hun auto. Ook tekstueel wordt er behoorlijk wat af gereisd. Door het leven, de liefde, alle ups en downs. Op zich niet zo vreemd, gezien het feit dat de kans erg groot is dat tegen het einde van deze recensie Ruth en Brookln alweer zijn vertrokken. Op weg naar een volgende gig. 'Crossing borders is all we know / Marking up a map, the passage that we're taking as we go / All the buildings made of stone / Cause a jealousy as we drive by them in our rolling home.'

# |

|

| André | 28 februari 2011 - 16:57 | reacties (1)

Soms is het maar beter niet meteen al je kruit te verschieten bij je debuut. Zo vond ik Adele's 19 niet meer dan een veelbelovend debuutalbum. Vooral haar vocale capaciteiten vielen op bij dit wisselvallig muzikaal samenraapsel waar tegenover iedere uitschieter (vaak meer dan) een zwakkere broeder stond. Opvolger 21 (wat uiteraard naar haar leeftijd verwijst) is een fikse stap voorwaarts voor de sympathieke, volslanke zangeres. Ondanks het aanrukken van meerdere producerende zwaargewichten als Rubin en Epworth is er veel meer sprake van focus en samenhang. Waarschijnlijk heeft Adele haar vinger regelmatig stevig door de pap gehaald en net zo lang geproefd tot er naar haar smaak voldoende roots en soul waren toegevoegd. Zoveel was al duidelijk bij de single "Rollin' In The Deep" die hier als opener fungeert. Het zal niet voor niets zijn dat ze in het daarop volgende "Rumour Has It" doet denken aan Annie Lennox toen ze haar synthetische Europop verruilde voor een soulvoller geluid. Ook Adele's stem gedijt prima in deze regionen. Gevoelsmatig kakt het album vervolgens wat in met de ballads "Turning Tables" en "Don't You Remember" - het zal alles te maken hebben met de "Make You Feel My Love"-moeheid. Daarna gaan in de (wellicht iets te) dik aangezette Fraser T. Smith-samenwerking "Set Fire To The Rain" alle remmen los en valt er o.a. via de fijne Cure-cover "Lovesong" tot aan de sobere afsluiter "Someone Like You" genoeg te genieten. Het zal me niets verbazen als over een aantal jaar een alsmaar groter geworden groep liefhebbers zal uitkijken naar een album wat naar alle waarschijnlijkheid de titel 30 zal dragen.

# |

|

| André | 21 januari 2011 - 12:57 | reacties (1)

Some days just chicken bones
I'm all jacked up on DC at my place alone
And I don't care what you think about my attitude
Because I can't be bothered with the likes of you

Een blikje cola light. Het is misschien een beetje flauw dat het me opvalt, maar het is nu eenmaal een typerende drankkeuze (DC=Diët Coke) gezien het verhaal van de man die tegenover me heeft plaatsgenomen in de kelderbar van Paradiso. Het verhaal van de zanger John Grant. Het doet me goed om te zien dat het eindelijk eens voor de wind blijkt te gaan met de voormalige frontman van The Czars. Hij heeft van ver moeten komen. De bodem. Ik belde hem zo'n vier jaar geleden voor een interview. Net op het moment dat zijn wereld begonnen was met in elkaar te storten en hij zichzelf verder zou verliezen in de drank en drugs. Hij gaf toen aan dat hij helemaal wilde stoppen met de muziek. Toch zit eenenveertigjarige Amerikaan met de warme baritonstem nu hier tegenover me. Met zijn solodebuut Queen Of Denmark en een aantal vijfsterren-recensies op zak. En met een blikje cola light.

