De Duitsers van Bodi Bill weten verdraaid goed What? ze doen. Schoot hun langspeelplaatdebuut Two In One nog wild alle kanten op, dit nieuwe album is gevuld met hippe indiedancepop. Als dat al een genre is. Verraderlijk catchy liedjes, uiterst koeltjes maar funky gespeeld, zoals Erlend Øye dat ook zo goed kan in zijn Whitest Boy Alive-project. De vocalen zijn bij Bodi Bill echter lang niet zo lijzig meer als voorheen, ze zijn echt vooruit gegaan en af en toe zelfs emotioneel. In opener “Paper” neigt het wat naar drama queen Patrick Wolf. Of Hurts, dankzij de eighties-synths. Maar het overkoepelende gevoel bij Bodi Bill is (en blijft) toch afgepaste controle. Deze gasten zijn ook goede programmeurs, ze zitten niet voor niets op een elektronisch georiënteerd label uit Berlijn. Luister maar naar het knorrende einde van “Pyramiding”, of de break in “Paper”, twee sterke tracks die klinken alsof ook topproducer Diskjokke hier een duit in het zakje heeft gedaan. Dat is hét verschil met het vorige album; daar buitelden dance en pop en ál hun subgenres in een tombola over elkaar heen, hier gaan ze in de beste liedjes (het openingskwartet!) een echte, uiterst geslaagde symbiose aan. Sterker nog, als de plaat richting het einde in “Seafoam” toch nog even een (soort van) standaard bandjesgeluid aanneemt, voelt dat totaal passé aan. Alsof we het half uur daarvoor de muziek van de toekomst hebben gehoord. En misschien is dat ook wel zo.
mij=Sinnbus
4 reacties