Ik ben een type dat rustig wakker wil worden. Dat is er tegenwoordig echter niet meer bij. Wij hebben namelijk twee jonge katten van acht weken oud: Whoppie en Wizzy. Het zijn twee donders die nadat ze één van ons gehoord hebben meteen wakker worden en volop beginnen te ravotten en rollebollen door de kamer. Whoppie duikt op Wizzy. Die mept natuurlijk terug. Of andersom. Er is geen hiërarchie. Vervolgens is het één grote sprint door de kamer, uiteraard via bankstel en stoelen. Om bij te komen laten ze zich dan aan de eettafel zien. Onze tenen zijn dan erg gewild. En een broekspijp waar met de nagels ingesprongen of gebeten kan worden, niet minder. Toch toveren deze kittens ons een glimlach op de mond. Dat doet het New Yorkse trio Ghetto Ways ook. Ze rollenbollen muzikaal over elkaar heen met als basis een stevige basgitaar die loopt te ronken als maken de heren vette stonerrock, een drumstel dat ook niet zachtjes wordt behandeld, gitaarpartijen die meer passen bij een garagerocker en zang die tekeer gaat alsof ze The Ramones zelf zijn. Ghetto Ways levert met hun tweede album Solid Brown een album waar de energie vanaf straalt. En dan heb ik nog niet de geslaagde covers genoemd van Thin Lizzy en Solomon Burke. Bij deze. En nu ga ik weer naar onze twee donders. Ik hoor namelijk iets omvallen. Miauw!
mij=Snatch! / Clearspot
De heren? Twee heren en een dame zul je bedoelen…
You’re right. Krijg je met die slecht informatieven bandwebsites. 🙂 Ik zag overigens dat ze vrijdag a.s. in Venlo spelen.