Sommige bandjes doen het voor de lol, anderen doen het vanwege de Boodschap. Anti-Flag behoort zonder enige twijfel tot de laatste categorie. Al een jaar of twintig bekwaamt de groep zich in het schrijven van van die typische meebrulliederen met een enorme lading kritiek op de gevestigde orde. Op The People Or The Gun wat dat betreft geen nieuwe dingen. Wel opvallend dat de toon, in verhouding tot het andere werk van de afgelopen jaren, wat meer gematigd lijkt. Toch raar, als je bedenkt dat we momenteel in tijden leven waar heel wat kritische noten geplaatst kunnen worden. Natuurlijk, met stampers als "The Economy Is Suffering - Let It Die" en "You Are Fired (Take This Job, Ah, Fuck It.)" wordt de kredietcrisis en haar oorzaken zeker niet genegeerd, maar voor Anti-Flag begrippen valt het allemaal wel mee met de woede. Dat pakt helemaal niet negatief uit, althans naar mijn bescheiden mening. Ik ben nu eenmaal geen met hanenkam getooide anarchist die altijd maar kwaad moet zijn op iedereen. Een beetje dimmen mag best, vooral als dit gepaard gaat met goede liedjes. En daar is Anti-Flag zeker in geslaagd. Iets minder folk-invloeden en vrij rechttoe rechtaan, met als grote uitschieter "No War Without Warriors (How Do You Sleep?)", misschien wel het beste dat de band ooit maakte. Ik ben er erg enthousiast over, terwijl ik in het verleden nooit zo warm liep voor de band. Of dat goed is of slecht mogen de fans van het eerste uur lekker zelf uitmaken, de liefhebber van een goede dosis pure punkrock zal zich er in ieder geval geen buil aan vallen.

#| |

| Dauwpop 2009 | Zeke | 21 mei 2009 - 11:57 | reacties (0)

En daar sta je dan met lege handen. Acht jaar lang hoefde Fat Mike de krant maar open te slaan om een schijnbaar onuitputtelijke bron van inspiratie aan te treffen. Twee termijnen George W. Bush was ruim genoeg om vier albums te vullen, maar dan is daar opeens Obama. Alsof er zowaar naar al je kritiek en protest is geluisterd. Wat blijft er dan nog te rebelleren over? De hoogste tijd dus voor een andere invalshoek en daar wordt op Coaster dan ook hard aan gewerkt. Religie, beroemdheden en (hoogtepuntje "Eddie, Bruce and Paul") Iron Maiden komen allen aan bod. Gelukkig wordt er daarnaast eindelijk ook weer eens terug gegrepen naar oude succesthema's als drank en vrouwen. Een stuk minder politiek geladen al met al, en dat is best verfrissend. Verder natuurlijk geheel niets nieuws onder de zon: wat snelle punkrock, wat reggae, wat ska, een trompetje hier en daar. Nog steeds een verademing in vergelijking met het gros van het huidige release aanbod, dat wel, maar uiteindelijk zal ook Coaster net als voorganger Wolves In Wolves Clothing niet platgedraaid in de cd-kast terecht komen. Daarvoor maakt NOFX al te lang dezelfde plaat (een jaar of vijftien), weliswaar constant prettig in het gehoor, maar nooit meer opvallend goed. Dat geeft ook niets, af en toe een shotje instantaan plezier heeft ook zeker zijn waarde.

File Under gaf ism Fat Wreck en Sonic enkele exemplaren weg van deze cd. daarvoor ben je nu te laat

#| |

| Lowlands 2010 | Prijsvraag | Zeke | 08 mei 2009 - 11:57 | reacties (0)

Laat ik er niet te lang om heen draaien: als je iets over Street Dogs wilt schrijven ontkom je er niet aan een link te leggen met Dropkick Murphys, want zanger Mike McColgan zong ook hun eerste cd vol. En ja, natuurlijk lijken de Dogs op de Murphys, hoe kan het anders. Gelukkig is er geen sprake van een slap aftreksel maar doet McColgan met zijn huidige band hard zijn best om een eigen geluid te koppelen aan de bekende Boston-Ierse invloeden. State Of Grace is vreemd genoeg (ik was in de veronderstelling dat ze er al jaren zaten) pas de eerste Street Dogs uitgave op Hellcat Records, een label dat zo ongeveer gemaakt lijkt te zijn voor een band als deze. Maar goed, geen doedelzakken, mandolines en tinflutes dus, maar oude school rammen, hooguit opgefleurd met een mondharmonica op zijn tijd. Een ander verschil met de Murphys is dat de geur van pullen Guinness iets minder sterk aanwezig is en daarmee wat minder die typerende kroegsfeer wordt benadrukt. Dat blijkt een goede zet, niet in de minste plaats door de zeer prettig in het gehoor klinkende stem van McColgan, die weliswaar ook flink wat schuurpapier op de stembanden heeft, maar minder schreeuwerig is dan Al Barr - de huidige Murphys-brulboei. Daarom pakken de wat meer ingetogen liedjes als "Two Angry Kids" en "Free" verbazingwekkend goed uit. Mooie liedjes met een heuse mate van hitgevoeligheid, Amy McDonald eat your heart out!

