Carnaval is gelukkig voorbij. Al dat gehos, gebrul en bierzuipen is voor een verfijnde wijnliefhebber als ik een gruwel. Eindelijk is de gelegaliseerde kinderporno (dansmariekes) weer afgelopen, zijn de blaaskapellen tot binnenshuis oefenen veroordeeld en zijn de Raden van Elf ontbonden. Je draait je om en wat denk je? Staan de Volgende Elf voor je deur! De schrik is gelukkig snel voorbij, want deze elf – het zijn er eigenlijk vijf hoor, sssssst! – hebben niets met blaaskapellen te maken. Integendeel, deze Dordtse band heeft met Seven Day Insomnia een lekkere gitaarplaat afgeleverd. Ooit begonnen als nu-metalband hebben ze inmiddels het blikveld danig verbreed. Het goede punt van nu-metalbands, strakke gitaar- en drumpartijen, hebben ze behouden terwijl ze de beperkingen van de nu-metal resoluut aan de kant hebben gegooid. Het resultaat is een gevarieerde rockplaat, waarin van alternatieve rock tot stevige metal te horen is, die hier en daar doet denken aan Foo Fighters. Typerend is dat ze niet terugschrikken voor een rustig intermezzo met piano en cello(!). Gitaarpopliefhebbers, nu-metalfans, rockliefhebbers, allemaal vinden ze hier wel hun aanknopingspunten, zonder dat het ook maar één moment een allegaartje van stijlen wordt. Veertien nummers lang weten ze een hoog niveau vast te houden en dat is razend knap. Dat deze band de cd in eigen beheer uitbrengt zegt veel over de belabberde situatie voor Nederlandse bands. En dat Next Eleven het ook zonder maatschappij wel afkan…
mij=Eigen Beheer