.jpg)
Ik weet niet of ik me moet generen voor het niet kennen van Steve Thorne. Ik denk dat hij voor de meeste liefhebbers van symfo een grote onbekende is en ik denk dat zij evenzo aangenaam verrast zullen zijn door het debuutalbum Emotional Creatures (Part One) van deze Brit. Bij bands was Thorne blijkbaar geen compleet onbekende, want de gastenlijst op Emotional Creatures (Part One) is nogal indrukwekkend. Zo heeft Thorne Geoff Downes (Asia) weten te strikken voor koel Hammondwerk in “Last Line”, speelt Tony Levin (King Crimson) een nummer mee op zijn Stick en een op bas en Nick D’Virgilio (Spock’s Beard) laat zijn geraffineerde drumwerk op meerdere nummers horen. Daarnaast duikt er in elk nummer wel een IQ-lid op, alleen Peter Nicholls laat verstek gaan. Dus Thorne zingt zelf alleen maar? Nope, Thorne zingt inderdaad zelf en doet af en toe best denken aan Nicholls. Dat is echter niet het enige dat hij in zijn mars heeft, want op de rest van het album bespeelt hij ook veel instrumenten. Alleen de drums laat hij ongemoeid, hoewel hij ook nog graag mag prutsen met percussie. Qua muziek vist Thorne het grootste deel van de tijd uit de vijver waar Arena, Jadis en IQ ook zitten – al is het instrumentale “Every Second Counts” erg op Rush leest geschoeid – en Thorne doet dat als eenling met wat hulp eigenlijk geheel niet onaardig. Wat zeg ik, eigenlijk doet hij het verdomd goed en vind ik dit album leuker dan de laatste Arena en niet ook niet onderdoen voor de laatste trits van IQ.
mij=GEP / Bertus