Het genre singer-songwriter is inmiddels behoorlijk uitgekauwd en het is daarom moeilijk om je te onderscheiden. Sommigen krijgen er nooit genoeg van, maar ik neem het liever in mate (maar dan wel goed) tot me. Nathalie Prass zou je een singersongwriter kunnen noemen, maar zij is de uitzondering op de saaie massa. De Amerikaanse heeft onderdak gevonden in de stal van Matthew E. White, die overigens zelf in maart met een album komt. White tekende samen met Trey Pollard voor de productie. Prass mocht gebruiken maken van de muzikanten die Spacebomb Records – lees White – zoal ‘gebruikt’. Zij geven aan de liedjes van Prass een bijzondere schwung – ik heb een zwak voor blazers. Het is een beetje jazzy, maar dan wel aan de goede kant van de streep. Het heeft soul, maar dan op een subtiele manier. De begeleiding is soms orkestraal, maar klinkt dan eerder gedetailleerd dan dat het gaat om de bombast. Ze geven de aparte stem van Prass – ik moest er even aan wennen – een heerlijk bad waarin deze maximaal maar bescheiden tot haar recht komt. Maar het belangrijkste zijn de liedjes die me raken. Nog wel even melden dat het album in 2012 eigenlijk al gereed was, maar het promotiebudget van White op was. Hopelijk ligt de opvolger al klaar en komt deze begin 2016 op de markt. Ik krijg namelijk geen genoeg van deze debuutplaat van Natalie Prass.
mij=Spacebomb