In het Utrechtse kun je tegenwoordig als toerist niet alleen terecht voor een biertje en een gezellig etentje; je kunt er ook gerust je laatste album opnemen. Het Zweedse Blackstrap deed dat bij de Mailmen-studio en bouwde er gedurende een maand aan de fundamenten van hun nieuwe cd. Daarna was het de bedoeling dat het geheel door Pelle Gunnerfeldt (hij doet o.a. The Hives) zou worden gemixed en verwerkt. Deze bleek het uiteindelijk ietsje te druk te hebben, waarna een nieuwe sessie in Nederland volgde bij Martijn Groeneveld van Mailmen voor het afmixgebeuren. Het vijftal biedt, misschien weinig verrassend, het soort Shoegaze en wave van net eventjes geleden: snelle tempi, klokklare gitaarwanden, waarna zweverige vocalen langsdrijven en dat alles zeer ambachtelijk doorspijkerd. Zo horen we onder meer My Bloody Valentine, BRMC, Swervedriver en een snufje Sonic Youth langskomen. Tastten The Datsuns ook al niet eens diep in de retrobuidel, hoewel wat steviger? Laat er echter geen misverstanden over bestaan: wat deze Zweden doen, doen ze ook goed. Het ene na het andere hitje lijkt te staan popelen op dit album. Op zijn tijd wordt even het gas teruggenomen in een dromerige time-out. Het nummer "Rough Parade" steekt er net iets meer bovenuit wat mij betreft. Een jaar of tien geleden hadden ze naast hun grote stijlidiomen op de podia kunnen staan, nu mogen ze het zelf gaan proberen.

# | 

| Bor | 16 januari 2007 - 13:00 | reacties (0)

Omdat we ons op File Under graag een brede kijk op de wereld aanmeten, is het ook verstandig de blik zo af en toe binnen de landsgrenzen te richten. Waarom van ver halen als je het ook dichtbij huis kunt vinden, nietwaar? Een criterium is echter wel dat het iets bijzonders is, de Groninger Ede Staal had dat, de uit Limburg afkomstige Gé Reinders ook wel. Er mogen bijvoorbeeld best wat literaire aspiraties inzitten. Ambities zien we ook graag, zoals bijvoorbeeld Nynke Laverman die heeft. De eveneens uit Friesland afkomstige Piter Wilkens heeft het ook, dat streven naar het bovengemiddelde. Buiten Friesland onbekend, want hij zingt bewust alleen in het Fries. In die provincie is hij de best verkopende muzikant en kan al jaren hoog in de 'hitlijsten' worden gevonden. Met dit laatste album wordt een eerbetoon gebracht aan Cornelis Vreeswijk, volgens Wilkens een muzikaal genie van het kaliber Bob Dylan of Jacques Brel. De in 1987 overleden Vreeswijk geldt in zijn tweede thuisland Zweden als één van de bekendste en meest geliefde dichter-zangers, die met zijn speels gebruik van zijn in rap tempo geleerde Zweeds de harten daar voor eeuwig veroverd heeft. Er is zelfs een speciaal Vreeswijkmuseum voor 's mans nagedachtenis ingericht. De gekozen liedjes hebben thema's als levenswijsheid ("Ienfâldich Trûbadoer"), hypocrisie ("Persoanlike Piter") en hippies op de Amsterdamse Dam ("Daamsliepers (Amsterdam 25-08-1970)"). Met contrabas en akoestische gitaar gesteund is het een soort folk, en somtijds cabaret. Vaak grappig, een enkele keer wrang. Maar zo is de troubadoer! Overigens ook met Nederlandstalige ondertiteling in het tekstboekje.

# | 

| Bor | 16 november 2006 - 20:30 | reacties (0)

De drie Australiërs Hugo Cran, Tom Carlyon en Conrad Standish, die samen het trio Devastations vormen, beschikken wat mij betreft in ieder geval over de juiste vrienden. Ik noem Mick Harvey en Alexander Hacke (beiden Bad Seeds), maar ook de Tindersticks en The Black Heart Procession horen bij hun vriendenkringetje. Die vriendschap hoor je ook terug als invloeden op hun muziek: piano, orgeltjes en de zingende zaag-achtige Optigan worden niet geschuwd. De zang, soms meerstemmig, is stuwend maar melancholisch en warm van karakter, de teksten zijn wat donker en versluierd. Het toevoegen van de heldere damesstem van de Nieuw-Zeelandse Bic Runga en het gastspel van een stoet aan muzikanten maken dit tot een aangenaam en duister werkje met rock-randjes. Want naast de sluimerende ballad-achtige constructies wordt er ook fiks gerockt (in "What's A Place Like This Doing In A Girl like You?" en "Take You Home"). Het perfecte strijkwerk her en der in de nummers, vormt het tweede album van Devastations tot een zeer goed te verteren pareltje. Omdat echte parels ook niet makkelijk zijn te vinden, zijn ze maar vanuit Down Under gekomen en hebben zich in Berlijn gevestigd. De term "Tropical Goth" viel in Australië reeds om een beschrijving te geven van het type muziek wat het trio maakt...

