Sinds hun debuut I Brought You My Bullets, You Brought Me Your Love – dit is niet de laatste lange titel in dit stukje – is My Chemical Romance veelvuldig de hort op geweest. Zo toerden ze door Amerika en Europa in het voorprogramma van onder andere Thrice, Taking Back Sunday en The Used. Als je die drie kent en ze alledrie kunt waarderen dan kun je nu stoppen met lezen en naar de winkel sprinten om blind Three Cheers For Sweet Revenge – dit is wederom niet de laatste lange titel in dit stukje – aan te schaffen. My Chemical Romance vaart namelijk gezellig mee op het schuitje van deze drie. Pop-punk, (scr)e(a)mo en een snufje gothic gooien ze geraffineerd in de mix. Met overal een verschrikkelijk hoog meezinggehalte. Het is een rare gewaarwording: je zit met je koptelefoon op te luisteren in de trein naar dit werkje en je blèrt bijna vanzelf knetterhard mee met – dit is de laatste lange titel in dit stukje – “You Know What They Do To Guys Like Us In Prison” en de andere nummers. Alsof het het laatste luchtige carnavalswerkje is van Pierre Kartner en de hele zaal stomdronken is en bij de eerste tonen het Smurfenlied meezingt, zeg maar. Terwijl de teksten toch vaak alles behalve gezellig zijn. Het wordt bijna pathetisch, zo donker en cynisch zijn de teksten af en toe. De looks, de hooks, de ragfijne productie en de meezingers zullen puristen misschien doen gruwelen, voor hen vrees ik dat My Chemical Romance snel een grote schare fans zal verwerven.
mij=Warner