Vreemd dat het album Lateness Of Dancers mijn eerste kennismaking met het duo Hiss Golden Messenger is. Het is namelijk al hun vijfde plaat en hij bevalt mij erg goed. Hiss Golden Messenger bestaat uit M.C. Taylor en Scott Hirsch en de tien nummers op hun vijfde cd kun je omschrijven als de betere alt.country. Taylors stem klinkt als Tom Petty meets Bob Dylan. Met deze lekkere gruizige stem zingt Taylor over persoonlijke thema’s waardoor het album intiem en vertrouwd aanvoelt. Alsof Taylor zijn persoonlijke beslommeringen met je wil delen, zo klinkt het. Prijsnummers zijn het melancholische “Mahogany Dread”, het aanstekelijke “Saturday’s Song” met een onweerstaanbare gitaarriff en de spirituele zoektocht in afsluiter “Drum”. Maar het mooist vind ik het titelnummer, waarin Taylor alleen met zijn akoestische gitaar en met hulp van de broers Cook van Megafaun en zangeres Alexandra Sauser-Monnig het kippenvel op mijn armen weet te krijgen. Lateness Of Dancers is een ultieme herfstplaat die je verwarmt, behaagt en bij elke luisterbeurt mooier wordt.
mij=Merge