Het Gloren – Glorie 123

Een fikse portie lef kan Floris Schrama niet ontzegd worden. Ik durf er een lief ding onder te verwedden dat er geen recensie gaat verschijnen waar de naam Spinvis niet zal vallen. Maar hij lokt dat dan ook zelf uit. Niet eens zozeer doordat zijn stem hem duidelijk in het midden van het land – ik zal niet zeggen in Nieuwegein – plaatst, maar vooral door openingsnummer “Zomerdagen Oostenwind”. Dezelfde associatieve, melancholische teksten en dezelfde even melancholische invulling van de muziek. Met evenveel recht zou je kunnen wijzen naar Roosbeef of Meindert Talma dankzij de schijnbare naieve, oprechte teksten en soms erg eenvoudig klinkende begeleiding. Een beschuldiging van epigonisme houdt godzijdank niet het hele album stand. Of het de hulp en inbreng is van Wouter Kors en Gerben Houwer (van labelgenoten We vs. Death) of dat Floris Schrama slim genoeg is om zelf een andere weg te kiezen dan de eerder genoemde muzikanten doet er niet eens toe. Het Gloren laat een fikse portie vakmanschap horen als het gaat om liedjes maken en durf om te experimenteren. Evengoed zou je een buitenlandse held als Bill Callahan als invloed kunnen noemen. De ondertoon is herfstig en de teksten soms wat gezocht (het gebruik van bestaande liedteksten als “In Holland staat een huis” en “Niemand laat zijn eigen kind alleen”), maar Glorie 123 laat wel iemand horen met lef.

Mij=Beep!Beep! Back up the Truck