Op basis van de hoes een stukje schrijven over de te bespreken cd. Het zou wel erg makkelijk zijn. Toch heb ik hier wel eens een discussie over gehad, want soms is het allemaal zo voorspelbaar. Het is dat we het ook wel eens mis zouden hebben, want anders was de verleiding bij het halen van deadlines misschien soms wel te groot. De voorkant van de hoes van Hola Ye-yeah! van Sheetah Et Les Weissmüller lijkt al duidelijk aan te geven waar we het in dit geval moeten zoeken, namelijk de sixties. Het is een rerelease of een bandje dat de mosterd uit dat decennium haalt. Het laatste blijkt het geval. De grap dat de hele band Weissmüller heet kennen we wel en Sheetah zal wel wat met Tarzan te maken hebben. Als ik door het instrumentarium ga dat de band gebruikt zie ik orgels staan. Die zullen dan wel vet terugkomen in de sound. De titels van de liedjes zijn allemaal in het Frans, op “My Little Red Book” na dat door Burt Bacharach en Hal David geschreven is. Als ik sixties van nu en Franstalige liedjes combineer dan moet ik aan de single “Je Suis Parti” van de Rotterdamse The Madd denken. En inderdaad, muzikaal is Sheetah Et Les Weissmüller de Franse evenknie van deze band. Het vijftal komt uit Lille en doet precies wat ik dacht. Een bandje dat door hun energie een glimlach op mijn gezicht tovert, maar dat krijg ik al snel bij muziek uit of geïnspireerd op de zestiger jaren. Tja, als ik het dan toch over voorspelbaar heb.
mij=Screaming Apple / Clearspot
voorspelbaar mischien, maar daar hoeft niks mis mee te zijn.
de betere muziek voor de leukere feestjes, check de celluloid gurus.