Sinds we in het nieuwe huis wonen doen we het weg vouwen van de was op zolder. Die is zo belachelijk groot dat ondanks alle cd’s, bureaus en andere meuk die er staat de strijkplank en de wasmanden met was er makkelijk nog bij kunnen. Erg handig, want was in een gezin met kleine kinderen is er altijd volop. Dankzij onze zolder vind ik het geen probleem meer om die was te doen. Het komt me soms zelfs wel goed uit. Neem nou vanavond. Ik had zin om een lekker riedeltje symfo te draaien. Dat lukt dus echt ammenooitniet rond half zes op zondagmiddag. Dan is er Sesamstraat en andere programma’s op de buis voor de kids. Dus ik toog naar zolder, donderde het nieuwe cd-tje van de Engelse formatie Jadis in de cd-speler en begon fluitend aan de was. Jadis maakt dan ook geen zwaar op de maag liggende kost. Integendeel, deze band met aan het hoofd zanger/gitarist Gary Chandler kiest op Photoplay voor bondige, rockgeoriënteerde liedjes met ruim voldoende symfo-elementen. Een bondige IQ zo je wilt, want daar doen ze me wel aan denken. Wat weer niet zo raar is met twee IQ-leden in de gelederen (Jon Jowitt en Martin Orford) en het (label)maatje van die twee (Steve Thorne) als hulpje op de achtergrond. Het rare is dat ik eigenlijk niet begrijp waarom ik me niet eerder in Jadis verdiept hebt. Je kunt natuurlijk niet alles bijhouden, maar met Photoplay biedt Jadis me eigenlijk precies wat ik wil in symfo. Geen eindeloos gefreak of uitgesponnen herhalingen in nummers die meer dan twintig minuten klokken, maar gewoon liedjes. Dat het geen mainstream is en hier in de woonkamer niet getolereerd wordt hier maakt me niet uit. Was is er immers genoeg.
mij=Inside Out / Suburban