#| |

| Zeke | 25 november 2008 - 14:57 | reacties (0)

Ik kan het doorgaans wel waarderen als punkbandjes bewijzen dat hun liedjes zonder alle electrische opsmuk nog steeds knallen. Akoestische experimenten leveren dan ook niet zelden zeer leuke plaatjes op. Vier jaar geleden brachten No Use For A Name's Tony Sly en Lagwagon's Joey Cape gezamenlijk een van alle opsmuk ontdane akoestische CD uit en daar werd ik erg vrolijk van. Het bewees de schoonheid van (sommige van) hun liedjes en benadrukte hun talent. Nu komt Joey Cape met een eigen solo album en valt het me allemaal bar tegen. De ironie wil dat, zodra ik wist dat deze cd uit zou komen, ik wekenlang alle mogelijke dubieuze torrentsites af heb gespeurd om hem te vinden, zo nieuwsgierig was ik naar het resultaat. Na veel vergeefs zoekwerk plofte hij zomaar opeens op de mat. Bridge is een combinatie van nieuwe nummers en 'kale' versies van liedjes van Lagwagon's nieuwste EP. Dat zou leuk uit kunnen pakken, was het niet dat Cape zo ontzettend monotoon zingt en de liedjes zo verschrikkelijk sober zijn ingespeeld dat je er werkelijk waar bijna van in slaap sust. Ik weet niet of het een bewuste keuze is om nergens ook maar een beetje de stem te verheffen en ieder nummer op hetzelfde voortkabbelende gitaarslagje te spelen, maar het is doodsaai. En let wel mensen, dit komt van iemand die - tot voor kort - geen slecht woord over de man en zijn band zou spreken/schrijven. Ik had hier graag verkondigd dat Cape er in zijn uppie in geslaagd was om de creatieve malaise waar zijn band aan lijdt opzij te zetten, maar helaas is niets minder waar. Bridge toont voor mij onomstotelijk aan dat juist Joey Cape het heilige vuur helemaal kwijt is en langzaam verwordt tot een middelmatige saaie Piet en daar zijn band in meesleurt.

#| |

| Zeke | 16 oktober 2008 - 16:57 | reacties (0)

Een verhaaltje schrijven over (The) Melvins is bijna net zo’n zware kluif als het beluisteren van hun albums. Je ontkomt er bijna niet aan om een gruwelijk lang intro te schrijven om aan te tonen hoeveel mythen en historie deze legendarische groep aan zijn kont heeft hangen. Dat steeds weer lezen is geen pretje voor de kenners en mensen die The Melvins nog niet kennen moeten anders maar even wat rondneuzen op wikipedia. De managementsamenvatting: ze bestaan al heel erg lang, ze zijn volledig geschift en ze hadden iets te maken met de opkomst van grunge. Er gaat ook bijna geen jaar voorbij zonder nieuw, oud of verzameld werk en anno 2008 is dat Nude With Boots. Na het alom bejubelde (a) Senile Animal waren de verwachtingen flink gestegen. Het duurt altijd even voordat een nieuwe Melvins de aandacht heeft gekregen die hij verdient - je moet er echt een paar keer goed voor gaan zitten - maar ik durf nu toch al wel te stellen dat Nude With Boots zijn voorganger niet overtreft. Het is uit duizenden herkenbaar Melvins wat we horen: veel geëxperimenteer en lastig in het gehoor liggend maar op sommige momenten het geniale aantikkend. Wederom wordt gebruik gemaakt van twee drummers, een gimmick die deze keer iets minder verrassend en spannend uitpakt. Een conclusie die voor de CD in zijn geheel getrokken kan worden; hier en daar is het ouderwets genieten en zonder meer briljant wat we horen, terwijl er tegelijkertijd niet gesproken kan worden van een mooi compleet album. Teveel losse flarden en vullertjes zorgen voor een slechts bij vlagen écht goed resultaat, een resultaat waar menige mindere god overigens nog steeds voor in zijn handjes zou knijpen.

