Ronkende namen zijn het. Little Steven & The Disciples of Soul, The Plasmatics, The Ramones, Kiss, John Waite, Nona Hendrix. Overal speelde hij een riedeltje mee op zo’n beetje alle instrumenten die er bestaan, schreef her en der een nummertje of produceerde hun platen. Daarnaast nog de nodige soundtracks en op zijn dertiende was Jean Beauvoir al iets hoogs in de band van Gary “US” Bond. Met zo’n CV zou je toch wat moeten kunnen, lijkt me. Nou, dat horen we aan Chameleon niet bepaald af. Twaalf zelfgeschreven nummertjes (waarvan eentje samen met Lionel Ritchie), die ook alle twaalf ingespeeld zijn door Jean. En geproduceerd, dat spreekt vanzelf. Maar wat een draak van een album. Slechte jaren tachtig disco met een rocky randje. En omdat Jean’s vorige solo platen allen in de jaren tachtig uitgebracht zijn controleerde ik meteen maar even of Chameleon niet toevallig een rerelease was. Dat is me namelijk al eens eerder overkomen. Maar nee hoor. Echt twaalf verse nummertjes. Hoogstens te verdragen door iemand met een matje en beenwarmers, die sinds 1987 niet meer onder zijn/haar steen vandaan gekomen is. En daar zit verder niemand anders op te wachten.
File: Jean Beauvoir – Chameleon
File Under: Gauw vergeten dit