Oei. Bij het nazoeken van de informatie voor deze recensie kom ik er achter dat ik het Britse Vega vier jaar geleden al eens besproken heb. Dat had ik in de tussentijd dus grondig uit mijn geheugen gewist. Gezien die recensie is dat niet zo vreemd. Vega was destijds goed verzorgde formule-AOR van een stel mannen die echt wel weten hoe ze fatsoenlijke songs moeten schrijven en uitvoeren, maar die er niet in slagen er dat beetje extra aan mee te geven. Iets wat uitgesproken slecht is onthoud ik wel, maar dat was ook niet het geval. Ook op Stereo Messiah zijn de songs bijna allemaal een minuutje of vier en gaan ze vlot naar een uiterst meebrulbaar refrein. De productie is niet te soft en zanger Nick Workman heeft een behoorlijk bereik en is vooral in de snellere tracks prima. De drums hadden soms een tikkie minder dominant gemogen, zoals het trouwens sowieso nogal een koptelefoonproductie heeft, maar verder lijkt er niet zoveel mee mis. Een beetje Def Leppard, een beetje Bon Jovi en vooral een heleboel meezingbaar. Na een paar nummers valt echter op dat de slaggitaarpartijen vaak hetzelfde zijn, zowel qua geluid als qua opzet, en dan wordt het verschil met hun voorbeelden pijnlijk duidelijk. “10 X Bigger Than Love” heeft wél een apart gitaarloopje en is daarmee meteen een hoogtepuntje, net als de afsluitende ballad “Tears Never Dry”. “Gonna Need Some Love Tonight” is daarentegen een draak van een track. Na verloop van tijd krijg je het idee dat ze geprobeerd hebben alleen maar singles te schrijven. Maar een serie singles levert zelden een goed album op, en eerlijk gezegd is dat hier ook niet het geval. Waarschijnlijk zal ik bij een volgende gelegenheid wél weten dat ik Vega al eens besproken heb, maar aan het gebodene ligt het niet. De kans dat ik dit album nog eens opzet lijkt me namelijk niet zo bar groot.
mij=Frontiers/Rough Trade