# | 

| Bor | State-X New Forms 2006 | 24 oktober 2006 - 16:30 | reacties (0)

The Datsuns flikken hem het toch maar weer mooi met Smoke and Mirrors. Een dikke twee jaar toeren en er dan even een nieuw album uitpersen. Laatste mijlpaal was Outta Sight, Outta Mind uit 2004, maar met deze nieuwe boreling worden de grenzen weer ver opgerekt. Een completer geluid met rust waar het nodig is, maar pure, onversneden rock in de overdrive op zijn best. Driftig meeschudden met je hoofd is wel het minste wat je kunt doen bij het beluisteren. Naast slide-guitars horen we stemvervormers, en een enkele verdwaalde keyboardriedel. Overigens hebben The Datsuns hun identieke achternaam gemeen met de Daltons en The Ramones... Dat kan alleen maar betekenen dat de mannen een hecht team vormen! Bij de bassende zanger Dolf (Dutch roots) moet ik zo nu en dan even denken aan die leipe zanger van The Hives, Howling Pelle Almqvist, terwijl ook The Ramones nooit echt ver weg zijn (vooral in het eerste nummer van de plaat). Het lijkt soms wel wat of er met een verstopte neus wordt gezongen, of is dat door die stemvervormer? Het hoogtepunt is het werkelijk magistrale "Waiting For Your Time To Come", en dat kan meteen in de lijst met klassiekers wat mij betreft, het ademt een perfect seventies-sfeertje en het gitaarspel daarin neemt je mee naar ongekende hoogten terwijl de drummer het er nog even goed in beukt. En dan hebben we de prachtige gospelbackings in "All Aboard" en "Too Little Fire" nog niet eens genoemd. Hoewel dit schijfvormige stukje retro-geluk maar 10 nummers kent, is het als een vrijwel aaneengesloten doordraaier te klassificeren. Op de repeat met dat kreng!

# | 

| Bor | 03 oktober 2006 - 12:30 | reacties (0)

Prettig, lief, ingetogen, rustig, beheerst. Deze steekwoorden typeren het tweede album van Vetiver. Waar het debuut een meer variabel geheel is, vormt To Find Me Gone een aaneenschakeling van zachtjes ingezongen nummers waar je werkelijk niks op tegen kunt hebben. Ieder aspekt is beheerst, of het nu de zang, een zacht drumroffeltje, een banjosnaar is die zacht wordt getokkeld of een akoestische gitaar die voorzichtig ter hand is genomen. Het lijkt of er bewust wordt gestreefd naar een zo breekbaar mogelijk geheel. Ook is er een bijna hypnotiserende herhaling van akkoorden in sommige nummers, zoals in het lichtjes stuiterende "You May Be Blue". Andy Cabic, de frontman van Vetiver, heeft verder gezelschap van Devendra Banheart, die hier overigens alleen de gitaar speelt, naast een enkel tweede stemmetje, en de banjo van Alyssa Anderson. Het kost even wat tijd om het onderscheid in de nummers te herkennen, maar op een gegeven moment komt dat onderscheid alsnog en begint het genieten. Het is een sfeerrijke combinatie waarmee Vetiver ons oor streelt, heerlijk als een zacht bed na een lange zomerse avond, maar na verloop van tijd gaat dat ingehoudene toch een ietsiepietsie irriteren. Alleen in "Red Lantern Girls" gaan de registers even open en mag de jankende gitaar even op de voorgrond treden. Uiteindelijk is dat het misschien het enige minpuntje, het ogenschijnlijke gebrek aan afwisseling.

# | 

| Bor | 27 juni 2006 - 09:04 | reacties (1)

Op de eerste dagen dat de mussen dood van het dak vallen, spoedt het File Recensie Team zich naar binnen. Er moeten namelijk leuke bandjes gekeken worden in het Paard van Troje. Dit allemaal in het kader van The Music in My Head. Het programma is veelbelovend en afwisselend, dus gelukkig kon het RecensieTeam zich splitsen om het een en ander nader te aanschouwen. Bij binnenkomst bleek reeds een tegenvaller. Door ziekte van een van de leden moesten The Pipettes afzeggen. Hun plaats werd ingenomen door Marisa Yeaman. Hoewel gezellig druk, is het festival niet uitverkocht. We konden dus gemakkelijk van zaal naar zaal zappen om een verantwoord menu samen te stellen.