# |

|

| André | Crossing Border 2010 | Interview | 18 november 2010 - 16:57 | reacties (0)

Pakkende, goudomlijnde melodieën. Check. Vocale harmonieën als een dikke laag honing met knapperige stukjes walnoot. Check. Hier en daar een verrassende akkoordenwisseling. Check. Redelijk hoge meezingfactor. Check. Soundtrack voor lange roadtrips. Check. Een gezonde dosis Lennon/McCartney. Check. Scheutje Beach Boys d’r bij. Check. Big Star. Check. Het rauwere randje van Ken Stringfellow. Check. Het vaak onderschatte, sprankelende gitaarspel van Jon Auer. Check. De som der delen. Check. Powerpop pur sang. Check. Voorzichtige stapjes buiten de eerder betreden paden. Check. Desondanks het gevoel dat het toch een beetje meer van hetzelfde is en het niveau van Frosting On The Beater wederom niet wordt gehaald. Check. Niet dat het veel uitmaakt hoor. Hier worden geen potten gebroken. Alle hokjes op de checklist kunnen keurig worden afgevinkt. Na een hiaat van vijf jaar is er dus eindelijk weer een nieuw album van The Posies. En dat is voor de liefhebbers best fijn, toch? De vraag is alleen of de rest van de wereld van Blood / Candy wakker zal liggen.

# |

|

| André | 25 oktober 2010 - 12:57 | reacties (0)

Het is druk op de zondagochtend bij de bakkerij in de supermarkt van camping Stortemelk. Dit is de dag dat een gedeelte van de bezoekers van het Into The Great Wide Open festival het eiland zal verlaten. De laatste dag. Je merkt het aan de sfeer. Iedereen komt een beetje gelaten over. Of zou het gewoon de kater van gisteravond zijn? Ik loop naar de kassa met mijn twee vers bemachtigde ham/kaas-croissants en iets drinkbaars van wat er nog over was in die halflege schappen. Daar aangekomen vang ik ongevraagd nog wat details over de liefdesperikelen van een van de kassameisjes op. Ook goedemorgen. Laten we de dag maar eens rustig beginnen met de zachtaardige folk van onze Belgische vrienden van Isbells.

Gezeten in het gras van het sportveld, luisterend naar de klanken van Isbells is het aangenaam wakker worden. Niets wereldschokkends maar daar heb ik ook geen behoefte aan op dit vroege uur. Net zo min als aan een krantenartikel met een diepgaande politieke analyse. Nee, dan lees ik liever het speciaal door kinderen op het festival in elkaar gedraaide, dagelijkse Kolder-krantje. Zelden zo'n vermakelijke festivalkrant gelezen. Met name de interviews zijn memorabel. Zo weet ik nu over Gijsbert Kamer dat hij "het liefst Bob Dylan interviewt en nooit nerveus is" en dat Ferry Roseboom "op school nooit is blijven zitten".

# |

|

| André | Artikel | Into The Great Wide Open 2010 | 09 september 2010 - 20:57 | reacties (6)

De aankomst op camping Stortemelk is dit jaar een stuk vriendelijker. Waar nu het tent-vliegeren deel uitmaakt van de art trail, deden mijn lief en ik dat zelf vorig jaar spontaan tijdens het opzetten van onze iglo bij windkracht tien met ontmoedigende hoosbuien. Op de donderdag worden we verwelkomd met zonnestralen onder een steeds strakker blauw wordende hemel en het weer zal gedurende de rest van het lange Into The Great Wide Open-weekend volop blijven meewerken.

De sfeer zit er onder de vroege vogels meteen al goed in. Zo goed zelfs dat het door Rederij Doeksen gratis aangeboden concert van Tim Knol in de bolder aan vrijwel alle gemoedelijk bijbabbelende aanwezigen een beetje voorbij lijkt te gaan. Tim zet met zijn solide band een degelijke maar ook onopmerkelijke show neer en slaagt er maar niet in de vonk naar het publiek over te laten slaan (zie hier overigens wel een aardig videointerview). Dat De Bolder ondanks de aankleding bij het podium met de kenmerkende konijnen nog steeds meer weg heeft van een buurthuis met meeuwenmotief helpt daar niet aan mee. Tevens heeft De Bolder te kampen een haperende geluidstechniek - het is iets wat ik hier een keer zal benoemen, maar het blijft helaas het hele festival zo. Wij besluiten een kijkje te gaan nemen in het restaurant waar El Pino & The Volunteers alvast een voorproefje geven van waar ze de volgende dag het festival mee zullen openen.