#| |

| Zeke | 20 augustus 2008 - 09:20 | reacties (0)

Er is een plaats en een tijd voor alles en wanneer we het over the Real McKenzies hebben zijn deze niet al te moeilijk vast te stellen. Schreeuwende mannen, begeleid door doedelzakken en harde gitaren horen thuis in volgepropte, niet-rookvrije pubs in schimmige steegjes in Schotland. Desondanks komen deze Real McKenzies uit het minder authentieke Canada, waar ze inmiddels al meer dan 15 jaar werken aan een live reputatie die er mag zijn. Net zo als die wat jongere Noord-Amerikaanse band die ook zo ontzettend Brits klinkt wordt er geput uit een arsenaal aan originele instrumenten die je niet direct zou koppelen aan rauwe punk, maar pakt het allemaal zeer geslaagd uit. Op Off The Leash, het zevende album, gebeurt - inderdaad net als bij de Murphy's - wederom niets nieuws, maar is het gewoon weer prima vertoeven. Althans, het is een klein beetje schrikken wanneer op "The Ballad Of Greyfriars Bobby" opeens banjo's en andere country invloeden doorklinken, maar gelukkig worden deze al snel naar de achtergrond gedrukt door het meer vertrouwde doedelzak geriedel. Voor de geoefende luisteraar zijn mooie (zelf verzonnen) legendes en dronkenmanspraatjes hoorbaar in de teksten van mompelaar en zanger Paul McKenzie, wiens stem overigens steeds meer begint te lijken op Social Distortions Mike Ness. Een prettige ontwikkeling, naar mijn mening. Al met al een prima zomers tijdverdrijf voor de kroegtijgers en liefhebbers van meezingen.

Hoera de zon scheen! Daarom gaven vijf van deze cd's weg in een prijsvraag. Leve Fat Wreck! Leve File Under! Maar je bent nu te laat hier.

#| |

| Prijsvraag | Zeke | 24 juli 2008 - 16:21 | reacties (0)

Het bedenken van een albumtitel die pakkend is en ook nog eens goed de lading dekt van de inhoud van de cd is een kunst die lang niet door een ieder even goed beheerst wordt. Hoe veel kansloze titels ik wel niet in mijn collectie heb staan... Th' Legendary Shack Shakers kozen met hun bandnaam al voor een bijkans onovertrefbaar kazige titel, maar hebben gelukkig een beter gevoel voor de naam van hun albums. Swampblood somt in één woord perfect op wat je kunt verwachten wanneer je de vijfde cd van dit in Nashville (Tennessee) gehuisvede trio in het laatje legt. Modderige Rock n' Roll, opgedirkt met een zwerm aan typische instrumenten als banjo, viool en mandoline. Hier boven uit steekt met kop en schouders de lekker authentieke mondharmonica van zanger Cole J.D. wilkes, welke me in veel gevallen sterk doet herinneren aan het virtuoze snerpende geluid van de helaas te vroeg overleden Lester Butler (Red Devils). De afwisselend lekker lome en meer uptempo liedjes van de Shakers zijn nooit echt bovenmaats geweldig, maar het vakmanschap en de ambachtelijkheid staalt er aan alle kanten vanaf. Teksten die de spot drijven met de zwaar religieuze toon die er in de thuishaven (het zuiden van de VS dus) gevoerd wordt, geven de band een prettig cynisch karakter en het geflirt met necrofilie en executies maakt het allemaal ook nog eens een tikkie zwartgallig. Al met al valt er genoeg te beleven en is Swampblood een avontuurlijke en humoristische fictieve rit door het moeras.

#| |

| Into The Great Wide Open 2009 | Zeke | 17 december 2007 - 16:22 | reacties (0)

Evil Bitch, Fuck Off, Piece Of Shit, Fucking Shit, Fuck This Shit, Fucked Up Shit, OK, Fuck It. Zomaar een greep uit de titels van de vijftien liedjes die het Amsterdamse trio Rene SG in een poep en een scheet voorbij laten flitsen op hun tweede album Rene SG2. Ik kan daar veel moeite voor doen om het ingewikkelder of intelligenter te laten overkomen, maar meer is het eigenlijk niet. En ja hoor, vraag me niet waarom, het slaat nog aan bij mij ook. Ik kan wel genieten van compromisloze garageherrie die is af gemixt door iemand die Berthus heet. Heel veel authentieker wordt het niet. Dan nog snel even de namen voor het referentiekader: Zeke, PPSR, Dwarves. De liefhebbers weten genoeg, de rest leest dit stukje nu toch al niet meer.

