Vanishing – Still lifes are failing

Ik ben een taalmeisje. Ik zou graag de poststructuralisten en deconstructivisten die ik liefheb kunnen citeren daar waar nodig, maar helaas, dat kan ik niet. Ik moet me behelpen met vage omschrijvingen waar ik dan weer niet helemaal uitkom om mijn halfslachtige relaas vervolgens te eindigen met de opmerking dat ik niet precies meer weet wie het gezegd heeft. Dat gaat ook nu gebeuren; ik waarschuw vast. The Vanishing is een trio uit New York, recentelijk verhuisd naar Berlijn. Toen ik de cd luisterde moest ik denken aan Nid & Sancy, van wie ik onlangs een cd besprak. Ze hebben met elkaar te maken, ook al zijn ze zich misschien niet bewust van elkaars bestaan. Teksten kunnen elkaar ook beïnvloeden, op allerlei soorten momenten. Als ik net Shakespeare heb gelezen en ik lees daarna een roman van een hedendaagse Nederlandse schrijver heeft die laatste hoe dan ook invloed op de (of zo je wil míjn) betekenis van Shakespeare. Nid & Sancy vond ik aardig: ik bombardeerde hun plaatje zelfs tot weekplaat. Nu, met The Vanishing in de cd-speler, waar ik hetzelfde over zou kunnen schrijven, denk ik aan ze terug. Ik vind deze plaat iets melodieuzer, iets rustiger, iets experimenteler, met blaasinstrumenten, maar matig, misschien zelfs met dezelfde argumenten. En hij grijpt terug op die andere, die ik ook meteen een stuk minder boeiend vind. Noem het vaag, maar het is wel zo. En meer kan ik er niet van maken.


mij=Gold Standard Laboratories / Konkurrent

One comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to Top