Ik heb het helemaal gehad met de wereld om me heen. Somber en verlaten zit ik in een lege kamer. Voor me ligt een klein boekje dat mijn aandacht trekt. ‘Open mij, dan laat ik je de wereld anders zien’, lijkt het te zeggen. Als ik dat na enig aarzelen doe – ik ben tenslotte eerder teleurgesteld door dergelijke beloftes – zie ik prachtige zwart-wit foto’s van sober belichte sneeuwsculpturen. In het boekje steekt ook een zilverkleurig schijfje. Als ik dat schijfje laat ronddraaien blijkt het een poort naar een wereld waarin sneeuw de verbindende factor is. Een wereld waar niets is wat het op eerste gezicht lijkt. Een sneeuwvlok valt zijn einde tegemoet en blijkt daarmee een symbool van vergankelijkheid. Een dode vrouw rijst op uit een ijskoud meer om op zoek te gaan naar haar verloren hond. Een tweede vrouw verhaalt van haar erotische avonturen met een sneeuwman, smeltend in haar bed na een nacht van intense kou en passie. Een yeti wordt beschermd door bergbeklimmers, twee geliefden raken elkaar constant kwijt in de eeuwigheid, er wordt meedogenloos tot 50 geteld temidden van een gure sneeuwstorm, en in het achtergebleven sneeuwlandschap blijken engelen dichterbij dan we willen beseffen. De prachtige, hypnotiserende vrouwenstem die me deze alternatieve werkelijkheden toefluistert doet verdriet én hoop in me opwellen. Het is een wereld waar ik geen afscheid meer van wil nemen. Maar niets duurt eeuwig; het schijfje stopt met draaien, ik verlaat haar wereld en stap met hernieuwde kracht terug mijn woonkamer in. Het boekje is inmiddels op de grond gevallen en ligt in een kleine plas; tranen van gesmolten sneeuw.
mij=Fish People
4 reacties