# |

|

| André | Artikel | Into The Great Wide Open 2010 | 08 september 2010 - 12:57 | reacties (1)

Helaas moest ik constateren dat er in de afleveringen in het afgelopen seizoen van Later with Jools Holland weinig bijzonders te ontdekken viel. Met uitzondering van de voor mij tot dan toe onbekende Amerikaanse zangeres Lissie (Maurus) die mij met de prachtige gospel-ballad "Oh Mississippi" het volume even flink in de plus deed bijstellen. De uit Illinois afkomstige countryfolk-singer/songwriter is gezegend met een fijne korrel op haar met weemoed en verlangen doordrenkte stem. Jammer genoeg is daar op zeker de helft van haar debuutalbum Catching a Tiger door een aantal overijverige producers zo weinig van terug te horen. In die ongevaarlijke middle-of-the-road-nummers is deze potentiële tijger inderdaad gevangen, getemd en tot een aaibaar katje gereduceerd. Denk aan het soort radiovriendelijke snelwegpop waar bijvoorbeeld Sheryl Crow zich ook nooit een buil aan heeft gevallen. Niet slecht, maar als je in de nummers waar haar stem wel de ruimte krijgt hoort waar deze blonde dame van 28 toe in staat is, weet je dat er meer ingezeten had. Het eerdergenoemde "Oh Mississippi", het zwierige "Bully", het heerlijke "Little Lovin'" en het wonderschone "Everywhere I Go" zijn bijvoorbeeld stuk voor stuk juweeltjes die fonkelen in de zomerzon als dauwdruppels op het versgemaaide gras. Zo nu en dan roept Lissie op een prettige manier associaties op naar Stevie Nicks in haar betere dagen. Het zijn die geslaagde momenten die ervoor zorgen dat Catching a Tiger alsnog aan de goede kant van de streep belandt. Maar laten we voor de toekomst alvast de deur van die kooi op een kier zetten.

# |

|

| André | 13 augustus 2010 - 16:57 | reacties (0)

'Healthfood is natuurlijk niet echt rock 'n' roll, maar ja, dat ben ik zelf ook niet.'
Net op het moment dat ik tijdens Eurosonic het NH hotel in Groningen binnenliep, kreeg ik een telefoontje van de PR-dame van Universal: Ellie Goulding voelde zich niet lekker en men was genoodzaakt een aantal interviews te schrappen. Enigszins teleurgesteld besloot ik een biertje te nuttigen. Toen ik vanaf mijn plek in de foyer van het hotel Ellie zag binnenkomen, oogde ze inderdaad vermoeid en bleekjes. Gelukkig kreeg ik een herkansing. Gaat het alweer een beetje beter met Ellie? 'Ja hoor. Dank je. Ik was niet echt ziek hoor, maar ik zat er die dag gewoon even doorheen. Ik had zoveel promotionele activiteiten moeten doen. Sessies, interviews. Ik had nauwelijks geslapen en merkte dat ik mijn stem bijna aan het kwijtraken was. Om het optreden van die avond niet in gevaar te brengen, leek het me beter om mijn stem te sparen.'