# | 

| Artikel | Bor | Gr.R. | Sophie | The Music In My Head 2006 | 14 juni 2006 - 20:32 | reacties (0)

Begrafenismuziek. Dat las ik ergens als oordeel over het vorige album van The Black Heart Procession, Amore del Tropico. Waarom het predikaat begrafenismuziek? Was er iemand doodgegaan dan? Het is mij wat te gemakkelijk, een dergelijk labeltje. Het zet je zomaar op het verkeerde been. Zeker, zanger Pall Jenkins klinkt dan wel alsof hij net afscheid van zijn dierbaren heeft genomen, maar wat druipt er een prachtige droeve sfeer van de muziek van deze mannen! The Spell is inmiddels het vijfde album van het Amerikaanse Black Heart Procession. De liedjes hebben trage, langzame tempi, van subtiele percussie, geleid door folky violen, solide gitaarrifjes en piano's. Hier en daar moet je denken aan het zwarte van Nick Cave, soms aan het emotionele van ene Michael Stipe in zijn vroege jaren, maar eigenlijk is het veel dramatischer van aard, droefheid troef. Melancholie, maar wel schitterend! De emotioneel, bijna huilerig gedragen songs gaan over bekoring, betovering en in de ban zijn van een liefde, ook op het voorlaatste album al een groots item. Rode draad op alle albums van de band tot nu toe is het terugkerende nummer "The Waiter". Favorieten zijn het wonderschone "The Letter" en het ruigere "GPS". Je moet best even wennen aan de manier van zingen, maar grafmuziek? Bepaald niet, tenzij je er door komt te overlijden aan een gebroken hart...

# | 

| Bor | 09 mei 2006 - 16:31 | reacties (3)

In zwart leer gestoken rockers, zo lijken en kijken de kerels van Afterhours vanaf de hoes. Beduimelde foto's, waaruit de gezichten weggesneden zijn en alleen de silhouetten nog bestaan, vormen de rest van de versieringen. Wat is dit voor band? De inmiddels zesde schijf van het Italiaanse Afterhours staat vol met gevoelige pianopingels, ragdunne vioolstrijkjes, maar ook veel jankende gitaren en de met veel vibrato zingende voorman Manuel Agnelli. Voorheen eigenlijk voornamelijk bekend in Italië, maar nu de oversteek wagend naar het Europese podium (in Nederland o.a. al op Eurosonic), hebben Agnelli en de zijnen hun teksten nu ook eens in het Engels opgesteld (hoewel, ooit wel in het Engels begonnen..). Dit album kwam namelijk zowel in het Italiaans als in het Engels uit. In het verleden werden de sporen al verdiend in samenwerking met o.a. Hugo Race. Geen ballades met vlammende liefdesverklaringen maar rauwe en donkere liedjes kenmerken de stijl van de Italianen. In "Ballad for my little Hyena" en "White Widow" duikt ineens het gitaarspel van John Parish op, de sidekick van Polly Harvey. Ook Lou Reed wordt nog verdienstelijk gecovered in "The Bed", alleen wat doorrookter dan de oude baas. Kortgeleden deden ze nog een tour langs wat kleinere zaaltjes in Nederland, ik ben benieuwd wat we nog mogen verwachten van de heren. Rockers in zwart leer, dat zijn ze ook echt.

# | 

| Bor | 28 maart 2006 - 09:00 | reacties (0)

Ooit zag ik de Spaanse Amparo Sánchez met haar band Amparanoia optreden op de Antwerpse variant van Festival Mundial. Misschien kwam het doordat het daar zo heerlijk lag, in het gras met een biertje in de hand, maar het optreden heeft weinig indruk gemaakt destijds. Het leek nogal een follow-up van de die zomer erg succesvolle Manu Chao, maar dan wat wilder en lawaaiiger dan die bedaarde landgenoot van haar. Op 'La Vida Te Da' heeft Amparo óf wat gas teruggenomen, óf het lag destijds aan mij en het mooie weer, maar ze zingt nu alsof ze een zangeres van het betere levenslied is geworden. Mooie, ingetogen liedjes met hier en daar een flinke lik rumba en up-tempo (Tiempo pa mi), maar nergens overheersende begeleiding. Verder staan er vrolijke, bijna Midden-Amerikaanse stampers als 'Permites Madrecita' en het reggae-achtige 'Jungle 3' op de plaat. Eigenlijk wel een mooi alternatief voor die beroemde zingende legendes uit Cuba. Op de eveneens bijgevoegde DVD staan een drietal promotiefilmpjes: "We brengen zowel het mooie als het droeve uit het leven, met overheersende vrolijkheid". Voegt eigenlijk niet veel toe, maar ach, het zit er zomaar bij. Wel een goede timing om dit album in de winter vast uit te brengen, je proeft er bij voorbaat de zomer al in.

# | 

| Bor | 14 februari 2006 - 12:34 | reacties (0)

