Ik ben één vakantie lang heel erg fan geweest van Pennywise. Met een groep vrienden trokken we twee weken naar het Sodom en Gomorra van Grand Canaria, Playa del Ingles. Omdat wij stoer waren hadden we natuurlijk ook een dikke geluidsinstallatie bij ons, die we installeerden op ons balkon, wat zich boven de drukke boulevard bevond. In die tijd van the Venga Boys waren wij geen meelopers en knalde 24/7 het meesterwerk About Time uit onze speakers. Zo hard, dat het halve strand mee kon genieten, wat uiteraard ook de bedoeling was. Pennywise was die zomer de perfecte soundtrack. Inmiddels zijn we tien jaar verder en koester ik nog steeds die plaat. Niet omdat hij de beste is in het oeuvre, nee, enkel omdat ik op dat moment inhaakte. Er zullen vast anderen zijn die een dergelijk gevoel hebben bij een eerder of later verschenen ding. Dat maakt ook niet uit, want Pennywise maakt namelijk altijd dezelfde plaat. Of beter gezegd: Pennywise werkt al dertien jaar aan een mega-uitgave die nu al acht cd’s behelst. Ieder nummer kan op elke plaat staan en elke plaat kan geplaatst worden in een willekeurig tijdvak. Toch beleef ik er nog steeds plezier aan, want ook The Fuse is gewoonweg een goede cd. Niet beter dan About Time, maar ook niet slechter. Ben je dus niet bekend met de band, koop hem gerust, ik kan je verzekeren dat je je geen bult zult vallen. Maar aan de andere kant, je kunt ook voor een uitverkoopje van een ouder album gaan, het effect blijft hetzelfde.
mij=Epitaph