De eerste klanken van de cd Corbelijn en zelfs van de Delftse Corbelijn in het algemeen vernam ik terwijl ik achter het stuur van onze auto zat. Ik had de gordel om gedaan, de auto gestart en de cd- speler slikte de cd in. De gordel had ik bij wijze van spreken helemaal niet meer nodig, want ik werd als het ware naar achteren geduwd door de kracht van de stem van zanger Jean-Marie Tournier in de opener “Becoming Time”. Lang geleden dat ik zo’n kracht van een singer-songwriter hoorde, een beetje à la Damien Rice dat hier in het bijzonder versterkt wordt door het gebruik van een cello. Corbelijn is echter geen solo-artiest, maar een trio. De wat vreemde naam Corbelijn is de naam van de hoofdpersoon uit de roman Stoom van Willem van Toorn. Het zal. Het album is opgenomen onder leiding van Frans Hagenaars, vooral bekend van Excelsior Records. Dit album is echter uitgebracht bij een ander Nederlands label Dying Giraffe Recordings, waar we er wat mij betreft niet genoeg van kunnen zijn. Corbelijn begint dus sterk, zet me met de rug tegen de stoel en geeft me geen ruimte om weg te vluchten van de melancholie. Als ik echter een aantal nummers beluisterd heb dan dwalen mijn gedachten af. De productie en mastering is sterk, maar de liedjes lijken wel een beetje een trucje dat hier en daar wel wat vuurwerk kan gebruiken. Desalniettemin heet ik de heren welkom in Nederland Muziekland en hoop dat ik nog veel van ze zal horen.
mij=Dying Giraffe / Sonic