Genève mag dan niet bepaald een grote reputatie hebben als het gaat om rock ‘n’ roll, de belastingwetgeving schijnt er wel erg genereus te zijn: Phil Collins, Tina Turner, Shania Twain en consorten wonen er. (Waarmee het rock ‘n’ roll-gehalte van de stad meteen gedefinieerd is.) Gelukkig komt ook het bijzondere Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp er vandaan. Hun naam bevat twee keer een eerbetoon. Het is zowel een knik naar West-Afrikaanse combo’s als Orchestre Tout Puissant Konono n°1 en Orchestre Tout Puissant Polyrytmo, als een vernoeming van de avantgardist Marcel Duchamp (u weet wel, die van het fietswiel op een krukje en het urinoir). Waarmee meteen is gedefinieerd hoe internationaal – en enigszins arty – deze band is. Hun muziek is dan ook geen rechttoe-rechtaan pop. Ze mengen wereldmuziek, punk, avantgarde en folk tot een bijzonder geheel. De meest directe associatie is die met Chumbawamba, dat in hun beginjaren ongeveer hetzelfde deed – maar wel vele malen kwader klonk – en daar ook eenzelfde combinatie van instrumenten voor gebruikte. Naast gitaar, bas en drums zijn dat blazers, een fikse hoeveelheid percussie en allerlei niet te herleiden geluiden. Daar komt bij dat zangeres Liz Moscarola soms bijna klinkt als Alice Nutter, de eerste zangeres van Chumbawamba. Om die vermaledijde jaren tachtig terug te halen: G.W. Sok – voorheen van The Ex – werkt hier mee, er wordt een nummer van Dog Faced Hermans (deels) gecovered en de productie was in handen van John Parish. Intrigerende plaat.
mij=Red Wig
4 reacties