Onlangs stond er een bloederige foto in de krant waarop neergemepte zeehonden lagen omringd door Canadese jagers. De meeste mensen zullen dat wel zielig vinden, maar ik vind dat die jagers groot gelijk hebben. Die zeehonden vragen erom als ze zo zielig kijken. Die Noorse en Japanse zeevaarders slachten op hun beurt weer terecht die lompe water spuitende walvissen af. Wat hen je er ook anders aan? Wij mensen hadden dit overigens al veel langer door. De dodo maakten we een kopje kleiner en ook de reuzenalk ontkwam niet aan zijn verdiende lot. Die stomme pinguïns konden niet eens vliegen. Je hebt echter mensen die dit zielig vinden en een afbeelding van reuzenalken op hun cd zetten en die dan ook nog de titel geven The Wildlife Album. Lekker makkelijk. De bedenker van dit alles is Colin Harper. Hij bedacht er ook nog twee goede doelen bij om het te rechtvaardigen: Wereld Natuur Fonds en The Wildlife Trust Ulster in Noord -Ierland. Al zou ik niet weten wat er voor bijzonders in Ulster leeft (of niet meer leeft). Het zou ook kunnen zijn dat de deelnemende artiesten zelf met uitsterven bedreigt worden, zoals Cara Dillon, Martyn Joseph, Duffy Power, Jan Akkerman (ja, uit ons land), Roy Harper (ja, hij leeft nog) en Fairport Convention (ja, ze bestaan nog). Het is een aaneenschakeling van traditie in folk, jazz, blues, en klassieke barokke muziek. En nu komt het vervelende. Het is een fijne cd die gelukkig (jawel!) bijna tachtig minuten duurt, achttien nog nooit uitgebrachte nummers bevat en een prettige opbouw kent. Hier en daar is er wel een misser waaronder de bijdrage van onze eigen deelnemer en een gesproken tekst halverwege de cd. Verder kan ik weinig bedenken om dit wild neer te meppen. Moet ik het van pure ellende toch maar aanprijzen.
mij=Market Square / Bertus