‘Daaaggggg’, en dan zwaaiend met zijn handje neemt Ewie Jr. afscheid. De hele dag door. Niet beseffend dat afscheid nemen niet altijd leuk is, soms bijzonder vervelend, maar dat dit helaas bij het leven hoort als dag bij nacht. Oef, senior spreekt. Erland & The Carnival neemt ook afscheid, niet van de muziekwereld, maar als hoofdthema op hun derde album. Achter deze band zitten de musici Erland Cooper, Simon Tong (The Verve) en David Nock (The Orb). Hun laatste album stamt alweer uit 2011, maar ze zijn terug. Nadat hun folky sound steeds psychedelischer leek te worden is er nu een album dat hierin een middenweg zoekt. Opvallend hierbij is dat de mix van meer traditionelere folk met een behoorlijke dot jaren ’80-elektronica, noem het maar een vette knipoog naar The Waterboys en Ultravox. Deze pakt gelukkig niet verkeerd uit, al moet ik met name aan de melancholiek van het album wel wat wennen. Hetgeen al meteen in de opener en titelnummer het geval is: ”Whose memories are these? Whose dreams are these? I have dreams tonight; In stoned, talk of me when I’m gone; I’ll keep to the shadows; After the light has gone’. Slik. Maar het is toch vooral de melodie die me meetrekt naar snikkende diepten. Cooper is echter niet de zanger van de eeuw en het duurt even voor het album beklijft. Wat gaandeweg steeds meer opvalt is hoe kleurrijk het op de eerst oor misschien wat saaie album geschakeerd is. Zo maakte Closing Time in huize Ewie toch ongemerkt menig draaiuur, waarbij ondertussen al vele afscheiden gezwaaid zijn.
mij=Full Time Hobby / Konkurrent