Een van de beste concerten die ik vorig jaar zag was van Rilo Kiley in de bovenzaal van Paradiso. Bloed-commercieel, soms zelfs op het gladde af, met een hoofdrol voor zowel de stem als de looks van Jenny Lewis. De zangeres van Rilo Kiley maakte ook in 2006 met de Watson Twins al een solo-uitstapje en nu is haar tweede solo-album Acid Tongue verschenen, opgenomen samen met een blik vol andere artiesten, waaronder haar vriendje Jonathan Rice en Elvis Costello. Zelfs haar zus komt meezingen op twee nummers. Acid Tongue begint op vertrouwde wijze met “Black Sand”, een nummer dat op de laatste plaat van Rilo Kiley zeker niet had misstaan. Bij het tweede nummer “Pretty Bird” blijkt dat Lewis op haar nieuwe album minder folky is dan op haar eerdere werk. Het langste nummer, “The Next Messiah”, is een stevige rocker die volgens haar eigen woorden een medley is van drie aaneengeregen nummers en een ode is aan Barbara Streisand en de duivel. Het valt op dat er een soort venijn en woede in de nummers zit die nog niet vaak bij Lewis te horen was. De sneer op “Badman’s World” bijvoorbeeld, liegt er niet om: ‘Was I born as a promise to keep the peace, or meet the shame’. Op “Carpetbaggers” is het Elvis Costello die lekker ouderwets vuur spuugt in een onvervalst stukje countryrock. Toch maakt Lewis de meeste indruk met de rustigere nummers zoals het akoestische titelnummer, het meeslepende “Godspeed” en de prachtige afsluiter “Sing a Song”. Ik vraag me ernstig af of het nog de moeite loont voor Jenny Lewis om op het Rilo Kiley-nest terug te keren. Acid Tongue laat zien dat ze eigenlijk prima zonder haar vaste band kan.
mij=Rough Trade / Konkurrent