Een raar geluid, de auto trekt weg. Ik zie de kinderen in de achteruitkijkspiegel en haar naast me. Een blik op de snelheidsmeter van de auto, 140 kilometer per uur. Overal om me heen zie ik auto’s. Ze rijden met een bijna gelijke snelheid als de mijne. Is de controle over het stuur weg? Ik houd het krampachtig vast. Moet ik remmen of alleen het gas loslaten? Zien de auto’s om me heen wat er met onze auto gebeurd is? Hoe kom ik van helemaal links naar rechts op de vluchtstrook. Niet in paniek raken! We wisselen blikken uit. Ik had altijd al het idee dat er twee engelen met ons meerijden in het verkeer, nu weet ik het zeker. De snelheid zakt snel. Alsof ik rustig aan het uitsorteren ben stuur ik de Japanner naar rechts. Heb ik nu geremd of gaat het vanzelf? Het lijkt een eeuwigheid te duren om de twee banen te overbruggen die me scheiden van de vluchtstrook. Langzaam komt de auto tot stilstand. Ik zucht een keer en laat het stuur los. Vochtige vingerafdrukken op het stuur. Ik stap uit en bekijk de schade. Dit had veel slechter af kunnen lopen bedenk ik me. Onrustig word ik wakker. Ik zweet. Er parelen nog druppels op mijn voorhoofd. De lakens zijn nat. De droom ijlt nog na. Ik kijk naast me in bed. Het bed is vol, ik vind het deze keer niet erg. Ze zijn er en slapen rustig. Gelukkig maar.
Team Sleep speelt 21-6 in de Melkweg in Amsterdam
mij=Reprise / Warner
Heb jij Michelin banden?
fijn geschreven dude!