#| |

| Zeke | 03 december 2007 - 12:23 | reacties (0)

In mijn cd collectie bevinden zich een aantal exemplaren die letterlijk kapot gedraaid zijn. Ze doen het simpelweg niet meer en ik ben dan ook blij dat ik ze in een eerder stadium al eens in mp3 heb omgezet. Wat dat betreft is het een uitkomst dat enkele van deze cd's momenteel opnieuw worden uitgebracht. Het legendarische titelloze album van Operation Ivy is hier een mooi voorbeeld van. Legendarisch omdat het de band is die de onbetwiste grondlegger is van het moderne skapunk genre in het algemeen en punkband Rancid in het bijzonder. Voor de originele plaat ben ik ooit eens half San Francisco afgelopen, op zoek naar dat ene winkeltje waar hij nog op vinyl te vinden zou zijn, terwijl de cd ergens halverwege de jaren negentig al eens in een herdruk bij Lookout Records verscheen. Vanaf dat moment was hij een tijdje eenvoudig verkrijgbaar, maar sinds een jaar of vijf botert het niet meer zo tussen het label en haar bands van het eerste uur (kort gezegd: ze kregen niet betaald). Dat alles heeft er vast aan bijgedragen dat Rancid-voorman Tim "Lint" Armstrong - die ooit samen met bassist Matt Freeman in Operation Ivy zat - het heft in eigen handen heeft genomen. Armstrong is inmiddels een grote man in platenland met zijn eigen label Hellcat en het is voor hem dus een peulenschil om dit stukje punk erfgoed te onderhouden. Het remasteren zal vast allemaal heel gezellig en belangrijk geweest zijn, maar ik hoor het er persoonlijk niet aan af: de 27 liedjes klinken nog net zo heerlijk blikkerig en low-budget als ze in 1989 deden en dat is maar goed ook. Deze heruitgave is onmisbaar voor al die jonge skatertjes die interesse hebben in hoe het allemaal begonnen is en daarnaast een prima gelegenheid voor de wat ouderen om eerdere stuk gedraaide exemplaren waardig te vervangen.

#| |

| Zeke | 13 november 2007 - 12:23 | reacties (1)

Van de enorme berg Amerikaanse emobandjes die het afgelopen jaar mijn boxen zijn gepasseerd heeft niet meer dan een handvol een blijvende indruk gemaakt. Dat heeft niets te maken met productie of iets dergelijks, alle cd's zijn steeds weer superstrak en moddervet, toch wil het op de een of andere manier maar niet echt tot leven komen. Ik vond het steeds moeilijk om te omschrijven wat ik dan precies mis, maar na drie minuten luisteren naar Crushing Caspars weet ik weer helemaal hoe het zou moeten. De Duitsers nemen me tien jaar mee terug in de tijd, ver voordat de gladde drumlijntjes en eentonige jankzangers de alternatieve hitlijsten domineerden. Een scheut ouderwetse Europese hardcore is precies wat ik nodig had om weer een beetje plezier in de muziek te houden. Natuurlijk is er vast een heleboel mis vandaag de dag maar - laten we eerlijk zijn - soms is het ook wel lekker als het allemaal wat minder zwaarmoedig en huilerig is. Soms word ik gewoon heel erg blij van vier mannen met namen als Snoopy, Ronny en Botte die lekker overzichtelijk door 15 stoere liedjes heen rammen en zich bevinden op het niveau van: "Hardcore, what does it mean to you today? Seems like a tattoocontest, it's boring to me". Je proeft aan alles dat er niet bijster veel tijd is genomen om originele maar geforceerde tekstuele vondsten een plaatsje te geven en ook de muzikale begeleiding is sober maar daardoor des te strakker. Dat maakt The Fire Still Burns tot een album dat in al zijn simpelheid een ware verfrissing is tussen de moderne overdaad en daarnaast ook nog eens gewoon snoeiend hard rawkt!

