De jonge Amerikaan Joe Williams klinkt op zijn debuut Smoke in zijn eentje als een Britse band. Knap. Denk Roxy Music, denk Hot Chip. Net als eerder door mij besproken mindere goden als Khan en My Sister Klaus is zijn electrofunkpop zowel futuristisch als ouderwets. Het geluid is jaren ’80, maar de manipulaties zijn van nu. Zoals de albumtitel al aankondigde hebben de liedjes wat ongrijpbaars. De grooves swingen, maar op een quirky manier. Je kunt er alleen maar rare robotdansjes op doen. Tot je bruut onderbroken wordt door “Lice In The Rainbow”, drie minuten gebliep uit een ontplofte mobiele telefoon. Klieren hoort er ook wel bij, het herinnert eraan dat een zelfverzekerd muzikant hier de touwtjes in handen heeft. We mogen weer verder dansen in “Violator”, mijn favoriete nummer, alhoewel ik Williams daar in zekere zin tekort mee doe. Ik pik het voornamelijk eruit dankzij het New Order-intro (in zowel bas als gitaar) terwijl de man toch zoveel meer is dan een rip-off. Let alleen al op hoe hij in hetzelfde nummer valse echo’s heel verslavend door de instrumenten weeft. Met New Order heb ik ook mijn enige kritiekpunt te pakken. Waar de dansdeunen van de Mancunians haast altijd melancholie bevatten, slaat op de tweede helft van Smoke de meligheid toe. Niet dat er iets verandert muzikaal, het is meer dat m’n tong in mijn wang dreigt te blijven plakken.Knipogen kan ik namelijk niet.
mij=Domino / Munich