# |

|

| André | Interview | 31 mei 2010 - 12:57 | reacties (0)

Ik heb geen navigatiesysteem in mijn auto. Misschien dat ik daardoor soms een verkeerde afslag pak, maar weet je: ik vind dat helemaal niet erg. Zo kom ik per toeval op hele toffe plekken terecht waar ik nooit bewust naartoe was gegaan. Marlon Penn heeft volgens mij ook geen behoefte aan navigatie. Hij heeft het sowieso niet zo op technische hulpmiddelen. Zo laat hij via een zogenaamde 'declaration of independence' op zijn hoes weten dat er bij de opnames geen digitale foefjes zoals autotune en virtuele instrumenten zijn gebruikt. Marlon wilde het zo puur mogelijk houden. Die insteek gekoppeld aan een gezonde experimenteerdrift zonder TomTom zorgt ervoor dat hij op zijn debuutplaat muzikaal alle kanten opschiet. Zo komt hij samen met producer/drummer Wouter Budé op briljante vondsten zoals een volkomen onverwacht stukje dub-reggae in het lekker tegendraads rockende "Revolt! (Think Again)". Het knappe aan Independence? is dat het vrijwel nooit geforceerd overkomt en allemaal lijkt te kloppen. Ik moest bij het beluisteren regelmatig in positieve zin denken aan Soulwax' Much Against Everyone's Advice. Maar ook namen als (het latere) Anathema, Millionaire, dEUS en - uiteraard, zou ik bijna zeggen - Radiohead passeren de revue. Het zijn slechts referenties want Marlon heeft genoeg in huis om van een 'eigen smoel' te kunnen spreken. Niet in de laatste plaats vanwege zijn flexibele stem waarmee hij waar nodig een aardige strot kan opzetten. Dus flikker dat navigatiesysteem uit het raam, schuif Independence? in de spelert en bereid jezelf voor op een avontuurlijke rit.

# |

|

| André | 06 mei 2010 - 12:57 | reacties (0)

Het lijkt wel of menig recensent niet echt goed heeft geluisterd naar de twee eerste albums van onze Belgische vrienden van Mintzkov. Steeds weer lees ik dat de toevoeging van elektronica op nieuweling Rising Sun, Setting Sun een nieuw element zou zijn. Het zou de invloed zijn van producer Jagz Kooner (o.a. Radio 4, Reverend and the Makers, Manic Street Preachers). Onzin natuurlijk. Alsof toetsenist Pascal Oorts op die voorgaande albums uitgebreid uit zijn neus zat te dineren. Hooguit is de elektronica wat evidenter aanwezig, nu de productie nog scherper en doeltreffender geworden is. Dat geldt ook voor de band. Geen tijd voor neuspeuterij, hier is een band volledig aan de bak. De adrenaline-verhogende, doorstampende rock zoals we die van Mintzkov reeds kenen, richt zorgvuldig en mist zelden haar doel. Zelfs nu het grootste geheime wapen, de puike backingvocalen van Lies Lorquet, minder dan voorheen wordt ingezet. Zolang ze nog steeds laat horen dat ze de coolste bassiste sinds Kim Deal is, hoor je mij niet klagen. Dan zal ik verder ook niet zeuren over het feit dat de stem van zanger Philip Bosschaerts best wel lijkt op die ene zanger van grote Belgische broer dEUS. Overbodige informatie. Rising Sun, Setting Sun is gewoon een hele fijne plaat van een groep goed elkaar ingespeelde muzikanten die heel goed weten wat ze willen, maar vooral ook wat ze kunnen.

# |

|

| André | 22 april 2010 - 16:57 | reacties (0)

