Eenzamer kan het bijna niet. Een man met zijn gitaar op een groot podium. Maar Luka Bloom is zeker niet eenzaam geweest in het Carré. De hele zaal gevuld met (te?) devote fans waarvan enkelen zelfs speciaal voor dit optreden overvlogen naar Amsterdam. Luisterend naar zijn eerste echte live-plaat vraag je je af waarom Bloom zo tegen live-platen is, want op studioplaten klinkt Bloom goed, maar op het podium vind ik het toch zeker zo mooi, zo niet mooier, wat hij laat horen. Misschien is het wel omdat je de magie van een heel concert nooit zult kunnen samen vatten op één CD. Amsterdam is dus ook een selectie van het ruim tweeëneenhalf uur durende concert uit februari 2002. En een geslaagde selectie is het. Met zijn karakteristieke gitaargeluid en dito stem speelt hij duidelijk een thuiswedstrijd in Carré. Niet zo raar natuurlijk, want Bloom nergens in de wereld zo populair als in Nederland. Hij woonde zelfs een tijdje in Groningen en noemde daar zelfs een plaat na (toen nog onder de naam Barry Moore). De dertien nummers geven een degelijk overzicht van wat Bloom in de afgelopen jaren uitgebracht heeft. Het publiek zingt als makke schaapjes mee op Mike Scotts’ “Sunny Sailor Boy” en ontvangt hiervoor complimenten van Bloom. Bloom op zijn beurt steelt de show in “Exploring the Blue”, “Gone to Pablo en “You”. Kaal, alleen en prachtig.
File: Luka Bloom – Amsterdam
File Under: Heel mooi singing, Luka, heel mooi singing!