Mimile – Stornoway

Eigen beheer

In de jaren zestig bewees Sly & The Family Stone al dat de klarinet een “funky” instrument is; laat staan een basklarinet. Nu klinkt Hubert-Jan Hubeeks basklarinet allerminst funky in ‘I Still Do’. Het fraai ingetogen derde nummer op Stornoway, het nieuwste album van Mimile. Maar het album trapt juist wél funky af met opener ‘Perfectly Wrong’. En daarmee verrast voormalig The Scene-bassiste Emile Blom van Assendelft. Ze lijkt sowieso gegroeid in haar rol als leading lady van Mimile op deze tweede langspeler. Het muzikale avontuur op deze plaat heeft ongetwijfeld ook te maken met de fraaie locatie waar Emilie inspiratie opdeed voor de nieuwe nummers. Dat was op het Schotse eiland Lewis (in Schots-Gaelisch: Eleòdhas) in de Buiten-Hebriden. Een locatie waaraan het album (en de titeltrack) haar naam ontleent. Stornoway (in Schots-Gaelisch: Steòrnabhagh) is immers de hoofdstad van de Schotse Buiten-Hebriden. De fraaie foto’s aan de binnenzijde van het tekstboekje bij de CD maken de avonturier in mij in ieder geval wakker en zorgen voor de nodige reiskriebels. Naast de verrassende opener ‘Perfectly Wrong’ en het fraaie ‘I Still Do’, zijn ‘You Win’, waarop Emilie en haar mannen bevangen lijken door de geest van David Byrne en titeltrack ‘Stornoway’ de hoogtepunten. Vooral op die laatste track — met een duidelijke Pink Floyd-feel — is niet beknibbeld op extra strijkers (de van het Pavadita Tango String Quartet afkomstige Sophie de Rijk en Eva van der Poll, nemen daarvoor de honneurs op viool waar in dit nummer). Na een eerste draaibeurt overdonderd de veelheid aan stijlen nog een beetje, maar om met Jan Douwe Kroeske te spreken: “Stornoway is een groeiplaatje.”

File: Mimile – Stornoway
File Under: Groeiplaatje
File Social: [Facebook] [Twitter] [Instagram]

Mimile – It’s Going Up Not Comin’ Doon

MimileIt’s Going Up Not Coming Doon is de solo-debuutplaat van Mimile (spreek uit: Mie-miel), het pseudoniem waarachter Emilie Blom van Assendelft schuilgaat. Voor Mimile, die bij het grote publiek vooral bekend is als bassiste van The Scene, was deze plaat vooral therapeutisch. Het hielp haar dealen met het noodgedwongen einde van The Scene. The Scene’s frontman Thé Lau was er (gelukkig voor haar) nog lang genoeg om haar van de nodige feedback te voorzien. Het levert een kleine intieme plaat op die eigenwijs genoeg is om te kunnen spreken van een eigen signatuur. Bij het beluisteren wordt duidelijk dat Mimile een écht jaren tachtig New Wave-meisje is. Weliswaar eentje met Nederlandse roots, want de verwantschap met een band als The Nits, Fay Lovsksy, maar ook met Nederpop-mastodonten als bijvoorbeeld het Goede Doel, is duidelijk hoorbaar. Ze verliest zich echter nergens in de pathos en het grote gebaar waar haar oude frontman het patent op leek te hebben. Wat misschien wel een minpuntje is, is dat ze op dit album voor het Engels kiest. En niet voor het in haar geval toch meer voor de hand liggende Nederlands. De keuze voor Engels geeft haar in ieder geval de mogelijkheid voor een opmerkelijke cover. Namelijk het van Lisa Hannigan bekende “Lille”. Een song waarbij ze zichzelf op accordeon begeleidt. Dat ze met die song het origineel overtreft zou echter te veel eer zijn. Al was het maar omdat Mimile nu eenmaal geen zangeres van het kaliber Hannigan is. Maar haar cover is allerminst verdienstelijk. Meer indruk maakt ze echter met het eigen “Waitingroom” dat het soort lekker voortzeurende gitaarriffje heeft waar U2’s The Edge het patent op lijkt te hebben maar ook “Dangerous” en het stoïcijns ritmische “Red Shoes” zijn erg fijne songs. Het is te hopen dat Mimile het niet bij dit ene album laat. En een volgend album mag ook best iets langer zijn.

mij=Coast to Coast

File: Mimile – It’s Going Up Not Comin’ Doon
File Under: Muzikale therapie
File Social: [Facebook] [Twitter] [Instagram]
File Video: [Elephant in the Room]