#| |

| Zeke | 22 oktober 2007 - 08:53 | reacties (0)

Een artistieke en sobere foto van een stoere man siert de voorkant van de debuutcd van Chris Volz. U zou hem kunnen kennen als voorman van Flaw en later Five Bolt Main, maar - daar ben ik heel eerlijk in - dat zei mij tot voor kort ook weinig. Na een gematigd succes met voornoemde bands is Volz op de solotoer gegaan. Zoals zo vaak met stoere zangers van harde bands gebeurt, wanneer ze het in hun eentje doen, worden de scherpe randjes vervangen door een meer emotionele kant. Desondanks is Redemption geen softe plaat geworden en voert de harde gitaar de boventoon. Muzikaal heeft het helaas allemaal weinig om het lijf: saaie eentonige gitaarpartijen en drums die net zo goed uit de computer hadden kunnen komen. De stem van Volz moet de liedjes naar een hoger niveau tillen en hij heeft inderdaad een goede strot. Waar het in het verleden nogal schreeuwerig was, vertoont zijn stemgeluid nu grote gelijkenissen met Disturbed's David Michael Draiman, toch zeker niet de minste zanger. De vergelijking met Disturbed reikt niet veel verder, het gebrek aan pakkende liedjes is daar te schrijnend voor. Toch denk ik dat Redemption vooral in de Verenigde Staten, waar kitscherige slijmrock vaak goed aanslaat (herinnert u zich Creed nog?), stiekem best wat succes zal oogsten. Ik vind het echter ronduit saai en voorspelbaar.

#| |

| Zeke | 01 oktober 2007 - 16:23 | reacties (0)

Waar Keith Caputo altijd en overal als de grote man achter Life Of Agony wordt gezien, is het stiekem bassist Alan Robert die het brein is achter de muziek. Blijkbaar is dat nog niet genoeg, want Robert is momenteel met Spoiler NYC druk bezig zijn agenda nog wat verder te vullen. Op het eerste gehoor heeft de weinig ingewikkelde straatpunk op Grease Fire In Hell's Kitchen weinig raakvlakken met LOA. Hier is geen plaats voor dramatiek of emotionele toestanden, gewoon drie mannen die twaalf liedjes in een half uur van A naar B rammen, in de beste traditie van Rancid, Social Distortion en zelfs een tikkie Ramones. Ik kan me goed voorstellen dat een dergelijke uitlaatklep prettig moet zijn, maar om nu te zeggen dat het een cd oplevert die de wereld op haar grondvesten zal doen schudden, niet echt nee. Roberts is als zanger nogal monotoon en kan niet teren op een opvallend of uniek stemgeluid, iets wat juist in dit genre zoveel extra kan brengen. Natuurlijk is er op de cd zelf weinig aan te merken: de productie is tiptop in orde en het artwork ziet er piekfijn uit. Het gebrek aan échte prikkels zorgt er helaas voor dat Spoiler NYC wat mij betreft toch geen afstand kan nemen van het stempel hobbybandje of bijprojectje.

#| |

| Zeke | 21 juli 2007 - 09:02 | reacties (0)

Omdat de release al een tijdje in de lucht hing en er meerdere liefhebbers op de File Under -redactie rondlopen die Strung Out een warm hart toedragen, was het voor ondergetekende even een kwestie van werken met de ellebogen om dit stukje te kunnen schrijven. De reden voor deze inspanning is simpel, soms ben je als recensent echt even toe aan een gegarandeerde knaller en dan ben je bij deze jongens doorgaans aan het juiste adres. Op Blackhawks Over Los Angeles lijkt er dan ook geen wolkje aan de lucht en wordt de verwachting eigenlijk vanaf de eerste tonen ingelost. Zoals bij de voorgaande zeven albums valt mijn mond weer regelmatig open van zoveel technisch machtsvertoon (die drummer! die gitaristen!) en valt er totaal niets af te dingen op de liedjes. Ok, hier en daar popt er een ietsepietsie emo op, maar neem het ze eens kwalijk. Ik gun die jongens ook best een extra zakcentje dus laat ze gerust een graantje meepikken uit de schijnbaar onuitputtelijke emo-ruif. Maar dan, na een draaibeurt of tien en een weekje later, gebeurt er iets geks. Ik betrap mijzelf erop dat ik het wel gehoord heb nu en voel weinig behoefte om de cd weer in de lade te leggen. Iets wat mij nog niet eerder bij deze band overkwam is nu een feit: Strung Out gaat vervelen. Natuurlijk is iedere riff zo vet als modder en zijn er ontelbaar veel bands die nog niet eens de teennagels zouden mogen knippen van deze gasten, desondanks lijkt de sleet er in te zitten. Waar ze eerder steeds geslaagde pogingen ondernamen tot vernieuwing of perfectionering van het geluid is Blackhawks niet meer dan een herhaling van zetten. Wel een hele goede herhaling, begrijp me niet verkeerd, maar dat doen bands als Pennywise en NOFX ook al jaren. Drie jaar geleden schreef ik nog over de perfecte punkmetal, daar blijf ik bij want ook Strung Out kan zichzelf blijkbaar niet meer overtreffen.

#| |

| Zeke | 09 juli 2007 - 08:53 | reacties (2)