Ik ben een gerontorocker in hart en nieren. Voor velen staat dat synoniem met van-dik-hout-zaagt-men-hele-dikke-balken muziek. Onzin, als je het mij vraagt, want juist bij een gerontorocker gaan lange, virtuoze gitaar- en drumsolo’s er best in. Velen hebben om diezelfde reden ook de nodige waardering voor Steve Vai, Frank Zappa en Rush, acts die zich met grote regelmaat te buiten gaan aan ingewikkeld springende, buitelende en huppelende gitaar- en drumpartijen. En voor Umphrey’s McGee, want dat zit ook in die hoek. Doorgaans iets minder stevig, richting Steely Dan (vooral in de zang) of King Crimson. Het risico bij muziek als deze is dat de technische hoogstandjes de melodie ondersneeuwen of dat het allemaal te braafjes wordt. Umphrey’s McGee weet dat knap te omzeilen. Het huppelt van rock naar jazz, wandelt van jazz naar latin, springt van latin naar blues en scheurt van blues naar rock en in ��n geval (“Robot World”) zelfs naar een Kraftwerkachtig werkje. Dat alles vanuit een stevige jazzrockbasis: drumpartijen met veel roffels en fills, een basgitaar die daar voortdurend omheen huppelt en zo nu en dan ineens een versnelling van alle instrumenten tegelijk. Anchor Drops is het eerste album dat in Europa wordt uitgebracht. In de VS heeft Umphrey’s McGee met de twee voorgaande albums al een goede reputatie opgebouwd. Dit album is zelfs genomineerd voor een Jammy en ik snap wel waarom. Dit is hogeschoolmuziek, maar wel in �chte songs.
mij=Inside Out / Suburban