Iedere muziekliefhebber zal nu wel het verhaal achter de stripfiguren van het gelegenheidsproject Gorillaz, getekend door Jamie Hewitt, kennen. Marketingtechnisch was het een erg slimme zet. Muzikaal hadden ze meteen een voltreffer met de blije single “Clint Eastwood”. Het debuutalbum ging in 2001 als zoete broodjes over de toonbank. Dezelfde truc kon niet nog eens uitgehaald worden. Ik verwachtte nooit meer iets van ze te vernemen. Ik zat fout, want er is nu Demon Days. Muzikaal is het een hele stap voorwaarts mede dankzij de geweldige productie van Danger Mouse. Het album dat qua stijlen erg gevarieerd is toch als één geheel en dat is erg knap. De vrolijkheid van de debuutplaat wordt losgelaten. Het geheel klinkt donkerder. Er is stevig uitgepakt aan gastmuzikanten: Neneh Cherry, Ike Turner (ja, hij leeft nog), Shaun Rider (Happy Mondays), Dennis Hopper, een kinderkoor, een gospelkoor en nog een heel leger aan andere muzikanten. Het geheel lijdt er niet onder. Het leuke aan de cd is dat het soms (folky) luisterliedjes zijn, dan weer elektronummers om op te dansen en dan er weer een mopje hiphop om de hoek komt kijken. Met “Dare” hebben ze in ieder geval in Engeland een grote hit te pakken. Het wachten is op Nederland, maar ook zonder deze single kan ik maar één ding adviseren: luister eens naar Demon Days. Prachtplaat gemaakt door vier apen.
mij=Parlophone / EMI
De DFA-remix van Dare is ook lekker; tussen minuut 5 en 9 wordt er lekker op- en neergeschakeld met de versnellingsbak van de synthesizer.
Of: de DFA Mix van Dare maakt het origineel strikt overbodig. :]