Ergens diep verborgen in het grote Noorse woud met de reusachtige dikke, bomen leeft, ver verscholen van onze haastige realiteit, een virtuoos volkje. Een volkje met gigantische voeten en gekromde teentjes. Hoe het komt dat die teentjes zo gekromd zijn? Welnu, dat zal ik u uitleggen. Eens in de twintig maanomwentelingen komen de muzikanten van dit volkje bijeen om samen met hun broeders en zusters de geest van de grootste boom van het woud, den Zachtaerdighen Reusch, te eren. Speciaal voor deze dienst schrijven Hij-Die-Antiecke-Toetschinstumenten-Beschpeeldt en de zijnen enkele muziekstukken van epische lengte. Gekscherend zegt Hij-Die-Eigenlyck-Niet-Kan-Zingen dat hun brouwsels dieper geworteld in het verleden zijn dan de diepstgewortelde boom van het woud, den Karmozijnrooden Koningh genaamd. Hij-Die-Alle-Moeilycken-Ackoorden-Kent (en-de-uitknop-van-zijn-choruspedaal-niet-kan-vinden) kan hier niet om lachen en ook Hij-Die-Altyd-Afwyckende-Maatsoorten-Schlaat lijkt niet geamuseerd door deze kwinkslag. Om de onfortuinlijke grapjas te sarren, gaan zij zich te buiten aan ogenschijnlijk eindeloze instrumentale passages waardoor er weinig ruimte om tot zang te komen overblijft. Hij-Die-Niet-Alleen-Bascht-Maer-Oock-Blaescht heeft daar geen moeite mee, integendeel zelfs! Als de zonnewijzer aangeeft dat er inmiddels weer een uur verstreken is, zijn we – het introotje even niet meegerekend – drie muziekstukken verder en is de ceremonie ten einde. Opgelucht haalt het volkje collectief adem. De teentjes kunnen weer een beetje worden ontspannen tot de volgende twintig maanomwentelingen. De arme schepseltjes hebben zich erbij neergelegd dat de kromming nooit helemaal zal wegtrekken. Het het symfonisch gepingel van het vijftal zal immers naar alle waarschijnlijkheid nooit en te nimmer een Openbaering worden.
mij=Laser's Edge / Bertus