Mensen die veel naar dubmuziek luisteren vind ik altijd een beetje raar. Wat moet je toch met die repeterende basloopjes en die tergende onderbrekingen als het net eventjes lekker is? Met van die lage bromtonen die mij steeds weer naar de knoppen van mijn geluidsinstallatie doen grijpen. Toch zijn er heus wel een hoop goede momenten waarop dub de ideale soundtrack is, en dan denk ik vooral aan die tijden dat de groene jongens doorgepasst worden en de sfeer lauw is. Op die momenten kan ik mij ook goed vermaken met een plaat als Leggo Dub van de Ossie All Stars. De heruitgave van het lange tijd onverkrijgbare collectors item uit de periode 1974-1977, inclusief zes ‘nieuwe’ bonusdubs, is perfect voor die chillmomentjes. Het origineel is perfect gedigitaliseerd en de totale waanzin van dertig jaar geleden is nog even goed te horen. Overal zitten freaky geluidjes die niet met de computer maar ouderwets met de hand zijn geregistreerd. De halve kinderboerderij, een willekeurig tv-programma, een stromende kraan, piepend meubilair, je kunt het zo gek niet bedenken of dubber Ossie Hibbert heeft zijn microfoon ernaast gehouden. Erg cool gedaan, maar af en toe werkt het ook wel een beetje op de zenuwen. Vooral wanneer je probeert logica of structuur in de geluidjes te ontdekken, een vergeefse moeite. Er is namelijk niets logisch aan deze plaat, typisch iets voor die rare dubliefhebbers dus.
mij=Hot Spot / Bertus