Het leven komt niet altijd in een fraai pakketje met een grote strik erom. Soms moet je door de zure appel heenbijten. John Grant kreeg echter een hele mand vol in zijn handen gedrukt, waarvan de helft ook nog eens rot bleek te zijn. Het toeval wilde dat ik hem destijds belde voor een interview. Ik kreeg een geslagen man aan de lijn die het helemaal had gehad met de muziek. Zijn band The Czars, waarmee hij een aantal prachtige, muzikaal zeer diverse albums had opgenomen, bleek uit elkaar te zijn geklapt. Hij had Denver - waar ze wel van Jezus houden, maar niet van homo's zoals John - verruild voor het ruimdenkende New York. Daar probeerde hij als kelner rond te komen. Iets wat niet echt wilde lukken. John zocht vervolgens naar troost. Onder andere in steeds sneller leeg rakende whiskey-flessen. Zelfs de dood lonkte naar hem. Heel af en toe trad hij nog op en kwam daarbij gelukkig de band Midlake tegen. Met hun hulp nam hij zijn indrukwekkende solodebuut Queen of Denmark op. Het cliché dat een flinke bak ellende veel moois kan opleveren, is hier absoluut van toepassing. Het resultaat is een verzameling 'seventies classic' aandoende nummers, waarin een hoofdrol is weggelegd voor Johns o zo fraaie bariton-stem. Bijtend, zwartgeblakend sarcasme wisselt zich af met zelfreflectie vol onderkoelde woede, angst, verdriet en hunkering naar liefde. Geen lichte kost dus, hoewel het nergens topzwaar wordt. En zo kan het gebeuren dat dit album het laatste werk The Courage of Others van helpers Midlake zelfs overtreft. Ik was allang blij dat John Grant alsnog nieuwe muziek heeft gemaakt, maar een wereldplaat als deze overtreft zelfs mijn hoogste verwachtingen.

# |

|

| André | Crossing Border 2010 | 13 april 2010 - 12:57 | reacties (5)

Toen ik zestien jaar oud was, moet mijn broer achttien zijn geweest. Ik kreeg rond die leeftijd een steeds groter groeiende interesse in muziek. Mijn broer niet. Ik geloof dat de laatste plaat die hij zelf kocht Stormfront van Billy Joel was. Of had ik die aan hem uitgeleend en nooit meer terug gevraagd? Ambities om zanger te worden heeft hij al helemaal niet. Die heb ik destijds eigenhandig de kop ingedrukt door hem stiekem op te nemen terwijl hij met heel zijn ziel en zaligheid "The Final Countdown" mee zat te blèren en hem daarmee te confronteren. Hoe anders zal het gegaan zijn met de Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg. Allereerst barsten ze van het zangtalent. Daarnaast zoeken ze hun heil (gelukkig) niet in de hairmetal van Europe maar in traditionele folkliedjes met haarfijne vocale harmonieën. De jongedames van negentien en zestien jaar oud werden een paar jaar geleden uit het niets een YouTube-hit. In geheel feeërieke traditie zongen Klara en Johanna in een Zweeds bos een huiveringwekkend mooie versie van de Fleet Foxes' "Tiger Mountain Peasant Song". De vervolgens uitgebrachte The Drunken Trees-EP smaakte naar meer en nu is daar hun eerste langspeler The Big Black And The Blue. Wederom wonderschoon, hoewel gezegd dient te worden dat het album halverwege dreigt in te kakken. Dat ligt niet aan het songmateriaal maar aan het gebrek aan een wat avontuurlijkere productie zoals die op de EP wel aanwezig was. Alsof de zusjes ervoor hebben gekozen een valhelm en kniebeschermers te dragen in plaats van te vertrouwen op jodium, verband en pleisters.

File Under geeft i.s.m. de Melkweg enkele setjes van twee tickets én een cd weg voor de concerten in die twee zalen. En het enige dat je hiervoor hoeft te doen is dit formuliertje in te vullen.

# |

|

| André | Prijsvraag | 05 april 2010 - 12:57 | reacties (0)

Zou het dan echt zo zijn dat liefde blind maakt? Of laat ik het anders stellen: kun je echt zo verliefd worden op alleen al een stem, dat je voor de rest alles voor lief neemt? Ook de mindere kanten? Ik durf in die stelling nog een stapje verder te gaan: dat je zelfs van die mindere kanten gaat houden. Zelfs van die bedenkelijke kledingkeuze met die oerlelijke beenwarmers die echt niet kunnen. Mijn god, wat had ik in de jaren tachtig namelijk een hekel aan die synthesizersounds. Als er weer eens van die neppe Oberheim-toeters voorbij kwamen, wendde ik mijn hoofd in stilzwijgend afgrijzen af. Maar nu. Nu nota bene mijn favoriete duo in de hedendaagse popmuziek die sounds als uitgangspunt hebben gekozen, lijk ik er als een blok voor te vallen. Toegegeven, mijn hart roert zich niet zo onstuimig in mijn borstkas als de voorgaande keer, maar ik ben desondanks behoorlijk in de war. Vrienden om mij heen zullen mij wel weer vertellen dat ze niet de juiste voor mij is. Niet begrijpen wat ik in haar zie. Anderen vinden haar te veranderlijk of vonden haar vroeger leuker. Ik ken mezelf. Ik zal me er niets van aantrekken en er gelukzalig induiken. 'My whole world in light / Head first in love' En zo is het precies. Zo ben ik. Wen er maar aan.

