Arctic Monkeys – Whatever People Say I Am, That's What I'm Not

Na een aantal jaren schrijven op File Under is het de hoogste tijd om u, de bezoeker, eens de waarheid te vertellen. U moet namelijk weten dat ik de coolste ben van deze website. Ik draag de coolste kleding, ik luister naar de coolste muziek en ik heb verreweg de coolste vrienden. Ik ben zelfs zó cool dat ik tot vandaag voor mij kon houden hoe cool ik ben. Nu weet u het, en ik ben blij dat ik van die last af ben. In mijn coole hoedanigheid is het dan ook niet vreemd dat de übercoole debuutplaat van Arctic Monkeys (zonder “the”, want dat is niet cool) in mijn brievenbus viel. Ik word hierdoor wel om een Salomonsoordeel gevraagd. Het is namelijk totaal oncool om met een hype mee te lopen – meelopen is sowieso voor lutsers – maar wat wanneer die hype in essentie zeer cool is? Ach jee, het wordt zo allemaal wel een erg wazig verhaal, snel terug naar de wortels. Want die Arctic Monkeys he, die heb ik eigenlijk nog nooit gezien. Ik weet niet of ze coole kleren dragen, of ze coole vrienden hebben. Volgens mij zijn ze nog best jong, maar dat is ook maar een gokje. Ik weet echter wel heel zeker dat ze naar coole muziek luisteren. Naar heel veel verschillende muziek ook, wel allemaal erg Brits natuurlijk, maar van alle tijden en alle soorten. Dat weten ze dan weer op een zeer aanstekelijke manier te mixen en die combinatie maakt ze ongetwijfeld zo cool. En weet u, ik vind het allemaal wel mooi. Ik laat mij niet verleiden tot beschouwingen over songteksten of al dan niet vernieuwende muziek, het zou mij jeuken. Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not is namelijk simpelweg heel erg goehoed, lekker puh!
(P.S. Dit stukje bevat 15 keer het woordje “ik”, dat is pas cool)
We gaven met dank aan onze fijne vrienden bij Munich cd’s en T-shirts weg. Je bent te laat, helaas.

mij=Domino / Munich