Als een berg zag ik er tegenop, maar nu sta ik dan eindelijk in de woonkamer met een strijkijzer in mijn hand. Naast me staat een enorme berg achterstallig te strijken was. Bovenop ligt een zwart t-shirt, hieronder een oranje sweater met tekst en dan zijn er nog twee slechts op te vouwen handdoeken zichtbaar. Ik begin met weinig enthousiasme. Telkens neem ik me weer voor het niet op te laten lopen, maar tijdsdruk zorgt ervoor dat het misgaat. Op de achtergrond is er muziek van Strays don’t sleep met de gelijknamige cd. Dit is een samenwerking van Matthew Ryan en Neilson Hubbard aangevuld met drie muzikanten tot een ware band. Zij zouden mij wat ondersteuning moeten brengen, maar de muzikale sfeer is niet vrolijk. Ik sta niet swingend achter de strijkplank. In tegendeel, ik sta er een beetje down bij. De cd met negen droefgeestige nummers eindigt na ruim veertig minuten. De berg lijkt echter niet kleiner te zijn geworden. Ik hoor de wind buiten waaien en de regen vallen. De gordijnen doe ik dicht. Het volume gaat omhoog. De cd start ik weer. Het strijken gaat weer verder. Ik vergeet de berg echter in mijn hoofd. Wil mijn ogen sluiten, de tranen laten lopen, maar dat kan nu even niet. Na de klus mag ik dit doen waarbij ik alle nummers met videofilm op mijn tv kan bekijken d.m.v. de bijgeleverde DVD. Nu is er eerst de was. Het kan immers niet altijd feest zijn.
mij=Pinnacle Records / Bertus