Dat Iswhat!? geen alledaagse hiphopgroep is, is meteen duidelijk. Op het hoesje knipoogt het trio bijvoorbeeld naar door geld geobsedeerde rappers, door met gouden lepeltjes een heus bling bling-diner te verorberen. Letterlijk. Wie er nou precies op de voorkant staan is me overigens onduidelijk, want in de biografie is het een komen en gaan van leden en samenwerkingen. Bandleider is in elk geval Napoleon Maddox, een niet al te bijzondere mc, die wel de oude kunst der beatboxen verstaat. Dit zorgt in de beste gevallen voor interessant wiebelende grooves, maar vaak ontstaat er chaos door drukdoenerige jazzy drums en opvallend veel saxofoon. Ik spotte geen trompet, maar de concurrentiestrijd met Kyteman zouden ze toch verliezen, al heeft het korte intermezzo “Cleaner” wel precies dezelfde rokerige huiskamersfeer. Het gros van de nummers op Big Appetite blijft echter niet hangen en gebeurt dat in “Cats” een keer wel, dan is het door een matig lijzig refreintje. Wat Iswhat!? geen goed doet, maar de plaat wel, is een duo atypische tracks in het midden. Twee absolute handjes in de lucht-nummers. Eerst is daar “Cake” waarin gastrapper Boogie Bang op een helder rockende beat een lesje in flow geeft. Weg is de rommeligheid, hij knalt scherp en verstaanbaar door de speakers. ‘I ain’t got nothing man in common with you tough guys’. Het daaropvolgende mysterieuze “Cafetaria” begint als een skateboardfeestje van Lupe Fiasco. ‘Drop it’ kondigt Ill Poetic droogjes aan voor er een geniaal frutselige Madlib-achtige beat de periodiek opduikende soul-sample komt ondersteunen. ‘You see the thing about rappers is, we all think we’re better than these other rappers is’.
mij=3C / V2