# |

|

| André | 25 maart 2010 - 12:57 | reacties (9)

'Het gaat helemaal goedkomen met mij!'
De voorgaande avond deed haar dansbare electropop tijdens Eurosonic de vloer van de bovenzaal van De Spieghel nog gevaarlijk heen en weer bewegen. Het is nu elf uur in de ochtend en Maria Timm geeft op een ondeugend fluistertoontje toe dat ze misschien wel een beetje teveel biertjes heeft gedronken. 'Ik ben pas rond half vijf in mijn bed beland. Gelukkig voel ik me niet ziek of zo. Geen kater. Maar wel dat tintelende, zweverige gevoel dat je hebt als je flink dronken bent geweest.' Op de albumhoes van haar debuutplaat The Plan heeft zichzelf laten afbeelden als een reus die door kleinere versies van haarzelf op de grond wordt vastgebonden. Ondanks het avondje doorhalen, wijst ze als ik haar vraag welke Maria het beste uitdrukt hoe ze zich nu voelt, niet de reuze-Maria op de grond aan. 'Verrassend genoeg voel ik me nu meer zo.', zegt ze terwijl ze de mini-Maria aanwijst die stoer met de handen in de zij bovenop haar reuze-ik staat. 'Dat komt omdat ik straks nog een flink stuk moet rijden en daar is een stoere Maria voor nodig.' Een trotse twinkeling verschijnt in de helblauwe Scandinavische ogen.

# |

|

| André | Interview | Prijsvraag | 18 maart 2010 - 14:57 | reacties (0)

Ontvrienden kwam eind vorig jaar bij de woord van het jaar-verkiezing georganiseerd door Van Dale en De Pers als winnaar uit de bus. Mooi. Dan kunnen we dit jaar wellicht weer eens gaan besteden aan het sluiten van echte vriendschappen in plaats van het fanatiek klikken op een 'add'-button. Misschien is het zelfs een goed idee om enigzins verwaarloosde vriendschappen op te poetsen. Een biertje pakken. In 't echie. Niet virtueel maar met een twee-vingers-dikke schuimkraag. Het beluisteren van Moon Landing van Sivert H�yem geeft mij het gevoel van een oude vertrouwde stem op de voicemail. Een hele kenmerkende, donkerbronzen stem. Als een vriend die zich even bewust had teruggetrokken om tot zichzelf te komen en nu vindt dat de tijd daar is voor een hernieuwde kennismaking. Niet alleen met het typische Madrugada-geluid voorzien van de duistere, onderliggende diepten van Noorse fjorden. Ook met de folkroots en westcoast gitaarrock die de man reeds ten toon spreidde op eerdere solo-avonturen. Het combineert gelukkig allemaal prima. Mede dankzij de vakkundige snarenondersteuning van Cato Salsa (wiens spel mij soms op onbewaakte momenten aan een soort jonge, ongeremde Mark Knopfler doet denken). Tijdens het wegsterven van de laatste klanken van de R.E.M.-achtige afsluiter "Arcadian Wives" loop ik nog even naar de koelkast voor een biertje. 'Dit moeten we vaker doen', denk ik.