Glasgow is de muziekhoofdstad van Schotland, mogen we wel stellen. Qua uitgaansleven is het veel wilder en rauwer dan het beschaafde en culturele Edinburgh. Hoe het er sinds de liberalisering van de pubtijden verloopt weet ik niet, maar meestal kwam het er op neer dat je er voor moest zorgen in een of andere club te belanden, omdat je daar dan na de gewone sluitingstijden nog lang kon blijven hangen. Die clubs waren de broeinesten van de muzikanten, daar werd de nieuwe muziek gedraaid en daar ook kon je soms optreden. Ik heb daar indertijd wel wat rare figuren voorbij zien komen. Zo'n rare is ook 'Glaswegian' Alex Neilson, die in veel bandjes (o.a. met Will Oldham's Bonny Prince Billy) opduikt. Hij improviseert er op los à la Six Organs of Admittance op zijn soloding Directing Hand. Folk, fuzz, jankende instrumenten, hier en daar bezwerende vocalen die wel wat aziatisch aandoen. Maar ook zoetgevooisde zangeressen (Van Belle & Sebastian en Charalambides) die het een meer menselijk tintje meegeven. Vaag getoeter ook wel (in het 11 minuten durende "The Tongue of the Bell") waar een gemiddeld Tibetaans orkest nog een puntje aan kan zuigen. Ik ben wel benieuwd in welke club Directing Hand te horen is, want dansen kun je niet op deze muziek, of je moet er een sjamanistische bezwering op willen uitvoeren. Wat je wel er mee kunt: liggend ervan genieten, of als ambient gebruiken. Ook heel interessant om te zien wat die leuke grafische effecten uit de plugins van mediaplayer of winamp er allemaal van maken. Dat levert in combinatie met deze plaat een soort psychedelisch aquarium op...

# | 

| Bor | 24 januari 2006 - 09:02 | reacties (0)

Als je af zou moeten gaan op de voorkant van deze plaat, dan verwacht je bijna erotisch getinte liedjes. Voorop prijken namelijk een soort gehoornde fallussen op heuvels, terwijl de titel LoveKraft is. Doet trouwens ook wel wat aan een kruisigingsscene denken. Ook de tracklisting kun je dubbelzinnig uitleggen: zo zijn daar titels als "Atomic Lust", "The Horn" en "Ohio Heat". Maar zo nauw moeten die jongens van Super Furry Animals niet uitgelegd worden, het gaat juist over zaken als nucleaire dreiging, ongewenste zwangerschap, evolutie, over alles eigenlijk. Het geluid is voller dan ooit op dit alweer 7e album en deze keer is niet alleen Gruff Rhys verantwoordelijk voor de zang. Alle bandleden doen mee, en niet onverdienstelijk; juist die veelvoud aan zang maakt deze plaat namelijk tot een harmonieus geheel. Hier en daar doet het zelfs wel wat Beach Boys-achtig aan. De plaat wordt elders al aangehaald tot het beste tot nu toe, maar dat zal dan niet op de uitschieters slaan, die staan er niet op wat mij betreft. Net zoals je ook een Pink Floydplaat als geheel wilt horen, zou je ook deze laatste Super Furries wel een conceptalbum kunnen noemen. Misschien niet qua onderwerpen, meer qua muziek. En om op de eerste zin terug te komen: erotisch is het dus niet. Maar wel leuk.

# | 

| Bor | 20 december 2005 - 09:07 | reacties (0)

Een loungeplaat? Nee, geen loungeplaat. Maar die Yonderboi maakt toch loungemuziek? Ja, dat deed hij een aantal jaar geleden misschien wel, maar nu even niet meer. Hij heeft nu een dansbare popplaat gemaakt. De Hongaar László Fogarasi, waarvan iedereen het liedje met het 'pabadam-pappam'-refrein wel kent, werd na het uitbrengen van zijn doorbraak-cd Shallow and Profound benaderd door Junkie-XL-Tom Holkenborg. Of hij hem wat adviezen mocht geven? Dat mocht heel erg en de productie van Yonderboi's tweede werk kwam aldus in Tom's handen te liggen. Op deze plaat geen deuntjes waarbij je achteroverhangend aan je cocktail kunt nippen, maar juist veel gitaargeluid, zang en lekker dansbare popliedjes, soms trip-hop, maar nog wel steeds met Yonderboi-stempel. Dat zijn bijvoorbeeld de intermezzo's die je aan het denken moeten zetten: 'How much can you take before you snap?' en opnames van krassende kraaien, of Hongaars sprekende oude mannetjes. Wat mij betreft springen de liedjes "Were you thinking of me", "Trains in the Night" en "Soulbitch" wat boven de rest uit, maar ze moeten wel in lijn met de plaat worden gezien en dan dendert het treintje lekker door. Alleen die vocalen in het eerste nummer zijn vreemd, een engelachtig stemmetje lijkt 'All we go to hell' te zingen, maar het kan net zo goed zo'n achterstevoren gedraaide opname zijn... Weird... Maar dat is die Hongaar ook wel een beetje.

# | 

| Bor | 29 november 2005 - 09:00 | reacties (6)

Festivals. Vroeger, toen menig File Underschrijver nog jong, wild en knap was, deed het verschijnsel zich vooral voor tijdens de zomer. Het begon zo ongeveer met Paaspop in Schijndel en rond eind augustus eindigde het met één of ander festival in Duitsland. Later kwam daar Lowlands, bij. Paaspop en Lowlands zijn nog steeds een begin en de afsluiter van een festivalseizoen, maar tegenwoordig is de agenda behoorlijk gevuld en moet je spreken van een binnen- en buitenfestivalseizoen. Want zodra de podiumtenten opgeborgen zijn en het gras weer wat rust krijgt, gaan de zalen open voor festivals als Bazar Curieux, Crossing Border, London Calling, en Eurosonic/Noorderslag. En ook voor The Music in my Head. Dit laatste festival is ooit begonnen als tegenhanger van Crossing Border, nadat Crossing Border van Den Haag naar Amsterdam was verhuisd.

