Hoe verrast waren we toen haar debuut Solex vs. The Hitmeister verscheen. Een eigenaresse van een platenzaak die van de winkeldochters uit haar schappen een volkomen nieuw geluid wist te boetseren. Samplepop: fris, nerveuzig en zelfs uitgebracht op het Amerikaanse Matador in plaats van op een Nederlands label. Na haar derde plaat Low Kick and Hard Bop, een aantal losse dingetjes (de cover van The Stooges’ “1969”, de track “3 4 12” voor 3voor12) en het afscheid van Matador werd het stil rond Solex.Tot nu dan eindelijk haar vierde CD verschijnt: The Laughing Stock Of Indie Rock heet’ie en weer worden we verrast. De hoofdrol is voor drums en gitaar en vervormde mannenstem. De opener, “Yadda Yadda Yadda No. 1” (plaat- en songtitels zijn altijd raak bij Solex) is een trage, bijna blues-achtige track met steelguitar en de donkerbruine stem van Australiër Stuart Brown. Samples en het hoge stemgeluid van Liesbeth Esselink hebben deels plaatsgemaakt voor een meer organisch geluid en vooral meer tempowisselingen. Zoals Liesbeth Esselink in een interview met 3voor12 vertelt: het klinkt nu meer als een band dan een eenmansproject. Ook al was de totstandkoming wel wer een bijzonder verhaal van samples, knippen en plakken, zoals ze aan haar stand verplicht was. Goeie, verrassende plaat.
File: Solex – The laughing stock of indie rock
File Under: Van samplepop naar bandgeluid
File Audio: [1969]