Poehee, The Third Eye Foundation vraagt met The Dark het uiterste van de luisteraar. Matt Elliott heeft voor zijn elektronische alias een soort avant-garde beatsymfonie in vier delen met coda geschreven. Als de ratelende idm beats na een minuutje of wat beginnen te klepperen, houden ze het volgende half uur niet meer op. Nu vormt die constante onderlaag gelukkig wel een van de beste elementen van de plaat, er gebeurt op ritmisch gebied meer dan genoeg. Zijn drie andere elementen in de compositie, zeg de variabelen, boeien me helaas minder. In openingsdeel “Anhedonia” beginnen spookhuis-achtige vocalisten (het zullen samples zijn) over de beats en orkestbrij heen te jammeren. Net zingende zagen. Gelukkig worden ze na een tijdje vervangen door diepe baslijnen. En met diep bedoel ik ook diep. Je zit te trillen op je stoel. Geniaal gemasterd trouwens, want toen ik om de Rijdende Rechter te ontlopen de bas op de equalizer fiks terugschroefde veranderde er nauwelijks wat! In tegenstelling tot de kortstondig optredende jengelaars blijft de bas twintig minuten doordenderen, om dan uiteindelijk in het laatste en beste deel plaats te maken voor strijkers. Daar wordt de compositie dan eindelijk echt emotioneel en goed. (Misschien dat al wringende voorwerk toch geholpen heeft?) Elliott komt met een Mahler-achtige melodie op de proppen, terwijl zijn beats nu definitief in een Venetian Snares-overdrive gaan, ook een man die graag knutselt met orkest-samples. Kapotte strijkers, dat doet me altijd wat. De compositie valt op fascinerende wijze uit elkaar. Onbegrijpelijk en volstrekt onnodig dat er nog een toegift volgt, die eigenlijk de boel op micro niveau (en met jungle beats) nog eens overdoet. Wel een mooie titel: “If You Treat Us All Like Terrorists We Will Become Terrorists”.
mij=Ici D'Ailleurs / Konkurrent
4 reacties