Op sommige bands kun je bouwen. De ene omdat ze keer op keer fantastische albums afleveren, de andere omdat plaat na plaat linea recta richting vuilstort kan. Maar er zijn ook bands waarvan elke CD weer prima is, soms zelfs goed, maar die het maar niet lukken wil om boven een lullig saaie zeven uit te komen.’De Old 97’s zijn zo’n band. Vijf platen uitgebracht in ongeveer tien jaar en geen een maal een echte misser. Vooruit, Satellite Rides was wel heel erg gladjes gedaan, maar ook weer niet echt beroerd. Eerlijk gezegd was ik ze al een beetje uit het oog verloren – logisch ook, want ze hadden een pauze van drie jaar ingelast. Maar de break en misschien ook de overstap naar hun nieuwe label New West heeft Old 97’s goed gedaan. Meer dan goed, want Drag it up is americana zoals het ooit is uitgevonden: prettig ouderwetse rootsrock in alle mogelijke stijlen met mooie braampjes. Country, bluegrass, folk, lichte psychedelica en rock, Drag it up is een reminder aan hoe Old 97’s ooit klonken, maar met dit verschil dat ze nog geen plaat hadden gemaakt waar alle songs zo uit de verf kwamen. De sound is subliem, een lekker soort warmte, voortgebracht door de plaat op te nemen op acht sporen. En dat zijn net zoveel sporen als ze punten verdienen voor Drag it up.
mij=New West / Sonic