Death Cab for Cutie – Narrow Stairs

Death Cab for Cutie - NarrowstairsIs stilstand achteruitgang? Moet je als band constant vernieuwen? Dat vroeg ik me af toen ik me boog over Narrow Stairs van Death Cab for Cutie. Immers, op het eerste gehoor is er niet zoveel veranderd. De band produceert nog steeds prachtig uitgewerkte popmelodieën, zoals op Plans en Transatlanticism. Maar als je dat op een dergelijk hoog niveau doet als Death Cab for Cutie, zou je dat dan ook moeten veranderen? Tuurlijk, Narrow Stairs is het tweede album op een major. Je hoort dat er voldoende budget was toen men de studio indook. Maar van een sell out was en is toch geen sprake, filosofeerde ik verder toen ik de cd nog maar weer eens opzette; Ik herhaalde de eerste single “I Will Possess Your Heart” minstens drie keer, zo mooi. Maar luisterend begon me te dagen dat de band toch niet stil staat. Het grote geld en de grote stadions, Death Cab for Cutie is vooral in de VS een enorm succes, heeft de band niet voor veiligheid doen kiezen. Want achter de sprankelende melodieën zit een donkere laag waarin zanger Ben Gibbard zo zijn twijfels heeft over de liefde. En dan valt ook ineens op dat de band zoveel hechter klinkt als op de voorgaande platen. De hele discussie met mezelf werd waardeloos en ik zette van de weeromstuit nog maar eens “I Will Possess You Heart” op, het achtenhalve minuut durend hoogtepunt van Narrow Stairs. De vooruitgang zit ‘em soms in de details.


mij=Atlantic / Warner

19 gedachten over “Death Cab for Cutie – Narrow Stairs”

  1. Dat geldt voor het hele Death Cab for Cutie. Ergens rond dit album volkomen uit het oog verloren. En terugluisterend heb ik daar niet zoveel aan verloren.

  2. Dat geldt voor het hele Death Cab for Cutie. Ergens rond dit album volkomen uit het oog verloren. En terugluisterend heb ik daar niet zoveel aan verloren.

  3. vreemd toch, ik vond Plans en Transatlanticism heel goed, toch maar weer eens draaien. beetje vergelijkbaar met Belle & Sebastian, kan me de laatste keer If You’re Feeling Sinister niet eens meer herinneren, en ooit etc.

  4. vreemd toch, ik vond Plans en Transatlanticism heel goed, toch maar weer eens draaien. beetje vergelijkbaar met Belle & Sebastian, kan me de laatste keer If You’re Feeling Sinister niet eens meer herinneren, en ooit etc.

  5. Transatlanticism was mijn meest gedraaide plaat van 2003, maar ik vond Plans zo tegenvallen dat ik destijds helemaal ben afgehaakt qua DCFC.

  6. Transatlanticism was mijn meest gedraaide plaat van 2003, maar ik vond Plans zo tegenvallen dat ik destijds helemaal ben afgehaakt qua DCFC.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *