Styrofoam – Nothing's Lost

Ik ben lui. Dat komt niet doordat ik te laat naar mijn bed ging, dat komt door die cd die in mijn cd speler zit. Altijd fijn als je cd’s de schuld kunt geven, maar leg het je werkgever maar eens uit. Maar misschien is lui niet het goede woord. Ik voel me ontkoppeld. Ik voel me relaxed, ik hoef niks. Ik wil niks. Het is alsof ik niet hier hoor te zijn, wat ook zo is. Alleen ben ik er nog niet over uit waar dat dan is. Ik vermoed dat het een plek is met veel zon en strand. Waar mensen langzaam dansen op het strand, op mijn plek is het namelijk altijd warm. En de zon schijnt er. Uit de veel te grote speakers op dat strand klinkt de stem van Ben Gibbard. Ik hoor gitaartjes van Markus Acher. Ik drink een Duveltje dat Arne me aanreikt. Ik hoor de melodielijnen die hij op cd gezet heeft. Ik hoor de vrienden die hij meegenomen heeft. Iemand heeft de nieuwe cd van Styrofoam in de cd speler gepropt. De zee is donkerblauw en ik zak nog maar eens onderuit. Die iemand verdient een prijs. Ik zie Ben Gibbard. Postal Service, Death Cab for Cutie staat er op zijn t-shirt. Markus Acher staat onder een palmboom een plasje te doen. The Notwist staat er op zijn pet. Ze mochten samen met wat anderen meewerken aan de nieuwe cd van Styrofoam. Fijne dansbare, melodieuze popliedjes werden het. Liedjes die me een beetje een vreemd gevoel geven. Liedjes die me meenemen naar een plek waar het anders is. En goed. Er is nog niets verloren. Het kan nog. Allemaal.