En met acts als Marianne Faithfull, Heather Nova, Ute Lemper, The Waterboys, PJ Harvey, I am Kloot en de Stereophonics hebben er door de jaren heen respectabele acts op de podia van The Music in My Head gestaan, terwijl altijd oog was voor nieuw talent (zZz, Dogs Die In Hot Cars, The Stands). Crossing Border is inmiddels alweer terug in Den Haag, maar The Music in my Head heeft intussen voldoende bestaansrecht om als festival te blijven bestaan. Toch hing het doorgaan van het festival dit jaar aan een zijden draadje. Door het wegvallen van een sponsor (tabaksreclame is verboden heden ten dage) was er een groot gat in de begroting dat de organisatie niet haalbaar leek. Gelukkig zijn alle gaten op tijd gedicht en hiermee kunnen we ook dit jaar weer genieten van The Music in My Head. De lokatie is opgeschoven van het Spuitheater naar het nieuwe Paard van Troje, en het programma is ouderwets degelijk. File Under neemt het programma vast even met u door. Leest u mee?

# | 

| Artikel | Bor | Gr.R. | The Music In My Head 2005 | 08 november 2005 - 12:30 | reacties (0)

'De elektronische muziek was opwindender en vernieuwender dan de rockscene'
Franz Treichler, de zanger en ruggengraat van The Young Gods, is net terug uit de studio als ik hem thuis bel in Genève. Ik feliciteer hem met het heuglijke feit dat zijn band, The Young Gods, inmiddels zijn twintigste jaar van bestaan heeft bereikt. Er is net een speciaal album verschenen met een selectie van nummers uit de afgelopen jaren, en een bonusalbum daarbij met remixes. Ik meen een tevreden grijns te kunnen horen aan de andere kant van de lijn...

# | 

| Bor | Interview | 19 oktober 2005 - 22:28 | reacties (1)

'The Fucks!' riepen mijn carpoolgenoten meteen toen ik ze in de auto het titelloze debuut van August Born voorschotelde. Omdat mijn leeftijd iets lager ligt dan die van hen, en ze daardoor wel eens ouder en wijzer kunnen zijn, vroeg ik ze wat ze er mee bedoelden. Het bleek om een behoorlijk obscuur en vaag bandje te gaan. Dat geldt ook voor het combo August Born, een project van Ben Chasny en Hiroyuki Usui. Die laatste zingt bezwerende woorden bij de hypnotiserende akkoorden van Chasny. Uiteraard klinkt dat wel wat als het andere project van Chasny, Six Organs of Admittance, maar August Born gaat nog een stapje verder op het pad van dolende klanken. Naar het schijnt ontstond het album door het heen en weer sturen van schijfjes met geluiden, waarop de ontvanger dan steeds reageerde door nieuwe klanken toe te voegen. Een collage door de taalbarrière heen dus. Hier en daar kan het zo bij een documentaire over de psychedelische jaren zestig, maar de ontspannen luisteraar hoort uiteindelijk veel verfijning in de vorm van subtiel aangebrachte belletjes, samples en harmonium en cello naast de repeterende akkoorden van Chasny. De Japanner volgt zijn diepste sjamanistische neigingen. Bouw een kampvuur in je achtertuin en staar in de vlammen terwijl je luistert naar August Born. In mijn carpool mag ik dit niet meer draaien. Ouder is niet altijd wijzer.

# | 

| Bor | 06 september 2005 - 15:59 | reacties (0)

Het Enfant Terrible J.G. Thirlwell is terug met een episch aandoend bombastisch album. Deze Australiër houdt wel van een potje overdrijven. Foetus dreigt, gromt, brult en zingt daarna net zo makkelijk een zoetig stukje. Kakofonie alom, soms schizofreen doorwerkende tingeltangels, harpen, maar plots is daar dan weer een harmonische lijn die je op het rechte pad sleurt... Om je niet op je gemak te stellen wordt hier en daar een gitaar ingezet als een kettingzaag met als doel om je compleet murw te spelen. Wel iets om live te zien dit, denk ik. Waar collega's als Iggy Pop, Nick Cave en Bowie het in de loop der jaren allemaal wat rustiger aan zijn gaan doen en meer mainstream zijn gaan werken (en dus ook nog even een wat breder publiek hebben weten aan te boren) gaat J.G. Thirlwell door waar hij drie jaar geleden was opgehouden. De afwisseling tussen dan eens hard en overstelpend, en dan weer muisstil fluisterend werk maakt dit album boeiend, maar je moet wel tegen een beetje concept (in dit geval "Love") kunnen. Het heeft bijna geen zin om nummers los te bekijken, alles is met elkaar verbonden. De zang van Jennifer Charles tenslotte, voegt een mooi lichtpuntje toe aan dit gesmolten en verwrongen landschap van synthesizers, duistere orkestrale uithalen en maniakale muzikale lijnen. Voor de echte fan een must, een ander zal het wel een paar keer moeten horen voor er lijn in komt.

