Wat was het toch een geweldig feest in 1979. De kids die net te jong waren voor de punk-explosie ontdekten de Jamaicaanse ska van zo’n tien jaar eerder, mixten dat met de power van de punk en hopla, door The Specials, Madness, The Beat, Bad Manners, The Selecter en een reeks andere bands werd de soundtrack van een generatie gecreëerd. En hoewel niet elk bandje de eeuwige roem wist te bereiken wist The Selecter dat met twee wereldhits, “On My Radio” en “Missing Words” wel te bereiken. Zonder oprichter en gitarist Neol Davies timmeren zangeres Pauline Black en toaster/zanger Gaps Hendrickson nog altijd aan de weg. Subculture is daarvan het laatste bewijs. Het album is tevens het bewijs dat er voor The Selecter niet veel veranderd is in de wereld. Nog altijd is de basis de lekker dansbare beat van de ska- en rocksteadyritmes, de uit duizenden herkenbare stem van Pauline Black en gevarieerd doch nergens spectaculair songmateriaal. Af en toe weet de band je een beetje te verrassen zoals op “Breakdown” waar de lome melodica en sfeervolle trombone een seventies reggae-sfeertje weten te bouwen die hier en daar zelfs doet denken aan die megahit “Ghost Town” van hun tijd- en scenegenoten The Specials. Maar dansbare songs is waar het hier echt om draait. De zonnige rocksteady van “Karma” bijvoorbeeld of het zeer lekker radiogevoelige “Walk The Walk”, een nummer dat zeker niet zou misstaan in de zomerplaylists van Radio 2 denk ik. Het slotnummer heet “Still I Rise” en die woorden worden vol overtuiging gezongen door Pauline Black. Want hoewel het genre nog altijd leeft is The Selecter nooit zo groot(s) geworden als sommige van hun tijdgenoten, simpelweg omdat ze misschien net te weinig hits wisten te scoren en (in vergelijking met The Specials en Madness) hun songs net te gewoontjes waren. Tegelijkertijd is dit voor de liefhebbers gewoon een prima plaat zonder pretenties maar vol zomerse klanken die voorzeker ook live goed te genieten zullen zijn.
mij=DMF