26 april 2018

Audioslave – Audioslave

Toen Zach de la Rocha in oktober 2000 uit Rage Against The Machine stapte was eigenlijk al wel gelijk duidelijk dat dit het einde zou betekenen voor RATM, net zo goed als het vertrek van Chris Cornell uit Soundgarden het einde betekende van die band. Cornell maakte na die split in 1999 wel een aardige solo-plaat in de vorm van Euphoria Morning die beter, maar anders was dan Soundgarden. Na de daaropvolgende (ietwat tegenvallende tour) bleef het lange tijd verdacht stil rond hem. RATM kondigde aan wel verder te willen gaan als band, maar gezien het aantal releases na 2000 (nul) lukte dat toch niet echt lekker. Ergens in 2001 dook het gerucht op dat Chris Cornell in de oefenruimte zat met de drie overgebleven leden van RATM en dat er misschien zelfs wel een plaat zou verschijnen nav die sessies. Tom Morello ontkende . Toch bleek het waar te zijn. Opnames van die sessies lekten uit via internet. Door problemen met managements van beide bands die het niet eens konden worden over de contracten ging het hele feesie nog bijna niet door. Dit terwijl de heren het best eens waren met elkaar! Blijkbaar liep alles toch met een sisser af, want nu is er toch Audioslave. En inderdaad: Cornell is dus niet de nieuwe leadzanger van RATM, maar wel van Audioslave 😉 Heeft Morello toch niet gelogen blijkbaar… Tja en wat kun je verwachten van zo’n plaat? Allemaal goede muzikanten, geweldige zanger, beiden uit bands met een eigen identiteit en een platenverkoop die andere bands doet watertanden. Wat je krijgt is dus precies datgene wat ik verwachtte: een mix van Soundgarden, Chris Cornell solo en Rage Against The Machine. Openingstrack en single Cochise heeft de hooks van RATM en de uit duizenden herkenbare Cornell vocalen zoals hij ze vooral in Soundgarden liet horen. En eigenlijk gaat het het hele album zo door. De ene track een snufje meer RATM, de andere wat meer Soundgarden en een derde wat meer Cornell-solo. “What You Are” en “I am the Highway” hadden zo op de solo-plaat van Cornell gekunt. Eigenlijk is dat wat mij betreft ook het manco van Audioslave. Het klinkt nog niet eigen, heeft geen eigen gezicht. Je hoort gewoon te duidelijk waar de heren de – best smakelijke – mosterd vandaan gehaald hebben. Pas bij een, zo die er komt, volgende plaat kun je denk ik een goed oordeel geven over de levensvatbaarheid en relevantie van Audioslave. Wat misschien nog wel het meest opvallende is aan deze plaat is dat ik eigenlijk geen moment de inbreng van Zach De La Rocha mis… benieuwd wat zijn tegenzet wordt.

File: Audioslave – Audioslave
File Under: sRounAdgaTrdeMn

Speak Your Mind

*