# | 

| Bor | 02 augustus 2005 - 12:00 | reacties (0)

Ja zeg! Laat je een cd even liggen, bestaat de band ineens niet meer!! De gitarist is weggelopen en nu noemt de voormalige band Dharma zich Henry's Gym... Dus waar ik Dharma zeg, bedoel ik Henry's Gym, en waar ik eerder.. nee, dat gaat ook niet goed... Dan maar in de verleden tijd... Een pleger van plagiaat komt meestal niet meer aan de bak, maar het Noorse Dharma deed het desondanks in eigen land goed, en ook in de broederlanden Zweden en Denemarken. Dat is met veel bands in Scandinavie zo, dat ze eerst een paar jaar blijven hangen voor ze opgemerkt worden in de rest van Europa... Wat ze wel aardig kunnen is het schijnbaar moeiteloos imiteren van grote namen, zonder er covers van te maken. Eigenlijk een soort meestervervalsers dus. Toch hoeft Dharma vanwege hun album Dreamland, Baby niet op water en brood wat mij betreft (ze bestaan toch al niet meer). Maar wat wordt er een mengeling aan stijlen op een hoop gegooid voor dit album! Denk je op het ene moment ("Morning Star") nog met een Alan Parson-kloon van doen te hebben, het volgende nummer lijkt er wel weer eentje van The Alarm... Ook het wisselen van zanger en zangeres tusen de verschillende songs verwart een beetje het karakter van de band. Zodra zangeres Anne Lise Frokedal het overneemt van Ole Ovstedal zakt de boel weer in qua tempo. Mijn persoonlijke favoriet is juist het instrumentale nummer "Blossom". De afsluiter en de naamgever van het album lijkt wel een soort slaapliedje. Te weinig lijn voor een echt goed verhaal, ondanks de leuke losse onderdeeltjes... Misschien dat de gitarist dat ook vond, toen hij de benen nam.

# | 

| Bor | 19 juli 2005 - 12:30 | reacties (4)

Niet bekend met eerdere albums van het collectief Herman Düne, wekte de beluistering van Not on Top de indruk dat ik te maken had met een wat stuntelig bandje; onzeker ingezette gitaarsolootjes, de zang wat nasaal en voorzichtig. Later drong het echter tot me door dat dit gewoon de manier van spelen is van Herman Düne! Een hoog Hoempa-gehalte, een pingelende gitaar, soms wat armetierig aandoende ritmes, maar toch wel goede zang. Zo heeft de titelsong "Not on Top" een op het eerste oog een nogal klungelige gitaar-intermezzo, maar bij meervoudige beluistering is het gewoon briljant! Het is gewoon zaak even door de lo-fi presentatie heen te prikken. Banjo's, minigitaartjes of fluiten, ze spinnen de melodietjes om de hier en daar best emotionele liedjes van zangers André en David-Ivar heen. In "Good for no one" vindt de zanger zichzelf maar niks, en zeker niet goed genoeg voor die mooie vrouw... Herman Düne bestaat uit verder nog uit Neman (alledrie de 'achternaam' Herman Düne?) en wordt voor dit album bijgestaan door de fijne stem van Lisa Li-Lund en Julie Doiron (op eko bass !?). Het geheel is ook nog eens in mono opgenomen. Tijdens het touren viel het hen namelijk op dat dat eerlijker was voor hun buschauffeur, die alleen de linkerspeaker kon horen... over excentriek gesproken. Deze anti-folk helden zijn oorspronkelijk uit Zweden afkomstig maar vermaken zich ook prima in Parijs of Brooklyn.

# | 

| Bor | 11 mei 2005 - 16:01 | reacties (1)

De 'Thy' uit de titel van dit album verwijst inderdaad naar diegene die normaal met een hoofdletter wordt aangeschreven. De teksten op Thy is a Word + Feet need Lampsstaan eveneens bol van verwijzingen naar bijbelse gebeurtenissen en de daaruit afgeleide wijsheden. Is John Ringhofer in de Here? Sure thing, maar dat staat de lol van het luisteren niet in de weg! Met de hoge stem van Ringhofer, de snelle tempi waarin hij zingt en heerlijk wispelturige melodietjes leg ik in ieder geval nooit de link met andere evangelisch aangelegde muziek. Waarschijnlijk door de vrolijkheid van de liedjes, en misschien ook omdat er (onbedoelde?) humor inzit ("Grandfather Foreskin")! Qua muziekstijl is 'ie wel wat verwant met Gruff Rhys op solotour, ook hier wordt een heel speelgoedmuziekarsenaal aangesproken om de weirde liedjes nog verder op te vrolijken. Zoals bijna gebruikelijk op producties van Asthmatic Kitty, spelen ook hier weer wat labelgenoten mee, goede vriend Sufjan Stevens verzorgt het drumwerk. Mooi en verslavend is het melodietje van "Animals are Cut in". Waarom zijn die albums (drie stuks tot nu toe) steeds rond het halve uur, zo vraag ik me wel af. Er zijn zelfs liedjes bij van minder dan een minuut. Het volgende album mag van mij best wat langer. Zelf heeft Ringhofer geen vraagtekens meer. Zijn weg wordt immers geleid door de Heer...