# |

|

| André | Crossing Border 2011 | 16 februari 2010 - 16:57 | reacties (0)

Je krijgt niet vaak de kans om twee broers uit een muzikale familie te spreken. Zeker niet als het niet om van die kibbelende broers in een en dezelfde band gaat. Dus toen ik de kans kreeg om, in navolging van Tom Baxter (nog steeds een van de tofste ontmoetingen voor File Under), zijn jongere broer Charlie Winston te spreken, greep ik deze met beide handen aan. En dan te weten dat ze ook nog een muzikaal aktieve zus hebben die luistert naar de naam Vashti Anna. Maar goed, die spreek ik vast ook nog wel een keertje. Tom Baxter, Charlie Winston, Vashti Anna, allemaal klinkende namen. Toch gaat het hier niet om artiestennamen. 'We zijn opgegroeid in een muzikaal en creatief gezin. Onze ouders zijn van die vrijgevochten geesten die blijkbaar al vroeg een grootse toekomst voor hun kinderen voorzagen. Zo gaven ze ons allemaal een tweede naam mee die zich goed zouden kunnen lenen als artiestennaam. Mijn naam komt van Charlie Chaplin en Winston Churchill.'

# |

|

| André | Interview | 14 januari 2010 - 14:57 | reacties (0)

'Dit klinkt meer schizofreen dan ik het eigenlijk bedoelde.'
Het is bijna onmogelijk om geen zwak te hebben voor Elin Lindfors en David Lehnberg, het duo dat gezamenlijk The Deer Tracks vormen. Naast het feit dat beide jonge Zweden - ik schat zo rond de twintig lentes - uiterst sympathiek blijken te zijn, zijn het tevens muzikanten naar mijn hart. Niet werkend vanuit een groter plan om de wereld te veroveren en het grote geld te verdienen. Gewoon doen wat goed voelt en vervolgens tot hun grote verbazing erachter komen dat er ook mensen buiten hun woonplaats Gøvle, nee zelfs buiten Zweden zijn die hun muziek kunnen waarderen. Niet vanwege de naïviteit, maar uit oprechte verbazing. 'We waren niet eens zeker of er mensen zouden zijn die op onze muziek zaten te wachten. We zijn gewoon begonnen met opnemen waar we zelf zin in hadden en daar is het album uitgekomen,' vertelt David mij nadat we plaats hebben genomen op een bankje aan het water achter Paradiso. Ik vraag hem of het geen probleem is als ik meteen van de gelegenheid gebruik maak om met Elin over haar andere band Twiggy Frostbite te praten. Het blijkt absoluut geen probleem. 'En anders duwen we hem wel even het water in,' grapt Elin.

# |

|

| André | Interview | 30 december 2009 - 16:57 | reacties (0)

'De reset-knop indrukken en weer gaan.'
Onlangs zag ik in een Brabants dagblad een voorselectie van negenennegentig albums van Nederlandse makelij die het afgelopen decennium zijn verschenen. Uit deze lijst wordt de lezer geacht zijn favoriete nederpopplaat van de jaren nul te kiezen. Gelukkig waren de samenstellers slim genoeg om op de honderdste plaats een plek te reserveren voor eventuele andere suggesties. Zo concludeerde ik vrijwel meteen dat er geen enkel album van The Gathering in deze lijst stond. Schande natuurlijk. In mijn ogen mag bijvoorbeeld het in 2003 verschenen Souvenirs in zo'n lijst niet ontbreken. Het zou toch raar zijn als de band die dit jaar haar twintigjarige bestaan viert zomaar in de vergetelheid zou raken? Twee jaar geleden kregen de triprockers een behoorlijke klap te verwerken toen zangeres en boegbeeld Anneke van Giersbergen besloot de band te verlaten. Sindsdien hebben de overige bandleden echter allesbehalve stil gezeten. In april van dit jaar verscheen The West Pole waarop de nieuwbakken frontvrouw Silje Wergeland het leeuwendeel van de vocalen voor haar rekening neemt. Het visitekaartje is afgegeven.

# |

|

| André | Interview | 11 december 2009 - 12:57 | reacties (1)