Da’s voor Meshuggah-begrippen aardig snel na voorganger Nothing, binnen twee jaar alweer een EP en de volledige nieuwe plaat is ook op alweer komst. En deze EP is niet zomaar wat: een song van 21 minuten, alles samenvattend van wat Meshuggah is en vooral doet. En dat is de standaard leggen voor het compromisloze progressieve metalgebeuk voor de komende jaren. De gehele trucendoos wordt weer open gegooid wat betreft ritmiek. Gitaristen Marten Hagstrom en Fredrik Thordenal laten weer een aantal meesterlijke monster-riffs en dwarse soundscapes horen. Zanger Jens Kidman schreeuwt zich weer helemaal het leplazarus en met name drummer Tomas Haake blinkt uit en laat weer een paar schier onmogelijke ritmes synchroon door elkaar lopen (que?). Sneller, intenser en verbetener dan ooit in bepaalde stukken. In andere stukken juist subtieler dan ooit, paradoxaler, dieper en zoals altijd onnavolgbaar. Mensen die van een gewaagde luistersessie houden en niet bang zijn voor zwaar metalgebeuk dan wel avantfusion (denk richting Allan Holdsworth) gaan een plezierige trip tegemoet met deze meesterlijke EP. En dan komt begin volgend jaar Catch 33 ook nog.