# | 

| Bor | 23 maart 2005 - 20:34 | reacties (1)

Op het nieuwe label Sending Orbs verscheen een nieuw album van Reimer Eising, ook wel Kettel genoemd. Het album van Kettel is het eerste plantje, dat het label tot volle wasdom moet doen groeien. Als er meer van dergelijke plantjes worden aangeboden gaat dat vast lukken, want dit instrumentale en vooral elektronische album begint als een kiemplantje, dat steeds groter wordt, tot het je hele hoofd vult. Nu is Reimer Eising ook beslist geen beginnend tuinier, hij wist ooit een deal te maken met het KracFive label, waarlangs hij de Noord-Amerikaanse markt wist te bereiken. De muziek kenmerkt zich door digitale harpjes, engelachtig (in "Pinch of Peer" en "Through Friendly Waters") zou ik zelfs durven beweren, ondersteund door fijne glijdende beatjes, die nooit echt hard worden, maar net genoeg zijn om het ritme pakkend mee te maken. Eerlijk en vriendelijk zijn woorden die in me opkomen. Een rustige variant van Orbital, zeg maar, of Aphex Twin onder de kalmeringsmiddelen... Eigenlijk is het een bijna religieuze ervaring die je opdoet met het luisteren van Through Friendly Waters. Een groene breinmassage! Met de eveneens organische versieringen op het hoesje van Jeroen Advocaat is dit best een lekker album om vast te houden. En om te draaien!

# | 

| Bor | 09 maart 2005 - 12:17 | reacties (0)

Ze zijn maar met zijn tweetjes, maar maken meer dan genoeg geluid. Broer en zus Eleanor and Matthew Friedberger, die samen de Fiery Furnaces vormen, hebben na hun medio 2004 uitgebrachte Blueberry Boat tien nummers van b-kantjes verzameld om samen deze EP te vormen. Bij het horen van het nummer "Here comes the summer" was ik meteen verkocht, want a) het wordt wat mij betreft alweer hoog tijd om deze nepwinter in te ruilen voor iets anders, en b) een band die dit nummer in januari uitbrengt (een re-release weliswaar) heeft een fijn gevoel voor timing! En wat een heerlijk gitaarrefreintje zit daar toch in! Het zwaar op synthesizers leunende geluid van The Furnaces wordt met allerlei grappige geluidjes opgevrolijkt, en door de glasheldere stem van Eleanor wordt de muziek zo aanstekelijk gebracht dat je voor je het weet mee zit te blèren. Waarover gezongen wordt lijkt soms wat minder vrolijk, zo is het nummer "Single again" zeker geen trouwpromotie, maar meer een vrolijke versie van een murder ballad van Nick Cave. Zwaarmoedig zijn die liedjes juist niet op EP. Bovendien heb je helemaal geen tijd om na te denken als je je eenmaal hebt overgegeven aan EP. Ah! Die melodieën.. Ah, die stem... Waar blijft die zomer nou?

# | 

| Bor | 09 februari 2005 - 17:08 | reacties (0)

Dat valt nog niet mee, om een plaatje in het Welsh te volgen. Gruff Rhys, de zanger van de Super Furry Animals, heeft een soloplaat uitgebracht. In het Welsh, een keltische taal. Ook die Furry Animals komen uit Wales, ooit wel in het Gaelic begonnen, maar om een breder publiek te kunnen bereiken zijn ze geswitched naar Engels. Daar was toen vanuit de lokale scene wel wat kritiek op. Zo'n beetje alsof Rowwen Hèze ineens in ABN gaat zingen. De achterban vond het eerst maar niks. Niettemin heeft de band inmiddels een groot publiek bereikt met hun muziek dus de keus was niet zo slecht. Blijkbaar kruipt het bloed uiteindelijk toch waar het niet gaan kan, want de zanger grijpt nu terug op zijn roots. De titel van de plaat betekent overigens 'stotterende generatie', dat slaat vast op uw scribent die zijn ongeoefende tong op de teksten stukbijt... Er is gelukkig hulp om nog wat van de teksten mee te kunnen pikken. De liedjes kenmerken zich door een uitgeklede sound, die het moet hebben van harmonische zang en eenvoudige ritmes, soms akoestisch. Ergens doet er zelfs nog een blokfluit mee. Niet de blurrige sound die we van de SFA zijn gewend, maar hier en daar best lekker rockend. De meeste teksten zijn wel wat komisch van aard. Ik moet steeds denken aan de humor van Pink Floyd, die hadden ook dat grapje met die Pict in een grot, waarbij je steeds die vlieg om zijn hoofd hoort zoemen. Dat soort grappen maakt Rhys ook.

# | 

| Bor | 29 januari 2005 - 18:09 | reacties (0)

Ken je die TV-beelden die ooit wel eens op een vergeten uurtje werden uitgezonden: door het venster van een rijdende trein wordt het uitzicht gefilmd. Er is niemand in beeld, en er is geen enkel commentaar. Er is zelfs geen muziek, of alleen heel zachtjes, maar verder zie je alleen maar beelden van het voorbijglijdende landschap. Uit Noorwegen komt de perfekte begeleidingsmuziek voor bij deze filmpjes. Salvatore maakt, met wisselende samenstelling van de klassieke bandinstrumenten en moderne elektronica, en zo nu en dan met een exoot als een citer, ud of xylofoon, een instrumentele post-rock die hypnotiserend overkomt. In fikse nummers word je langzaam naar een trance toegespeeld, het zijn soms net nummers van The Chemical Brothers, maar dan stevig onderkoeld, zonder echte climaxen en zonder kop of staart. Hier en daar dringt een hint door van wereldmuziek, al dan niet opgewekt door dat ene ongebruikelijke instrument. Misschien hebben de bandleden zelf wat reiservaring achter de kiezen? Het album begint stevig trommelend met "Hefe", ondersteund door zoetige gitaarplukjes. "Fluxus" is wat dreigender, met allerlei reverbgeluiden en druk en ingewikkeld drumwerk. Bij "Orval" en het titelnummer "Luxus" zijn hemelse vocalen toegevoegd om het geheel nog meer te laten zweven. Roots & Weather is wel weer orientaals aandoend. Filmpje vanuit een rijdende trein erbij, deze cd als geluid eroverheen en je gaat er bijkans van trippen... In een donkere danskelder zie ik sommige nummers trouwens ook nog wel wat opleveren.

# | 

| Bor | 12 januari 2005 - 20:39 | reacties (0)

Ik heb het normaal niet zo op coverbandjes. Dat zal wel komen door een jeugd met bezoek aan te kleine zaaltjes waar meestal coverbandjes speelden. Later, in de studententijd, waren er altijd feesten met, jawel, coverbandjes. Niet dat ze altijd slecht speelden, sommigen waren zelfs goed. Blijft alleen dat idee dat ze als band niet helemaal voor vol te nemen zijn als ze andermans liedjes spelen. Pas als de gespeelde nummers het orgineel een nieuwe draai geven, (of nog beter, als je de originelen niet eens kent) of als de coverende artiest zelf een grootheid is, begint het interessant te worden. Zo zijn er talloze tribute-albums te vinden met eerbetoon aan de oorspronkelijke muzikanten. Lekkere nummers vaak, die wel bekend zijn, maar onmiskenbaar het stempel van de coverende artiest meekrijgen. The Detroit Cobras (niet te verwarren met de ijshockeyclub uit de werkersstad Detroit) hebben tot nu toe eigenlijk alleen covers gespeeld. En dat doen ze dus behoorlijk goed. Op hun derde album Baby staat deze keer ook maar één eigen nummer ("Hot Dog"). De rest, het eigenlijke coverwerk dus, is op te vatten als een ode aan oude soul, jaren '60-rock en hier en daar wat oudere blues. Zangeres Rachel Nagy zet met haar lage en licht doorleefde stem de nummers in een nieuw daglicht. De nummers "Weak Spot" en "I Wanna Holler (But The Town's Too Small)" worden in swingend tempo uitgevoerd. Ook heel mooi is "It's Raining" waar Nagy de melancholie af laat druipen. De band lijkt rechtstreeks uit de rokerige en slecht verlichte krochten van de jaren zestig te spelen... Op deze manier mag er van mij nog wel wat afgecovered worden...

# | 

| Bor | 24 december 2004 - 12:09 | reacties (0)

Vriend bracht cd-tje van Hadag Nachash mee uit Israel. Altijd leuk, kadootjes. Blijkt wel Hip-Hop te zijn, of rap, kan het niet eens uit elkaar houden. Normaal loop ik hier dan ook met een fors boogje omheen. Toch toegezegd er eens naar te luisteren, vriend was wel erg enhousiast. Schijnt sterrenstatus te bezitten. Blijkt inderdaad wel te gaan. Kan echter te weinig vergelijking oplepelen, De La Soul komt nog wel in de buurt. Nadeel is wel dat de teksten niet te volgen zijn (vrij essentieel bij rap lijkt me). Local Stuff is het derde album van deze Heeb-hoppers ('Heeb' van Hebrew). Hadag Nachash betekent "slang-vis", verwijzend naar de vloeiende manier van rappen van de jongens. Beetje gespeurd, is toch wel wat te vinden over de boys, en dan niet alleen in van die vreemde krabbeltjes, zelfs in 't engels. Sociaal engagement hebben ze. En ook een lied gemaakt dat geheel bestaat uit de teksten van zogenaamde bumper-stickers. Die stickers zijn niet altijd even leuk in Israel, maar gecombineerd levert dit een leuke slapstick op. Werd dan ook een dikke hit aldaar. Leuk ceedeetje wel, afwisselend, goede sampletjes, vloeiende raps, alleen niet te verstaan. Maar u moet er wel voor naar Israël gaan om'em te kunnen kopen. Of een vriend sturen natuurlijk.

# | 

| Bor | 03 december 2004 - 09:00 | reacties (2)